2010-11-30

De novis instrumentis Freudianis: sive de mentulis tormentulisque.

Itali habent Lamborghinos suos, Iapones tramina ferriviaria omnium celerrima, Dubaienses turrem praealtam. Necnon inter Gallos, quotienscumque Nicolaus ille sentit se paulo curtiorem, Carla soccifer fertur scire eius sollicitudinem ita mulcere ut etiam Neapolionem bona parte superesse (sibi saltem) posse videatur. Americani tamen omnium gentium angore Freudiano maxime laborare videmur, qua de causa omnium gentium quam maxime gaudemus sclopetorum generibus novis.

XM25

Hodie igitur nuntiatum est milites nostros, qui bellum in Afghanenses novem iam annos frustra gerunt, nova tormentula accepisse quibus, etsi a caprariis et miserrimis pauperibus in bello omnium nostrorum longissimo superantur, nihilominus possint sentire se infestis Afghanensibus esse quodammodo longiores. Nam haec tormentula novissima, quibus index XM25 est inditus, non solum instrumenta telescopica praebent sed etiam radios lasericos (ut vocantur) proiciunt ut intervallum (ad bis mille et tricentos pedes seu septingenta metra) inter militem et hostem metiatur. Hoc intervallum a tormentuli ordinatro altero ordinatro in glandibus (sat magnis) imposito datur, quae ipsae etiam volantes satis calleant ubi sint ut possint certo intervallo aut ante aut post hostem in antecessum constituto displodere magni vi, tamquam pyroboli manuales. Omnia igitur de hoc sclopeto "magna," necnon pretium: nam unumquodque sclopetum constat tricenis quinis millibus dollariorum. Qui numerus non longe abest a stipendio fere medio solitis et usitatis opificibus per singulum annum soluto. Potens igitur et magna et pretiosa…"compensatio Freudiana."

Exercitus iam poposcit duodecies millia et quingenta horum tormentulorum; summa huius negotii ad $500,000,000 accedit. Melius faciliusque nobis fuisset unicuique caprario Afghanensi binos hircos emisse pretio multo minore itaque bellum vitavisse. Aut, quamquam nec novem annos iam praeteritos mutari possunt nec frates, patres, filii mortui ab Orco revocari possunt, possumus tamen nunc sine novis sclopetis emptis omnes nostros milites de remotis tescis Afganensibus deducere et sinere rusticos bellicosos inter se de harenis et saxis pugnare. Sed nimis rationis in tali consilio, et parum mentulae: itaque bellum tam sine pausa quam sine ratione geretur, nova instrumenta occidendi effingentur, quibus tamen Afghania numquam paciscetur. Nam hoc non bellum est sed certamen Freudianum ac mercatoribus sclopetorum lucrosum.

Olim intra octo annos libertatem impetravimus; postea intra quinque bellum civile gessimus; iam tamen in Afghania novem annos trivimus et plures, secundum duces, teremus; quem ad finem? Qualis gens essemus, immo qualis mundus esset, si tantam vim adhiberemus non ad fratres occidendos sed ad omnes adiuvandos?

2010-11-28

De regiminis digitis impudicis necnon de Sinensium actis diurnis.

Quarta hora matutina aeroportum petam ut domum regrediar. Quod itinera in dies difficiliora fiunt ob novas regulas ad libitum a custodibus excogitatas, quibus cives innocentes semper invisitatis contumeliis indignitatibusque afficiantur, constitui usui fore Sinensium acta diurna consulere ut discam quomodo ea gens, quae tyrannide dictitatur esse oppressa, nostris de novis regulis sentiat.

Ut multis aliis in rebus, Sinenses nos pro ludibrio habent. Nec iniuste. Verba illius pelliculae in sermonem Latinum versa subdidi.

Novae rationes "securitatis causa" in peregrinatores impositae iram in aeroportibus movent.

