2011-12-20

De Sancto Chema verissima relatio imaginibus illustrata

Antiquitus traditus est abavorum mos, quo pueri ad pantopolia et fora mercatoria et quasi templa Mammonis ducantur ubi in Sancti Nicolai gremium imponantur quo exactius veriora et penitiora eorum praecordia—id est cupiditas donorum—quasi ad obrussam exigantur. Hoc enim quaestio quotannis rite agenda habetur bonum commune et ex omnibus partibus commodum: nam pueri sic Sancto Nicolao aperiunt quid toto corde cupiant in Christi diem natalem accipere, atque adstantes parentes sic audiunt quae a se sint pueris emenda, ac mercatores, ut qui tam facultatem in gremio sedendi pueris praebeant quam puerilia ludicra oblectamentaque nugalia parentibus vendant, matrum crumenas et patrum coleos tenent: nam quis liberi parens, qui audiverit carissimum suum pullum dulciter dicentem Sancto Natalicio quid velit, poterit recusare quominus pueri mercatorumque cupiditates expleat et ad novissimas emendas merces mercatoribus solvat pretia maxima? Quis enim dulcissimorum parens liberorum pectore est praeditus tam siliceo ut nolit filio indulgere, et praesertim cum coram tam Sancti ipsius Patris Natalicii quam omnium oculis auribusque filius confessus sit rectissimam viam qua pater materque possint emere eius amorem? Et praesertim cum commodum sit emere ludicra ab eiusdem pantopolii mercatoribus! Sic mos maiorum in filiorum oblectationem, in parentum commodum, in mercatorum lucrum est institutus.

Aliter tamen apud Cedreanos, qui cum omnes artes tum chemas seu conchulas colunt in insula Cedrea, quae ab Hispanis sexto decimo saeculo Floridam lustrantibus las islas Sabines vocitabantur. Nam Cedreani, quorum numerus vix sufficit ut nomen oppiduli mereatur, suas habent consuetudines ad Christi natalem diem celebrandum et pro Sancto Nicolao suum patrem Natalicium, Sanctum Chemam, seu incolarum sermone Santa Clam, nuncupatum. Quo insolito nomine eum falli potest qui huius gentis mores nesciens prima vice Sanctum Chemam vidit, nam senex ipse non chemae formam habet sed potius cummeos perones et ἐγκόμβωμα aquae impervium, vestes hominibus aptae qui salsa vada celeribus lintriculis percurrentes ostrea captant et chemas et omnia animantium genera quae sub puris huius remotissimae partis Mexicani maris undis latitant. Ut enim incolae huius insulae pro agricultura arte aquarum colendarum sive aquaecultura vivunt, sic et eorum Pater Natalicius tamquam cultum chemarum ostreorumque elaborans tam mari quam civibus putatur fecunditatem afferre. Itaque creditur Sanctum Chemam uniuscuiusque anni brumali tempore ad Cedreae litus lintriculo tarandris tracto venire qui examinet pueros et iudicet utrum per annum frugi fuerint an scelesti: nam cum boni pueri olim fient boni piscatores et chemarii, peccantium tamen μιάσμᾳ mare polluebitur ad damnum aquatilium bestiarum. Bonis igitur pueris dona promittuntur in Christi diem natalem, sed Sanctus Chema peiores secum rapit qui vadis cum chemis summergantur ut pravas voluntates una cum totum animum, Haitiensium larvarum more, amittentes fiant Sancti Chemae ancillae pedisequique.

Haec omnia assevero esse vera, quippe qui propriis oculis ipse viderim.

Tragula natalicia in qua puerorum peccata, sub specie piscorum, captari putantur.
Tribunal Sancti Chemae et nigra cathedra, ubi pueri iudicantur.
Pelicani, quasi Sancti Chemae ὀφθαλμοί, incolas semper spectant, ne severus fallatur senex puerorum peccata iudicans.
Sole occidente scaphae lintresque parantur ad nauticam pompam, qua salutetur Sanctus Chema.
Advenit Sanctus Chema diro suo lintriculo. Tragula natalicia luminibus ornata etiam munere fungitur phari, quo facilius tarandri sciant ubi sint litus et oppidum, necnon ubi pueri iudicandi congregentur.
Duae Sancti Chremae ancillae, tam oculis quam animis vacuae et e vadis emersae, senem adiuvant in tribunale: ipse modo iudicavit puellam rosaceo pilleo indutam esse scelestam, qua de causa eius oculi coeperunt rubra luce ardere. Mox illa ad vada auferetur ut novissima fiat ancilla, ne in pravitate inveterascens mare olim pollueat.

