2016-07-23

Plura de assassinis

Cum nuper locuta sit femina Singapurensis de tromocratiæ nomine, quod suspicor antiqui potius latrocinium prædationemve vocavisse, recentiores autem assassinium, hanc brevem historiam assassinorum apud Cælium Augustinum Curionem reperiendam censeo apponendam, qua illa suspicio apud me quidem roboratur: nam assassini hic aperte dicuntur esse latrones.

His temporibus viguit inter Sarracenos vel Turcas genus quoddam hominum et secta Assassinorum appellata: qui latronum more quoscumque vellent interficientes magnis Christianos in Syria cladibus afficiebant; ex quo post factum est, ut apud Italos latrones omnes Assassini vocarentur. Cujus sectæ origo sic traditur:

Aloadinus quidam secta Sarracenus, regnum in ea Persidis parte quæ Indo flumini proxima est, haud procul ab Arrianæ provinciæ finibus sub Caucaso obtinens (Quæ regio hodie Mulehet vocatur, in qua olim fuerunt Asaceni, quorum mentionem facit Arrianus in Alexandri Magni rerum gestarum historia, eos inter Cophem et Indum fluvios collocans: quem Cophen a Josepho in Judaicis antiquitatibus Cuthum appellari puto, et in hanc reigionem decem illas Israelis tribus translatas fuisse.) hic Aloadinus, ut suis persuaderet se vitæ beatæ illos participes facere posse, qui mandata sua servassent, in amœnissima quadam valle, inter duos altissimos montes, hortos pulcherrimos omni arborum suaves fructus ferentium et florum genere adornaverat; quos undique splendidissimis ædificiis incluserat, quæ auro aliisque coloribus depicta et pretiosissima supellectile instructa erant et variis in partibus lactis, mellis, vini, ac odoratarum aquarum fontes rivosque habebant; intus erant lepidissimæ puellæ cantu, musicis instrumentis, choreis, omnibusque blanditiis eos, qui ibi essent, oblectantes; et insuper ministræ erant, quæ semper intra tecta latentes omnia tum ad victum, tum ad voluptatem necessaria hospitibus parabant; locus autem totus foris et natura et arte munitissimus erat. Hoc igitur voluptatum omnium horto facto, Aloadinus montanis illis hominibus se Muamedis [=Mahometi] socium prædicabat, sibique paradisi ac beatæ vitæ impertiendæ potestatem datam. Et ex illis melioris ad arma indolis adolescendes duodecimum et decimum quartum ætatis annum transgressos deligebat, et in aula sua educabat; eosque, quo libentius mandata sua exequerentur, aliqua potione altissimo consopitos somno, in eum locum transferrebat, ubi eo somno excitati, omnibus voluptatibus per duos vel tres dies fruebantur, et post iterum eadem potione somno obruti efferebantur. Et sic fiebat, ut illi post nulla pericula, ut ejus mandata perficere possent, subterfugerent; ac quoscumque ille vellet, vel in remotissimis partibus degentes, insidiis trucidarent. Horum autem ad sexaginta milia habebat.

Unde potentia ejus ac successorum, qui Sexmontii vocabantur, ita crevit, ut eundem ordinem etiam in Syria instituerit et præfectum Damasci habuerit. Erat enim quasi quidam equestris ordo, cujus summus magister Sexmontius vocabatur; et præfectos alios variis in locis militiæ suæ habebat. Arx vero illa, in qua horti erant, Tigadum appellabatur. Hi milites cædibus et latroncinis totam Asiam Christianis infestam reddebant. Sed eos post Tartari, arce septem annorum obsidione capta, penitus deleverunt. Hæc est illorum, quos aliqui Essenos, et alii Arsacidas errore vocaverunt, historia, ut nos apud fide dignos auctores invenimus.

Hæc historia mihi in animum revocat spectacula cinematographica medio sæculo vicesimo edita, in quibus Jacobus Bond vel alter quidam speculator ejusdem farinæ cogitur in insulam irrepere quam pulchræ ac periculosæ mulieres, voluptatibus potionibusque ad perniciem virorum formatæ, inhabitant.