Cives Americani turbati sunt quod saepius in aeroportibus instrumenta adhibentur quae totum corpus scrutentur.  Nonnulli dicunt illis instrumentis res intimas nimisque privatas retegi.  Vigiles tamen, quibus muneri est vectores volantes custodire, dictitant novas rationes esse constitutas ne quaedam genera materiae displosivae, quae aliis modestioribusque instrumentis indagari non possint, a tromocratis adhibeantur; vectores porro qui recusent quominus machinis inspiciantur, posse in conclavibus secretis privatim palpari.

Pellicula telephono gestabili de vectore descripta, qui recusaret neve instrumento inspici neve digitis palpari, per YouTube divulgata iam viva per ora virum volitabat.  Detractores porro dicunt his novis rationibus nihil effici nisi ut ii ditescant, qui olim regiminis ministrorum muneribus functi sint et nunc quaestum petant apud negotiatorum societates.  Itaque vicesimus quartus dies mensis Novembris ab iratis vectoribus datus est reclamationi.

Nemo scit ad quem finem hae rationes novae pergant.  Nonnulli igitur dicunt cives Americanos a tromocratis iam esse victos.

"Securitatem" nunc censemus petendam aut imaginibus pornographicis aut palpatione. Facti sumus gens merae πορνείας, cuius regimen de nihilo aliud cogitare potest nisi de corporibus nudis aut spectandis aut demulcendis, quamquam nostri patres iamdiu monuerunt, qui libertatem necessariam pro temporaria quadam securitate tradere vellet, eum nec libertatem nec securitatem merere.

Tradidimus (gratias non solum Frutici agimus ob illud peccatum sed etiam nostris ingeniis timidis ignavisque), itaque nihil meremus nec bene de republica meremur.

Postscriptum

IMG_1064.jpg

E custodum manibus rapacibus evasi incolumis et sine magna mora—et sine vellicatione.  Nam utroque tempore, et antea cum Nusquamia discesseram et hodie cum Nusquamiam iterum petivi, anus quaedam, quae prae provectae aetatis detrimento vix poterat calceamenta exuere et sarcinas aperire et res ordinatim ad custodum fastidium explendum exponere, e viatorum agmine evocata et in locum vitreo saeptum trusa est quo "diligentius" custodum digitis impudicis vexaretur.  Scilicet omnibus liquet anus matronas tremulis artubus esse timendas, quarum plurimae sint auctores terrorum atque eversores bonam ordinem rerum.  De me tamen, quippe cuius ex ore mera innocentia ipsa una cum risu affabili semper efulgeat, non necesse est sollicitari.

2010-11-20

De comissatione baccalaurea paranda

Cum quibusdam amicis rerum gestarum studiosis soleo diebus Veneris locos mediaevalos et recentiores Latine scriptos legere et cervisiae copiam haurire. Inter hos amicos numeratur Andreas, astutus homo et frugi, qui mense Decembri uxorem est ducturus. Ob causas mihi nullo modo liquidas, alii discipuli videntur putare me debere praeesse ei festo antenuptiali qui apud nos "comissatio baccalaurea" vocatur. Ego autem numquam compedibus hymenaeiis vinctus omnino nescio quid de hoc amicitiae munere sit mihi faciendum.

Baccalaurei nomen in mares imponitur aetate legitima—id est in vesticipes qui possunt focale virile rite nodare potius quam id puerile unco metallico fibulave ad patagium affigunt—et suis facultatibus (potius quam parentum) viventes sed quibus nondum est laqueum mandatum matrimoniale. Hoc nomen mediaevale, ut gradus scholasticus, a nomine "vaccae" est ortum, fortasse quod medio (ut dicitur) aevo rustici caelebes habebantur tam stulti insubidi inepti quam vaccae secundum sententiam rusticarum. Huic tamen rationi etymologicae parum fidem tribuo, quod suspicor vaccas quolibet saeculo a mulieribus maioris aestimari quam ut cum viris conferantur. Ad alteram igitur explicationem vocabuli est fugiendum, qua baccalaurei medio aevo vocabantur equites minoris gradu dignitatis, quod optime quadrat tam cum opinione a baccalaureis hodiernis de semet ipsis concepta, quippe qui velint mente effingere se quasi equites per vitam vagari fortes serpentes alatas vincentes ac leves regum filias amantes, quam cum opinione omnibus aliis hominibus communi, secundum quam baccalaurei omni dignitate prorsus carere dicuntur.