2011-12-05

De novo quodam libro stulto

Modo sordidas et avaras meas manus in librum inieci Enricae Sciarrinonis, cui index "Cato Censorius et Initia Prosae Orationis Latinae," cuius primum et ultimum capitula possunt per rete universale legi.  Qui liber paene nulla in parte ad orationem solutam spectat, nam auctrix illa Sciarrio videtur existimare "litteras" sibi velle "carmina."  In illis autem locis qui Catonis orationes tractant, vix potest singula pagina legi sine vel stultitia illa hodiernis philologis non satis (pro dolor) insolita vel, quod multo peius est, mendis apertissimis.  Sic enim Catonis Pro Rhodiensibus orationem, quam A. Gellius bis laudaverat, Sciarrino potius in pagina 132a dilaceravit:

IMG 2665

"Pleribusque?"  Et quanam in editione Auli Gelii operum legitur hoc "pleribusque?"  Sed in paginam 133am transeamus:

IMG 2666

"Animum…superbiam…ferocia."  Ex his rebus una non est aliis similis: una enim res non cum aliis convenit.  Potesne tu, lector care, mihi indicare quae difficultas in huius sententiolae tricolo trium vocum accusativo casu dictarum subtiliter lateat?

2011-12-01

De aequalibus imparibus

Hunc nuntium mihi misit amica Virginiana; eum viderat in situ interretiali c.n. Facebook.  Qui nomen Nigellae nescit, is debet eam spectare per YouTube, quamquam Americani propter sonum Britannicum non poterunt tertium quodque verbum intellegere.

2011-11-25

Iterum de placenta Neapolitana, nostrae reipublicae holere novissimo.

Herimanus Cain

Postquam de placenta Neapolitana nuper scipsi, quippe quam senatus Americanus professus esset inter holera rite et iure numerandam, memini Herimanni Cain, morionis vel comoedi (saltem ut suspicatur) qui partem adhuc (mirum in modum) agit candidati Republicanae factionis et summum Americanorum reipublicae magistratum petentis.  Nam scurra iste praeerat popinis "Patrini" appellatis, quae placentam Neapolitanam praebent: itaque volui discere utrum Herimannus cum senatu consentiret, an placentarum Neapolitanarum artium doctus aliam quandam doctrinam praedicaret.  Itaque ad notissimum illam ephemeridem menstruam summarum rerum politicarum, GQ, versus inveni Herimanni Cain dialogum de placenta Neapolitana et rebus publicis:

Alannus Dives: Audivi tibi placere magnam vim carnis in placenta: hoccine est verum?

Herimannus Cain: Verum est.

Christophorus Paganus: Quid potes de hominis moribus colligere e genere placentae Neapolitanae quod ii maxime arridet?

Herimannus Cain: Credo ego virum, quo plures res superadditas in summa placenta ponendas poposcerit, eo magis esse virilem.

Christophorus Paganus: Cur hoc fit?

Herimannus Cain: Quia vir magis virilis non timet abundantiam.

Devinus Gordo: Spectatne hoc elogium tantummodo ad carnem?

Herimannus Cain: Vir virilis non vult holeribus obrutam! Istam enim placentam vocaverit muliebrem.

Quid igitur de his possumus nos colligere?

  1. Senatus est vox et tutor populi Americani.
  2. Senatus vult discipulos placenta Neapolitana, quod sit holus, pasci.

Ergo America vult discipulos placenta Neapolitana, quod sit holus, pasci.

  1. America vult discipulos placenta Neapolitana, quod sit holus, pasci.
  2. Vir viriles, secundum Herimannum Cain, nolunt placentas Neapolitans holeribus onustas.

Ergo consequitur e propositione cum assumptione coniuncta, ut aut America velit discipulos reddere muliebres, aut Herimannus Cain oderit Americam.  Potest autem fieri ut utraque huius syllogismi conclusio sit valida.