De oratione Mahometo fugienti ascripta

In Cælii Augustini Curionis Sarracenicæ Historiæ (1567) libro primo legimus de fuga Muamedis sive Mahometi et de oratione hortatoria, quam fugiens coram primis suis assectatoribus habuit:

Quæ dogmata initio quidem a multis deridebantur, et illorum causa pro mente capto [Muamedes sive Mahometus] habebatur. Verum cum jam affines omnes et Bubaci familiam, quæ potens erat, multosque ex plebe in sectam suam pertraxisset, Meccæ magistratus, id Reipublicæ, ni cito hujus hominis audacia reprimeretur, perniciosum fore animadvertentes (aperte enim in principes invehebatur) manus illi injicere, ut supplicio afficerent, sunt conati. Qua de re certior factus Muamedes Mecca profuigt: eumque multi propinqui, affines, amici, et clientes, quibus jam eum talem esse, qualis haberi volebat, persuasum erat, sunt secuti: et ab hoc anno, qui fuit post Christum Servatorem natum DXCIII [sic], Arabes suos annos numerant: huncque annum Legiræ, id est fugæ annum, vocant. Hac igitur multitudine visa, magis quam antea viribus suis fidens, talem ad eos habuit orationem:

"Quantopere semper cupiverim legem, quæ mihi per Dei optimi maximi nuntium Gabrielem mortalibus præcipienda tradita fuit, promulgare, et ipse Altissimus novit, et vos amici mihi testes estis. Nulli enim unquam labori peperci, nulla pericula, nullas ærumnas subterfugi, ubi me communi hominum saluti consulere, et munus mihi divinitus injunctum exequi placide posse sperarem: ut homines a flagitiosa vita ad sanctam revocarem, atque ex Orco, in quem præcipites ruunt, in cæleste regnum retraherem. In hoc videlicet Dei ipsius, cujus legatione in terris fungimur, benignitatem imitantes, qui cum omnes Adami culpa mortales, in immanes inferni tyranni manus cecidissent, voluit tamen propulum suum, sicuti Abrahamo parenti nostro promiserat, servare, lege nempe illi proposita, per quam vitam sempiternam adipisceretur. Ideoque primum Mosem misit, qui initia quædam et fundamenta jaceret hujus doctrinæ, et homines sempiternarum pœnarum metu ad saniorem vitam revocaret. Sed cum ea ratione parum Mosis lex profecisset, Jesus Christum misit, qui mitiore quadam via mortales deliniret, ac Deo obsequentes redderet. Nunc autem humano genere ita rursum depravato, ut nulla sit certa et constans religio, nulla disciplina, nulli probi mores, mihi, quem jam ab ipsa mundi origine ad hoc destinaverat, id muneris injunxit, ut extremis malis extrema remedia adhiberem, et ferro atque igne, quicqud prave esset, vel sese huic legi opponere auderet, rescinderem: ac regnum Dei, augustioremque in terris, quam ulla antehac fuerit, Rempublicam constituerem."

Quis in illis ultimis verbis id consilium non agnoscit, quod tam fideles quam insani sequuntur etiam nunc latrones, prædones, assassini, qui ISIS sive ISIL dicuntur et ferro atque igne chalifatum Mahometanum in suos, in alienos, in omnes imponere conantur? Quid ex anno 1567º, quo historia illa conscripa est, in melius mutatum est? Quid ex anno 593º (sive 622º, ut hodie computatur), quo Mahometus Mecca expulsus est ne liberam rempublicam evereteret, cujus discipuli nunc sperant sese omnes libertates, omnes respublicas eversuros? Nam si idem periculum ex iisdem partibus identidem imminet, si eadem fabula in scæna mundi identidem aguntur, si in historiis eadem identidem legimus, quæ sæculo nostro nostris oculis videmus apertissime patrari, nonne aliquid mutandum videtur?

2016-07-22

De homunculis in re publica versatis

Die decimo quarto Donaldus Triumphus voluit nuntiare sese Michael Pence eligisse qui candidatus ad munus propræsidis petendum crearetur, sed coactus est id in posterum differre propter cladem, quam Mahometanus tromocrates in Gallia perpetravit. Hodie nuntiatura erat Hilaria Clinton (alterius factionis) quem velit secum magistratum petere, sed eodem modo coacta est suum nuntium differre propter tromocratam qui in Germanos Monaci sæviit. Oportet Europæos discere suos latrones compescere, ut Americani possimus nostra negotia publica gerere sine molestiis.

Obiter dicendum videtur et Gallos et Germanos nolle imagines latronicinii divulgari: Europæos enim timere, ne sui cives irascantur propter crebra multaque damna in se identidem illata. Sic Germani jam frustra conati erant dissimulare quot feminæ kalendis Januariis vim passæ sint. Stultissimum erat mentiri populo, ut ira vitaretur: nam false dicentibus deprehensis ira populi non nisi augetur.