Comissatio autem baccalaurea quasi ritus habetur quo is, qui mysta fiat, ante limen matrimoniale transgressum ad hanc mutationem paretur; ritus igitur ipse non debet transgressivus haberi sed praeparatorius, ut barbara vocabula a discipulis cultuum adhibitis ipse ad rem afferam quamvis a talibus studiis plerumque abhorrens. Nam hac comissatione anima viri non in alteram formam mutatur—immo hoc munus nuptiis ipsis datur—sed initiando commemorantur omnes vitae caelibis voluptates dissolutae et derelinquendae, quae amplificantur atque in maius tolluntur, quo manifestius mysta discrimen sentiat inter dulcia oblectamenta vitae caelibis et matrimonii ergastulum. Itaque nullum limen hoc in ritu transgreditur, sed potius fines inter varia vitarum genera, itaque inter varia hominum genera, roborantur imaginibus horum hominum—id est baccalaureorum—quasi ridiculis ac vulto ficto et in peius detorquato positis. Itaque baccalaurei his in comissationibus debent plus quam baccalaurei videri, immo hos oportet Alcibiadi ipsi libidine stupri ganeae ceterique cultus antecellant.

Hoc igitur est mihi pro bono amico parandum. Sed quid faciam ut omnia rite efficiantur? Nam ille ipse, rerum gestarum studiosus et bonus discipulus et probus homo, iam vetuit ne comissatio nimis licenter celebraretur. Quid? Interdictae sunt aleae, interdictae saltatrices (et praesertim hae interdictae sunt!), interdicta fere omnia nisi temetum. Vult bibere, omnia alia timet. Simplicius est eius voluntatem sequi et consilia simplicissima capere: tabernas vistabimus et vappam in eius gulam infundemus et eum…non ad matrimonium sed ad vitam ebriositate laborantem ducemus. Boni amici qui bonas vitas agant nonnumquam sunt omnium amicorum difficillimi.

2010-11-12

De Hymenaeo

Hymenaeus

Nonnullae fabulae non nisi in aliarum marginibus enarrantur.

Cum maiora poetarum antiquorum opera evolvimus, si placuerit primos interpretes consulere et commentarios in Homerum, Vergilium, Horatium, Statium iuxta eorum versus lecticare, saepe invenimus doctos interpretes videri ab proposito versuum explicandorum aberrasse quo fusius quasdam res temporis oblivione reconditas explicarent. Quod possumus duabus rationibus explicare. Simplicius enim licet non sine quadam traliticia auctoritate dicere hos errones more senibus menteque captis grammaticis solito per campos sibi iucundos esse vagatos itaque tempus nobis terere auctores legentibus probos. Si vero magis nobis placuerit rationem his doctis viris tribuere, eos ponamus inter alios qui "variam et miscellam et quasi confusaneam doctrinam" congessisse quam in compagem reddiderint nobis non primo aspectu liquidam. Secundum quam sententiam eos dicamus non solum commentarios scripsisse quibus poetas enodarent, sed etiam poetarum opera selegisse ut compagem haberent in qua suam scientiae acervam ponerent sive qua miscellam doctrinam ita informarent ut pictores, qui non solum parietem pigmentis ornarent sed etiam parietis spatia mente designarent ad certas imagines accipiendas quae per rationem collocandi sententiam maiorem exprimerent. Hac sententia freti forsitan facilius, vel saltem benignius, intellegamus interpretum egressiones quae nobis ad poetarum versus parum referre videantur.