2011-11-20

De aqua et holeribus

Europaeorum docti homines et artis medicinae periti, post sedulas indagationes trium annorum, nuperrime monuerunt ne cives Europaei fallerentur a mendosis artificibus praeconiorum, qui callide voluissent dictitare aqua bibenda posse siccitatem corporis sanari. Sic igitur nostrae aetatis ingenio refutatus est Isidorus, qui, ut nunc monemur, falsissime scripsit:

Omnis autem curatio aut ex contrariis aut ex similibus adhibetur. Ex contrariis, ut frigidum calido, vel humido siccum; sicut et in homine superbia sanari non potest, nisi humilitate sanetur.

Dubio procul Isidorus mente concepit consilium aquae falsa hac doctrina prolata indoctis civibus vendendae: itaque gaudendum Europaeis est Bruxellis exstare qui gregi arceant omnes circumforeanos lupos, qui insalubrem atque contra siccitatem inefficacem aquam civibus venditarent in loco illius humoris quo corporis siccitas vere depellitur (cervisiae?).

Placenta Neapolitana
Placenta Neapolitana et fricta poma terrestria: holera aurea

Sed, ne Bruxellensium diligentiam laudem ad nostrorum Vasingtoniensium famae detrimentum neve notissimam Americanam prudentiam praetermittam, referendus est nuntius alter, quo certiores sumus Senatum nostrae Reipublicae summis viribus niti ut placenta Neapolitana inter holera in gymnasiis publicis ad prandium cocta numeretur neve fricta poma terrestria a discipulorum ferculis amoveantur. Nam Ronaldus Reagan praeses obliviosissimus, qui plurima alia consilia inivit (ἢ ἐνέπεσέ γε) quae antea inaudita nullum ingenium ausum erat excogitare, in hoc fere omnem aliam audaciam exsuperavit: quod conatus est condimentum Americanissimum 鮭汁 seu kôe-chiap vocatum (nam a Sinensibus primum est tam nomen quam ius inventum) pro holeribus tradere discipulis. Ex eo tempore haec doctrina Reaganensis sic crevit, ut novissima Senatus sententia modo coronaverit fere triginta annos per quos finitio holerum quoque crescebat et dilatabatur, cuius summa est hoc: placentam Neapolitanam esse holus. Nam si res aliter sese haberent, et gymnasia cogerentur holera viridia pueris praebere, ad pretium uniuscuiusque prandii adderentur quattuordecim centesimae partes dollaris, quod per quinque annos et per totam Rempublicam constaret fere septuagies millies centena millia dollarum (quod, mirum in modum, idem est ac pretium a Republica solvendum ut milites nostri per unum tantum mensem in Chaldaeis harenis moriantur).

Hoc igitur anno et hoc anni tempore gratiis agendis dicato meminerimus in nostris votis et Senatus Americani, qui placentam Neapolitanam inter holera, ut comam regiam inter sidera, posuerit; et Senatus Europaei, qui negaverit aquam esse siccitatis remedium. Nam sine Bruxellensibus Vasingtoniensibusque, nos qui numerus sumus et fruges consumere nati nesciremus nos salubriter pascere.

2011-11-05

De locutionem q.e. "πότερ' ἀπίωμες ἢ λαβώμεθα;"

Cum nuper mentionem fecisset Petrus de dolis dulcibusque quae a pueris personatis poscuntur, ad mentem venit carmen illud quod populare vocatur, quod octavo in Deipnosophistarum Athenaeus laudvit cum nexum inter aves et πτωχοτροφία explicaret:

καὶ χελιδονίζειν δὲ καλεῖται παρὰ Ῥοδίοις ἀγερμός τις ἄλλος, περὶ οὗ φησι Θέογνις ἐν βʹ περὶ τῶν ἐν Ῥόδῳ θυσιῶν γράφων οὕτως· «εἶδος δέ τι τοῦ ἀγείρειν χελιδονίζειν Ῥόδιοι καλοῦσιν, ὃ γίνεται τῷ Βοηδρομιῶνι μηνί. χελιδονίζειν δὲ λέγεται διὰ τὸ εἰωθὸς ἐπιφωνεῖσθαι·