Qui “tromocratæ" hodie a nonnullis vocitantur, apud antiquos fortasse “latrones” et “prædones” dicebantur. Sic apud Livium Viriathus, apud Tacitum Tacfarinas ante appellabantur quam cœperunt “more militiæ” suos armatos “per vexilla et turmas componere.” Sic etiam apud Ciceronem Spartacus: "Est igitur, Quirites, populo Romano, victori omnium gentium, omne certamen cum percussore, cum latrone, cum Spartaco.” Sic dicebantur quicumque non justi hostes Reipublicæ habebantur sed damnum nihilominus in cives Romanos minabantur. Plura de latronibus legi possunt apud Thomam Grünewald in Räuber, Rebellen, Rivalen, Rächer (1999). Sed juste argui potest discrimen observandum esse inter latrones prædonesque, qui plerumque longe ab urbibus prœlia gerunt, et eos, qui in ipsis urbibus frequentatissimis hodie singuli vel manipulatim cives innocentes trucident propter insaniam Mahometanam, quæ apud multos sub religionis nomine accipitur.

At apud recentiores in usum venit nomen, quod est “Assassinus,” et ad cædes nostri sæculi magis pertinet, ut legimus in Severini Weiß Disputatione Juridica Inaugurali de Assassinio:

Fuerunt autem nil nisi colluvies quædam, ut dictum est gentis obscuræ et perfidæ, ascendentes numerum sexaginta milium virorum. Habuerunt ortum in provincia Tyrensi quæ Phœnicis dicitur, et circa fines civitatis Anteradensis, quæ vulgo Tortosa appellatur, decem castella natura munitissima tenuerunt. Adhæserunt sectæ Essenorum, qui putant post mortem nec gaudii nec pœnæ esse locum: Volaterran. lib. ii. Geogr. d. sectis Syriæ: Guilielm. Tyrius lib. 20. c. 31 et sq. prout eos allegat. Tib. Dec. d. l. n. 1. Recepta Mahumetis persuasione sanctissimi omnium a barbaris reputati sunt. Quem virum optimum judicarunt, illum nulla ambitione honorum sed maxime inter se unanimes sibi in præfectum elegerunt, et seniorem aut Arsacidam appellarunt. Hoc præcipuum habuerunt, ut pro eorum secta mortem obire, et ei infensos interimere gloriosum existimarint, et se exinde immortalitatem consequi crediderint. Atque ideo eorum Gubernator sæpe, quos ille voluit, ablegavit, ut magnates aliquos Christianos sibi infensos interficerent; qui ablegati, cum a cunabulis plures addidicissent linguas, se Christianis, eundem religionis cultum simulantes, commiscuerunt, et visa occasione cædem mandatam patrarunt, licet certo scientes, sibi captis acerbissimas perferendas fore pœnas, ut ex Paulo Æmilio lib. 5. d. reb. gest. Franc. referunt Menoch. de arbitr. jud. cas. 360. n. 41. Duaren. lib 2. Disput. annivers. cap. 12.

Unde discimus hos “assassinos” a hodiernis “tromocratis” parum discrepare, neque multum esse cum temporis fluxu mutatos, sed eadem scelera patrare usque in nostrum sæculum.

Quibus dictis, ad ultimas orationes conventiculi factionis Republicanæ vertendum videtur. Inter oratores memoratu dignos primus numerandus est Petrus Thiel, Francofurti natus sed in America eruditus, qui magnam pecuniam sibi comparavit et plurima ad libertates promovendas fecit: qui nuntiavit sese gaudere esse cinædum, esse fautorem rerum conservandarum, esse fidelem factioni Republicanæ. Quod Donaldus Triumphus ipse, qui ultimus contionatus est, roboravit, cum promitteret se cinædos tribadesque et hermaphroditos et eos, qui alterius sexus vestimentis induuntur, defensurum esse a tromocratis Mahometanis (quorum unus nuper Orlandi in Florida civitate cinædos quinquaginta trucidavit). Hac in re Donaldus a plerisque Republicanis dissentit: nam veteres Republicani, aliquando ad Mahometanos quam ad Europæos propiores, malunt cinædos reprimere et priscos mores Americanos fovere, sed novi (ut est Triumphus, qui ad Democraticam potius factionem diu hærebat) Donaldo duce colunt potius novos mores Europæos.