In huius "interpetationis interpetationis" exemplum locos quinque ex interpretibus quattuor subdidi, quorum omnes fere nihil ad explicandorum versuum sensum pertinent, sed quibus altera fabula apud poetas nusquam reperta ennarratur.  Primum autem operae pretium est in memoriam vocare Herodotum, qui suam variam et miscellam et quasi confusaneam doctrinam ad eam normam informavit cui homines tam hesterni quam hodierni laudatissimum nomen historiae imposuerunt, septimo in libro narrasse primo Athenienses virgines prope Hymettam collem aquam ducentes a Pelasgis quibusdam esse raptas, vero Pelasgos ab Atheniensibus esse victos atque ex Attica expulsos.  Haec scripta sunt quinto saeculo ante Christum natum, nec videntur postea magni momenti habita usque ad quartum saeculum post Christum natum, cum Aelius Donatus ad Terentii fabellam scaenicam Adelphorum haec scripsit in nomen quod est "Hymenaeum":

…Alii virum fortem Atticum dicunt fuisse, qui raptas praedonibus virgines, oppressis latronibus, intactas patriae restituerit. (in Adelph. 905, sive V.vii.6)

Haec fabula neque ullum nexum cum Terentii illo "cupio; verum hoc mihi moraest, tibicina et hymenaeum qui cantent" praeter nomen ipsum in se continere videtur nec cum Herodoti fabula nisi haec duo: primum, quod pugnatum erat Athenis; deinde, quod Atheniensium filiae fuerunt a praedonibus vi liberandae. Necnon idem potest dici in Maurum Servium Honoratum, qui de Hymenaeo ad primum Aeneidis haec verba apposuit:

Hymenaeus quidam apud Athenas inter bella saevissima virgines liberavit, quam ob causam nubentes eius invocant nomen, quasi liberatoris virginitatis. (in Aen. 1.651)

Haec parum sensus ad Vergilii "Pergama cum peteret inconcessosque hymenaeos" addere potest nec multum nisi nomen nobis explicare.  Equidem tamen respondere velim et Donatum et Servium his annotationibus fabulam servavisse sibi notam et ad Hymenaei cultum spectantem, quam ad Terentii Maronisque versus apposuerint non solum ad nomen enodandum sed etiam ad fabulam narratam narrandam, quo plures cuppedias miscellas unam in lancem lectoribus praeberent.  Eo modo uterque interpres suos libros non solum oblectamentis instruxit sed etiam inter alios miscellanea locavit, quo in scribendi genere Herodoti libri poni possunt.

Sane qui volunt negare his locis esse cum Herodoto quicquam, iis nunc addere licet argumentum his in scholiis decantatum esse plurimis fabulis commune etiam primis ex litterarum tenebris, cum Homerus ipse arma virosque Troiae Achaeaeque cecinerit: sed taceant paulisper obiurgatores, nam nexum hunc magis perspicuum reddidit is qui (fortasse saeculo quinto post Christum natum?) scholia illa in Iliadem conscripsit nunc littera D insignita:

…Ὑμέναιός τις Ἀργεῖος παραπλέων τὰς Ἀθήνας, κατέλαβεν Ἀττικὰς παρθένους, ἁρπαζομένας ὑπὸ Πελασγῶν τινων, αἷς ἐπιφανεὶς αἴτιος ἐγένετο τοῦ μὴ βιασθῆναι, ἀποδιώξας τοὺς Πελασγούς. διὰ γοῦν τοῦτο νομίμως γαμούμεναι, ὥσπερ προσκαλούμεναι αὐτὸν, ὕμνον τινὰ ἔλεγον εἰς αὐτὸν ὃν ἐκάλουν Ὑμέναιον. (in Il. 18.493)

His verbis parum explicatur de Achillis scuto sed satis de Pelasgis, de colle Hymetto, de Hymenaeo ut possimus pro certo habere hanc fabulam aut eandem esse atque eam Herodoti aut saltem ab eodem fonte manasse.  Quaedam particulae autem mutatae sunt: nam Hymenaeus Argivus potius quam Atheniensis vocatur et naves in fabulam inducuntur.  Quamquam nemo alius, quoad sciam, dixit Hymenaeum esse Argivum, tamen et de piratarum navibus et quo natu sit Hymenaeus magni postea refert interpretum. Nam is qui Servii interpretationes auxit eandem fabulam ad Aeneidis quartum fusius enarravit:

Licet fabula de Hymenaeo in primo libro narrata sit breviter, tamen plenior talis est:

Hymenaeus Atheniensis adeo pulcher fuit ut adulescens puella putaretur. Is cum unam virginem nobilem ipse mediocriter ortus adamasset eiusque nuptias desperaret, quod unum poterat, sequendo puellam amori satis faciebat. Sed, cum Atheniensium nobilissimae virgines Eleusinae Cereri sacra facerent, subito adventu piratarum raptae sunt; inter quas etiam Hymenaeus, qui illo amatam fuerat secutus, tamquam puella raptus est. Sed, cum piratae praedam per maria longinqua portassent, in desertam regionem delati ac fatigati somno se dederunt; quos cum universos occidisset Hymenaeus, relictis ibi virginibus Athenas reversus est petiitque a civibus, ut, si virgines quae raptae fuerant reduxisset, dilectae nuptias impetraret. Quas cum reduxisset, optatam in matrimonium virginem meruit. (in Aen. 4.99)

Hic primum inter nostras fabulas Hymenaei nomen cum τοῖς θεσμοφορίοις coniungitur, qua de causa fortasse non nimis delirare videamur si placuerit nobis suspicari huic fabulae esse aliquid cum Atheniensium religione commune.  Quam tamen meram coniecturam nolo sequi, quod cor nimis tristitiae patitur ob alteram sententiam, in qua puer amoris desperatus puellam quocumque sequebatur.  Eundem dolorem, sed verbis Terentianis, Lutatius seu Lactantius Placidus (qui vocatur) una cum eadem fabula expressit in annotatione ad Statii Thebaidem apposita ad rationem nominis Hymenaei dandam:

Hymenaeus, puer formosissimus, genere Atheniensis fuit. Is cum annos puerilis aetatis excederet, neque adhuc virum implere posset, ea pulchritudine praeditus fuisse dicitur, ut feminam mentiretur. Istum cum una ex civibus suis, virgo nobilis, adamasset, ipse, mediocribus ortus parentibus, quia nuptias desperabat, quod poterat tamen, puellam extrema amoris linea diligens, eius animo solo satisfaciebat aspectu. Cumque nobiles feminae cum virginibus sacra Cereris Eleusinae celebrarent, subito adventu piratarum raptae sunt; inter quas et Hymenaeus, qui illo amatam subsecutus fuerat, cum puella abripitur. Cum igitur per longinqua maria praedam piratae vexissent, ad quandam regionem tandem perueniunt, ubi et somno pressi ab insequentibus sunt peremti. Hymenaeus, relictis ibi virginibus, reversus Athenas, pactus est a ciuibus dilectae suae nuptias, si eis filias suas restitueret. Quas ubi pro voto restituit, exoptatam accepit uxorem. (ad Theb. 3.283)

"Extrema" illa "amoris linea" nonnullis in locis legitur, sed primum apud Terentium, qui in Eunuchi fabella scripsit:

Nil est. Quid nil? Si non tangendi copiast,
Eho! ne videndi quidem erit? Si illud non licet,
saltem hoc licebit: certe, extrema linea
amare haud nihil est. (Eun. 638–641, sive IV.ii.10–13)

Haec enim linea extrema a nonnullis vocatur e quinque illis tam notissimis quam ignotis, ita apud Terentium, Plautum, Ciceronem, Propertium, Nasonem, Petronium, et apud Longum, Achillem Tatium, Lucianum (vel saltem eum qui fertur Amores eo nomine scripsisse), et apud fere omnes interpretes Latinos, ut medio (ut dicitur) aevo apud scriptores innumerabiles repertis.  Quibus in lineis eruendis nunc laboro ad libellum stultum exarandum atque ad acroasin indoctam habendam.