ἦλθ', ἦλθε χελιδὼν
καλὰς ὧρας ἄγουσα,
καλοὺς ἐνιαυτούς,
ἐπὶ γαστέρα λευκά,
ἐπὶ νῶτα μέλαινα.
παλάθαν σὺ προκύκλει
ἐκ πίονος οἴκου
οἴνου τε δέπαστρον
τυροῦ τε κάνυστρον.
καὶ πυρῶν1 ἁ χελιδὼν καὶ λεκιθίταν
οὐκ ἀπωθεῖται. πότερ' ἀπίωμες ἢ λαβώμεθα;
εἰ μέν τι δώσεις· εἰ δὲ μή, οὐκ ἐάσομεν,2
ἢ τὰν θύραν φέρωμες ἢ θοὐπέρθυρον
ἢ τὰν γυναῖκα τὰν ἔσω καθημέναν·3
μικρὰ μέν ἐστι, ῥᾳδίως νιν οἴσομες.
ἂν δὴ †φέρηις τι, μέγα δή τι† φέροις4
ἄνοιγ' ἄνοιγε τὰν θύραν χελιδόνι·
οὐ γὰρ γέροντές ἐσμεν, ἀλλὰ παιδία.

τὸν δὲ ἀγερμὸν τοῦτον κατέδειξε πρῶτος Κλεόβουλος ὁ Λίνδιος ἐν Λίνδῳ χρείας γενομένης συλλογῆς χρημάτων.»

Hirundinatio autem vocatur apud Rhodios coactio quaedam, de quo loquitur Theognis altero in De Rhodiis Sacrificiis sic scribens: "Genus autem quoddam coactionis Rhodii hirundinationem vocant, quae fit mense Septembri vel Octobri. Hirundinatio autem dicitur propter morem huius carminis clamandi:

Veni, veni hirundo
pulchra tempora adducens,
et pulchros annos,
in ventre candido,
et dorso nigro.
Libam tu advolvis
e divite domo
vinique poculum
caseique canistrum.
Nec panem hirundo nec pultum
recusabit. Utrum abeamus an accipiamus?
Si quid dederis sive non, non cessabimus,
aut fores auferemus aut superlimen
aut uxorem intus sedens:
parvast enim haec, hanc nos facile feremus;
tu autem si quid nobis attuleris, aliquid magnum feras.
Aperi, aperi ianuam hirundini:
non enim senes sumus, sed pueri.

Coactionem autem illam instituit Cleobolus Lindius, cum Lindi necessitas orta sit stipis colligendae.


πυρῶν] alii facilius πύρνα pro πυρῶν ἁ: sed apud auctores medicos πυρὸς ἄγριος vocatur χελιδόνιον τὸ μικρόν, quod hodie florum periti vocant Ranunculum ficariam, ex qua nominum coniunctione nonnulli putant πυρῶν esse legendum. Nonnulli qui πύρνα mavult etiam τὰν addunt ante λεκιθίταν et versus in duos dividunt, ut sic non illepide canant:

καὶ πυρνἁ χελιδὼν
καὶ τὰν λεκιθίταν

Page tamen anno 1962o nullum articulum τὰν addidit sed versus nihilominus separavit, quod minus placet:

καὶ πύρνα χελιδὼν
καὶ λεκιθίταν

ἐάσομεν] alii facilius ἐάσομες.

οὐκ ἐάσομεν…καθημέναν] hi versus sunt conferendi cum quartum fragmentum Soloni attributum:

οὕτω δημόσιον κακὸν ἔρχεται οἴκαδ' ἑκάστωι,
   αὔλειοι δ' ἔτ' ἔχειν οὐκ ἐθέλουσι θύραι,
ὑψηλὸν δ' ὑπὲρ ἕρκος ὑπέρθορεν, εὗρε δὲ πάντως,
   εἰ καί τις φεύγων ἐν μυχῶι ἦι θαλάμου.