Proxima hebdomade altera factio, quæ Democratica dicitur, suum habebit conventiculum, ubi Hilaria candida ambientis toga honestabitur. Præter duas factiones, de quibus interest, exstant aliæ: et diurnarii nunc mirantur quendam (cujus nominis obliti sumus) aliæ cujusdam factionis nunc a militibus majoris pretii haberi quam aut Donaldum aut Hilariam. Ego autem miror diurnarios adhuc sollicitari de his spectaculis vulgaribus.

Postscriptum

Unum est corrigendum: Hilaria enim noluit vel non potuit exspectare (quod fecerat Donaldus) ut cras nuntiaret quocum ambiret, itaque id nuntiavit hodie, etiam post infausta tromocratæ sivi assassini facinora relata.

2016-07-21

Plura de conventiculo factionis Republicanæ

Hesterna nocte coram reliquiis factionis Republicanæ contionati sunt tres memoratu digni.

Theodoricus Canadensis, rattus (ut medio ævo secundum Cangium dicebantur mures majores) qui ne natus quidem erat in America sed nesciomodo in Senatum irrepserat, diu locutus est, sed non nisi peroratio ullius momenti habetur: nam fere in fine orationis Canadensis hortatus est ne quis die comitiali domi maneret sed ut omnes secundum suam quisque conscientiam suffragium ferret. Id “secundum conscientiam” potius quam “ad dextræ factionis candidatum eligendum” sic interpretantur omnes, ut sibi velit “ad alterius factionis candidatam eligendam.” Nam Theodoricus a Donaldo Triumpho devictus noluit victori favere videri (sive, ut hodie dixit, noluit “catulus servilis videri”); maluit potius omnes fere aperte hortari ut Hilariæ Clintoni faveant. Itaque de scæna explosus ab aliis legatis principibusque factionis spretus est et vituperatus; nonnulli irati etiam in ejus uxorem excandescentes clamitabant “Goldman Sachs” (nomen argentariæ domus malæ famæ, apud quam illa munere fungitur).


Post rattum coaxabat Rana Gingrich, sceleratus bufo quem omnes putaverant (speraverant?) anno 1999º esse mortuum; ille autem nigra quadam arte videtur in annum 2012um, deinde 2016um esse translatum. Omnium, qui coram partibus dextris hoc anno locuti sunt, eloquentissimus videbatur Rana et ingeniosissimus. Candidatus autem creari non potuit, quia anno 2012º inter disceptationes cœperat delirare de castris in Luna ipsa ponendis et muniendis, quare lunaticus jure habetur.

Postremum inductus est Michael Pence, candidatus qui certabit ut propræses sive vice-præses eligatur. Ille parum notus erat (de qua re etiam in contione jocabatur), sed facundus et sibi confidens videtur. Hoc autem studium aliquatenus movit: ejus filius inter classiarios militat. Sæpe enim fit, ut magistratus senatoresque milites ad bella (nec jure indicta nec necessaria) gerenda mittant, sed rarius, ut ipsorum filii militent et obviam hostibus mittantur. Fieri igitur potest ut militantis pater pacem quam bellum malit.

2016-07-19

De conventiculo factionis Republicanorum (die primo)

Cœpit maximum spectaculum factionis dextræ sive Republicanæ agi. Spectaculum certe erit, primum quia nihil ibi agitur nisi quod in antecessum præscriptum est (quis enim nescit Donaldum rite creatum iri candidatum?), deinde quia homunculis tam dextrarum partium quam sinistrarum, quorum quidem de rebus publicis referat, magni momenti videtur habendum spectaculum quasi circense præbere ad moriones publicos publice celebrandos.

Extra amphitheatrum, reclamatores partium sinistrarum frustra et inauditi clamitant. Inter quos heri diurnarii aliquid valde Europæum retulerunt: centum mulieres nudæ et specula tenentes stabant longe a conventu, quæ "naturam rerum” et “muliebrem sapientiam" repercuterent in legatos ad candidatum eligendum congregatos. Quia sapientis mulieris est, ut apparet, in media urbe latronum grassatorumque frequentata denudari et speculum supra caput tenere. Id ipsum sine dubio fecit Socrates.