φέροιος] Sic legit Kaibel anno 1887o:

ἂν δὴ φέρῃς τι,
μέγα δή τι φέροιο.·

2011-10-23

Cum Alvari carmen brumale legissemus, statim in mentem nobis vocata sunt illa Herodoti de crocodilis, qui nihil quattuor menses quam maxime hiemales comederent. Sed Herodotus, tam artis historicae quam historiographorum mendacitatis auctor notissimus, hac in algentium crocodilorum ieiunia litteris tradenda magnum relinquit Floridensibus discipulis periculum: nam qui stulte crediderit crocodilum ἐσθίειν οὐδέν / τοὺς χειμεριωτάτους / μῆνας τέσσερας , ipse inscius incautus improvidus crocodilo cuidam Saturnalicias praebebit epulas. Verius igitur esset Herodoto canendum, si panxisset αἱκὺ:

ὥραν χειμῶνος
ἐλάττονας ἐσθίει
ὁ κροκόδειλος.

2011-10-08

De deformatoribus qui museum Smithsoniense hodie claudi coegerunt.

Vasingtoniae hodie turba deformatorum qui se "nonaginta novem centesimas partes" vocant, quo nomine "99%" non plures quam ducenti et stulti et irati homines hac in pompa complectebantur, conata est museum Smithsoniense aeroplanorum et vehiculorum celestum occupare.  Aditus ad hoc museum gratis datur omnibus visentibus, sed non licet intus reclamare quia alii homines (scilicet una pars centesima nec reclamans nec vitam communem deturbans nec novas tabulas flagitans, quae videtur centesima pars mirum in modum numerosior quam aliae nonaginta novem partes) adsunt qui volunt musei spectaculis cum pace delectari.  Deformatores igitur excandescentes, cum vetitum esset ne in museo reclamarent, custodem musei oppugnaverunt et ad aedificii murum tenebant; deinde custodes publici ad tumultum sedendum arcessiti tandem potuerunt illotos barbaros nebula capsici dispellere et museum servare.  Sic enim pauperrimi (secundum semet ipsos) Americani, qui propter argentariorum avaritiam nil hoc in mundo crudelissimo possident nisi telephona gestabilia et machinas cinematographicas et ordinatra gestabilia et nugas pretiosas quae per omnes pelliculas de his tumultibus descriptas in uniuscuiusque reclamatoris manu conspiciuntur, contra avaritiam reclamant museo, quod nullum pretium visentibus poscit, obsidendo.

2011-10-01

De mille hominibus qui ludem pedifollis hac nocte non spectant, quod iis fortasse esset melius.

Cum 90,000 homines in palude aliter fere deserta hac nocte congregantur qui spectaculo fruantur pedifollis seu harpasti Americani, quod inter studiorum universitatem Floridensem et Alabamenses dum scribo certatur, ne mille quidem homines (etiamsi sol luceat) Neoeboraci, maxima in urbe et quasi umbilico mundi pecuniarii, reclamant.  Hi se vocitant "99 centesimas partes," ut qui non inter ditissimam centesimam partem hominum numerentur, sed eorum numerus vix ad nonagesimam partem attingit eorum qui tantum unum ex omnibus ludis hac nocte celebrandis spectabunt.

Quid reclamant?  Nescient, si rogaveris: quod conati sunt diurnarii permulti, qui frustra sperabant se posse aliquid novi referre.  Sunt qui dictitent se "iniquitati" resistere, alii qui clamitent capitalismum esse per se scelestum, alii qui putent se contra "τὸν ἄνδρα"1 reclamare.

Alii hortantur custodes publicos ut secum reclament contra τὸν ἄνδρα et pro suo ipsorum emeritorum reditu seu pensione, quam dicunt argentariorum avaritia esse iam custodibus publicis ablatam; alii tam contra custodes publicos ut ipsius τοῦ ἀνδρὸς milites voluntarios quam contra argentarios ut artifices humani doloris reclamant; alii tamen contra pensiones ut pecuniam, qua capitalistarum tyrannis, quorum δορύφοροι sint publici et pacis civilis custodes, sustentetur. Alii contra pauperitatem reclamant, alii contra artes Mendelianas quibus fames et egestas ciborum possint vinci: nam adeo "progressivi" sunt hi reclamatores ut maluerint scientiam rerum negare et vitam mediaevalem in omnes imponere. Difficile igitur ex his diversis hominibus, qui nullum videantur argumentum commune profiteri, rogare cur reclament: sed non multum refert, nam perpauci sunt et aperte laborant aegris mentibus. Nonnullis tamen in rebus consentire videntur: nam fere omnes contra societates negotiatorum reclamantes favent telephona gestabilia quae iPhones vocantur et ordinatra a societate negotiatorum Apple facta; et cum necessitatis naturae humanae vocationem audiant, tabernam McDonaldsensem visitant ubi latrinam petunt; ut brevius rem absolvam, commoditates petunt ex iisdem contra quos reclamant. Non mirarer si soleant lateres per fenestram Starbuxiensem iacere antequam potionem Arabicam poscant hi deformatores. Unus ex his, Robertus Stephanus, qui comprehensus est cum viam et commeatum vehiculorum impediret, clamitabat argentarios domum parentibus abstulisse, iniquitatem contra se et suos esse factum. Dixit suos parentes hypothecam domesticam solvere nequibant, quamquam pater non solum bis gradum magistralem attigisset sed etiam doctoralem, mater autem semel ad magistralem; se porro discipulum esse iuris prudentiae in universitate studiorum satis pretiosa (et Virginiensi). Et mentitus est. Non de parentium honoribus academicis, nec de suis studiis, sed de hypotheca domi: quam parentes semper fideliter solvebant, nec umquam fuit periculum pignoris capiendi. Nihil igitur reclamat: sed clamitat histrio in scaena mundi quasi declamatorias querellas vacuas.


τὸν ἄνδρα] Medio saeculo vicesimo coeperunt nonnulli, et praesertim qui tantum fumum cannabinum hauserant ut ne nomina sua quidam recte in mentes iamdiu deperditas revocare possent, τῷ ἀνδρὶ obsistere aut putare se τῷ ἀνδρὶ obsistere. Quorum nemo scit τὸν ἄνδρα quis sit: nec unus videtur, neque idem genus neque eadem manus quibus priore reclamatione resistebatur; immo ὁ ἀνὴρ videtur semper pro altero ponitur, sicut τῷ διαβόλῳ semper opponebatur cum homines censerent eum existere. Potest etiam fieri ut ὁ ἀνὴρ sit ὁ διάβολος, mutato nomine, nam uterque eodem munere fungitur; potest autem fieri ut nemo sit ὁ ἀνὴρ, qui non exstet nisi in cannibinis somniis hallucinantium et contra totius mundi varias partes repugnantorum.

2011-08-14

De artifice et medicina humani doloris

Cum his ultimis aestatis diebus inhonestum inhonesti discipuli otium tererem declamationibus legendis, quaedam coniunctiones verborum et rerum inter communes locos communium coeperunt mihi, fortasse ob levis animi fatigationem, quasi exsilire e tritorum paginis libellorum, et tam medicorum remedia quam novercarum venena cum indiciis haud dubiis crudelitatis commiscuntur archipiratarum. Inter haec studium mihi maximopere excitat nomen "artificis" nonnumquam repertum inter Maiores Declamationes Quintiliano false ascriptas: bis enim in quinta, bis deinde in decima, item semel in decima tertia, decima sexta, undevicesima controversiis est dictum, semper nisi semel casu nominativo. An casu an arte sic disposita sint exempla huius nominis, nescio, sed miror orationes tam simpliciter posse ob hoc nomen solum tabulatim ordinari:

Cui subiungere velim hoc: sextam decimam declamationem esse in media sententia abruptam, quod facile possit fieri in fine codicis vel voluminis manci.  Porro post subscriptionem solemnem, unde undecima controversia incipit et videtur nova trium orationum series exordiri, adduntur verba quibus certiores facti sumus (Domitium) Dracontium et Hierium in schola Fori Traiani librum feliciter legisse et emendavisse. Fere eadem verba inter duodevicesimam et undevicesimam orationes, quae idem thema inter se partiuntur, quoque reperiuntur.

Ut ad minutias (quod semper scribentibus, lectoribus numquam placet) descendamus: in causa Aegri Redempti (V) legimus haec:

Saevus et humani doloris artifex negavit a me duos posse redimi, deinde, ut hoc tristius, ut difficilius esset, redditurum se dixit, utrum maluissem. (5.4)

Voluit nos ille mortalitatis artifex deus in commune succurrere et per mutuas auxiliorum vices in altero quemque, quod pro se timeret, asserere. (5.6)

Primus ille "saevus et humani doloris artifex" nemo alius est quam dirus archipirata, in cuius ultra naturalem <modum> profundae caliginis nocte[m] mersum specum descendit pater filii redemptionis causa: quod quid aliud est nisi κατάβασις? Alter tamen est "ille mortalitatis artifex deus," cuius benigna voluntas est piraticae artificis pravitatae omnino contraria.