In amphitheatro ipso audiuntur orationes, quarum præcipuam habuit Melania Triumpha, uxor Donaldi. Hac enim in re maxime differunt Europæi ab Americanis, quod Europæorum nil refert utrum Angela Merkel vel Franciscus Hollande vel alter quidam socialista matrimonio (ritu inter Europæos obsoleto) sit conjunctus necne, sed apud Americanos nemo nisi felicum nuptiarum peritus potest sperare se ad summum magistratum perventurum, quare oportet uxores candidatorum contionari. Sed non necesse est uxoribus orationes suas ipsis componere: non enim moris est Americanis ullam artem colere rhetoricam, unde consequitur ut plerique nesciant orationem scribere nec præmeditari. Sunt nonnulli Europæi qui Obamam stulte laudaverint propter facundiam: sed ille modo legit verba, quæ logographi scripserant. Sic etiam heri Melania legebat illa verba, quæ sibi data sunt a logographis… sed ex illis verbis liquet logographos modo ludificatos esse et Melaniam et factionem dextram: nam illi sententias integras sumpserunt ex orationibus, quas annis præteritis habuit Michaela Obama uxor Barcæ (factionis sinistræ).

Sed id non satis erat… nam quamvis nemo jure possit negare in oratione Melaniæ Michaelæ sententias esse ad verbum expressas, itaque neurospaston partium dextrarum ad numeros sinistrarum partium (ad quas clam pertinere logographus nomine carens videtur) saltavisse, tamen prætextus quidam forsitan excogitari possit, quo factio dextra illud furtum consulto gessisse videatur. Hoc vero quidem excusari non potest:

Logographus enim non solum Michaelæ Obamæ verba surripuit, sed etiam notissimum carmen Richardi Astlei.

Illa autem omnia non sunt nisi prælusiones: avide enim nec sine maizio inflato nunc exspectanda sunt prœlia inter reclamatores armatos. Nam adsunt et bellicosi Novi Pantheræ Æthiopici et permulti birotis automatariis vecti et permulti custodes publici (immo quasi exercitus ad bellum civile reprimendum paratus).

2016-07-03

Quid Joannes-Claudius Juncker de ducibus aliarum stellarum dixerit.

Quamquam omnibus jam notæ sunt orationes, quas coram senatu totius Europæ statim post suffragia pro Brexeundo lata habuit Nigellius Farage, illis tamen majoris momenti habenda videtur hæc una sententia, quam pronuntiavit Joannes-Claudius Juncker:

J’ai vue et entendue et écouté plusieurs des dirigeants d’autres planètes.
Moderatores aliarum errantium stellarum multos vidi, intellexi, auscultavi.

Quæ sententia, quamvis electronicis modis servata ac facile per rete universale spectanda, aliter tamen a grapheocratis Bruxellensibus est publicis litteris mandata memoriæque prodita sæculorum :

I have met and listened to several leaders.
Moderatores nonnullos conveni atque auscultavi.

Incertum est, utrum Joannes-Claudius plus temeti quam solet ante orationem biberit, an apertius quam licet de vita extra telluris fines florente sit locutus. At diurnarii Britanni nunc referunt Joannem Claudium intra annum ab Angelissima Merkel de munere officiisque brexpulsum iri. Eum quodammodo desiderabimus.

2016-07-01

De cancro

Responsum hic apponam feminæ Singapurensi de signis cælestibus scribenti, quippe quod longius sit, quam ut apud illam facile scribi posse videatur.

Cancer

Qui de arte mathematica, ut apud antiquos dicebatur illud parum rationi consentaneum (ut nobis quidem sæculo doctiore viventibus videtur) et quasi insanum studium rerum humanarum cum ignibus cælestibus et longissime remotis conjungendarum, voluerit diligentius inquirere, is nonnihil apud antiquos inveniet aptum quod etiam nostra ætate, quamvis nos in certa legum naturalium indicia et veras rerum causas quam in superstitionem simus propensiores, nihilominus possit colloquio vespertino in caupona vel taberna habendo præbere argumentum jucundum. Itaque nolumus tamquam philosophi superciliosi hanc artem prorsus respuere, sed decet potius nos quædam præcepta leviter stringere, ut quæ colloquiis fovendis utilia videantur. Legendus itaque est octavus Μαθήσεως, quem conscripsit Julius Firmicus Maternus. Ubi gaudemus etiam locum ad Singapurensis sidera, id est ad Cancrum, pertinentem repperisse:

9. Cancer

In prima parte Cancri oriuntur Jugulæ1. Quibus orientibus qui natus fuerit, erit quidem irreligiosus et perfidus, sed ad omne studium venationis applicatus. In retibus feras capiet, aut foveis decipiet, vel variis formidinibus ferroque sectabitur, aut canibus ferarum capiendarum gratia scrutabitur secreta silvarum. Sed et femina si sic nata fuerit, viraginis animo hæc eadem similibus rationibus persequetur. Sed hæc faciet si Mars cum benivolis stellis hunc eundem locum quacumque radiatione respexerit. Quodsi Saturnus hoc idem fecerit, erunt ad omne studium piscationis applicati, ut exquisitis piscationibus etiam marinas beluas capiant. Si vero hoc quod diximus sidus in occasu fuerit, et locum ipsum benivolæ stellæ respexerint, hic qui sic natus fuerit dormiens morietur. Si vero Mars hunc locum viderit, omnia quidem pericula frequenter incurret, sed dormiens acerba morte jugulabitur.

In Cancri parte vicesima septima oritur Procyon. Hoc oriente qui nati fuerint, erunt quidem ipsi ab omni venationis studio separati, verum arma venatoribus aut facient aut parabunt, id est retia venabula sagittas et quicquid ad instructionem eius studii pertinet. Nutrient etiam canes qui ferarum cubilia et latentes latebras præsagis naribus persequantur. Si vero hoc sidus in occasu fuerit, et hunc locum Mars quadrata vel diametra radiatione respexerit, Jovis prospero testimonio destitutum, morsu rabidi canis lacerati simili furoris insani deperibunt, ut aquæ vitantes aspectum, et omnem poculorum horrentes haustum, arescentibus faucibus aquam semper desiderare perhorrescant, aut certe insidias parantes feris ipsarum lacerati morsibus dissipantur.

Animadvertendum videtur quam arte fatum cum sideribus conjungatur his in paragraphis: nam altera paragraphus, quæ a Jugulis exoritur, etiam desinit in verbo jugulandi; et altera a Procyone (="ante canem") ad morsum rabidi canis progreditur. Sed jugulandorum inter somnia hominum et rabidorum canum infelicitates necnon perfidiæ nomen prætermittamus tamquam mendacia mathematicorum: nobis autem majoris momenti videtur habendum hoc: quod, qui Cancri sideribus aut orientibus aut occidentibus nati sunt, fere omnes fiunt venatores periti et scrutatores secretorum (nec solum, ut opinio nostra fert, silvestrium). Itaque venatrix mira virtute et fortitudine prædita est Singapurensis, sideribus tamquam naturæ ipsius nuntiis non nisi vera declarantibus.

In altero loco Firmicus singulas partes sive gradus, qui in Cancro reperiuntur, breviter tractat, quem locum nolo hic repetere atque exscribere, nisi ut dicam me sperare ad feminæ Singapurensis vitam verissime spectaturam esse sententiam hanc:

In parte autem vicesima quinta Cancri qui nati fuerint, Luna praesente, vel radios commodante, erunt omni felicitate provecti.


Jugulæ
Jugularum nomen plerumque dicitur in sidera baltei Orionis, sed apud Manilium in quinto Astronomicon legimus potius versus quosdam de aliis Jugulis quæ in Cancri parte sinistra reperiuntur.

Hic, postquam omnia alia jam sunt dicta, notandum videtur aliquid deridiculum, quod Henricus Lidell et Robertus Scott admiserunt in suum lexicon linguæ Græcæ, quod inter Anglice loquentes adhuc in usu manet. Nam qui in lexici illius paginis quæsiverit quid sibi velit id sæpe apud Firmicum repertum "Myriogenesis," inveniet apud Liddell et Scott responsum longe a vera verbi significatione remotum. Paulo melius apud Lewis et Short, lexicographos Latini sermonis. Μυριογενέσεως autem titulo inscriptus erat liber, quem Firmicus in octavo Μαθήσεως compendi fecit: quæ Μυριογένεσις totum cælum non solum in trecentos sexaginta gradus (sive, ut Firmici ipsius verba referam, "XXX partes duodecies junctas"), sed etiam singulos gradus (sive singulas partes) in minuta sexaginta dividisse et singula explicavisse fertur. Unde consequitur ut minutorum unum et viginti milia et sescenta, in quibus oriuntur et occidunt sidera quæ mortalibus fata regere putantur, in illo libro tractata sint, quare inscriptus est Μυριογένεσις sive Myriogenesis.