Item in causa Sepulcri Incantati (X) artifices iterum invenimus duos:

O mage saeve, crudelis, o in lacrimas artifex nostras, vellem non dedisses tam magnum experimentum! (10.9)

Clamat itaque, clamat mater infelix: "Si mihi aliquam imaginem filii mei vel parvuli vel iam adulti vel novissimam iuvenis auferres, inicerem tamen misera tamquam corpori manum, illam similitudinem flens tenerem, illos oculos, illam gratissimam faciem et risus oris, expressos et adumbratos artificis manu vultus." (10.11)

Magus hac in controversia quasi in loco piratae ponitur, artifex lacrimarum potius quam humani doloris. Alter autem artifex, qui imaginem filii expressit et adumbravit, aliud debet siginifcare quam caelator vel pictor vel sculptor, nam altera imago quoque tractatur hac in oratione: nempe filii anima seu umbra, cuius artifex non inter mortales est numerandus, et quam matri abstulit magus.

Alii artifices, apes qui ingenia "proxima divinis" ostendunt, tyrannus "crudelis artifex" et praeter naturam malitiosus, pater qui filium suum torsit et in tormentis occidit: hi sunt aut quam maxime boni aut quam maxime mali, sed nulla humanitatis mediocritate moderati. Nemo simplex artifex, sed omnes aut pravitatis ipsius aut divinae benignitatis personas sumunt.

De quibus audire te, lector iam Morphei vi victe, sine dubio taedet: sed, ut taedium taedio addam, primus piraticus ille "humani doloris artifex" me submonet hoc de loco Propertiano, in quo novercae venena quoque necnon salubriores medicinae tractantur:

Laus in amore mori: laus altera, si datur uno
   posse frui: fruar o solus amore meo,
     […]
seu mihi sunt tangenda novercae pocula Phaedrae,
   pocula privigno non nocitura suo,
seu mihi Circaeo pereundumst gramine, sive
   Colchis Iolciacis urat aena focis;
una meos quoniam praedatast femina sensus,
   ex hac ducentur funera nostra domo.
Omnis humanos sanat medicina dolores:
   solus amor morbi non amat artificem.

     —Propertius, 2.1.47–48, 51–58

2011-08-12

De maiestate a viro quondam bono laesa

Philippus Hamilton, quondam ludi magister et scholae praefectus et civitatis senator, nunc laesae maiestatis damnatus, cum uxore et choro diurnariorum stipatus in ius ambulat sententiam in se latam auditurus.

Dolore et pudore hac nocte afficior, cum didicerim virum quondam bonum et nonnumquam erga me benignum esse laesae maiestatis damnatum.

Abhinc multos (mihi saltem) annos Philippus Hamilton, in Senatum Virginiae civitatis inter senatores Republicanae factionis lectus, etiam praefectus erat tertiae parti discipulorum scholae mediae, ad annos illos dicatae qui interveniunt inter ludum litterarium et gymnasium, inter pueritiam et adolescentiam. Quamquam numquam necesse fuit mihi eius scriptorium visere ob mala mea facinora, quae quodam miraculo semper aliis studiorum directoribus essent punienda, nihilominus eum tunc noveram et eius honestam et festivam benignitatem, qua solebat erga omnes discipulos uti. Postea, cum primum gymnasii annum intrassem, mei non oblitus ille, una cum altero senatore factionis Democraticae, nomen meum dedit ut pedisequus fierem senatorius. Nam unoquoque anno Virginiensium Senatus, antequam ad consessionem conveniat, solet pueros puellasque tredecim vel quattuordecim annorum et cuiusdam spei probitatis et ingenii legere pedisequos, qui senatores sequantur et negotia disceptationesque spectent et publicas res agendas adiuvent, quo magis hi pueri amore imbuantur civitatis, quo gravius priscos mores honorem maiestatem tueantur Senatus, quo melius doceantur cuius momenti sit adesse suae reipiubicae. Spectandus igitur mihi erat Philippus Hamilton, et magnam usque habeo gratiam ei, ex quo praecepta non solum academica in schola media sed etiam civilia in senatu didici: quae nunc funditus evertuntur.

Niallus MacBride, Reipublicae Accusator orientalis partis Virginiae, et Alexander Turner, Norfolciensis praefectus Reipublicae Agentibus in Rebus (FBI) extra basilicam diurnariis de causa Philippi Hamiltonis rogantibus respondent.

Sexto enim die mensis Ianuarii Philippus Hamiliton manicis, ut mos est, alligatus a Reipublicae Agentibus in Rebus erat in ius ductus. Accusator deinde posuerat Philippum subdolum negotium cum Studiorum Universitate Priscae Dominionis egisse ut quingena millia dollarum ($500,000 seu 350,000€) Universitati a civitate traderentur, qua pecunia Institutum ad Magistrorum Probitatem et Auctoritatem in Eruditione Promovendas conderetur, sed hac condicione, ut ipse in illo Instituto munere sine cura postea fungeretur et stipendium quadragenorum millium dollarum ($40,000 seu 30,000€) singulis annis acciperet; illud negotium nil aliud esse quam largitionem pro qua Phillipus senatoriam auctoritatem Studiorum Universitati Priscae Dominionis utriusque lucri causa venditasset. Patronus tamen Philippum defendebat hoc colore: reum esse virum honestum, qui corrumpi non posset, qui ardore impelleretur ut de civibus semper bene mereretur; eius res gestas esse ab accusatore perperam intellectas enarratasque; neminem pro Studiorum Universitate Priscae Dominionis ullum donum Philippo dedisse neque ipsum ab illa Universitate ullum donum accepisse; munus apud Institutum adeptum esse propter ingenium et experientiam. Causa igitur in duas quaestiones erat divisa: primam finitionis, an munus quaestuosum esset donum, alteram coniecturalem: an hoc munus pro intercessu senatoriae auctoritatis esset vel promissum vel rogatum. Utraque parte victus Philippus Hamilton, undecimo die mensis Maii, ex omnibus senatoribus Virginiensibus quos civitatis memoria, ex saeculo septimo decimo ineunte per fere quadrigentos purae et severae honestatis annos usque vivens, complectitur, primus est senatoriae auctoritatis pretio venditae, itaque civitatis maiestatis laesae, damnatus. Severe igitur hodie, duodecimo Augusti, iudex, cum poenas secundum leges moresque dandas tandem indiceret, in Philippum invectus est hac sententia in nullum alium antea pronuntiata: "Tu Virginiensium Senatum corrupuisti; tu eum ordinem maculasti in quem a civibus eras lectus ut civitati ministrares." Sed non tam severam poenam imposuit quam potuit: nam tantum novem annos et dimidum, potius quam triginta, languebit in carcere Philippus Hamilton, quondam inter cives potentissimos numeratus, nunc tam suffragio quam libertate privatus atque inaudita infamia notatus.

Maxime igitur doleo eum, qui vir bonus dicendi peritus fuerat et exemplum virtutis mihi aliisque discipulis praebuerat, sic esse mutatum ut civitatis nomen et quattuor saeculorum memoriam moresque maiorum necnon virtutem suam prodiderit ipsius.

2011-08-11

Michael Nutteri Oratio in Iuvenes Tumultuosos

Quamquam iuvenes Britanni modo nuper didicerunt se posse nuntiolis electronicis tumultus lucri causa movere et tabernas nugarum paene impune diripere, turbae iuvenum hac aestate talia consilia iam experiebantur in nonnullis urbibus Americanis. Philadelphiae autem, in urbe fraterni amoris quae vocatur, Michael Nutter, urbi praefectus, die Dominico contionem in ecclesia habuit ut causas rationesque redderet antequam nova edicta promulgaret ad latrocinium reprimendum: quae oratio studium mihi movet quippe cuius sententiae ab illis a mitioribus Britannorum hominibus politicis prolatis longe abesse videantur. Ne nimis multa dicam, orationem ipsam subdidi, quamquam exordium et lectionem sacrae scripturae et captationem benevolentiae praetermisi quo celerius orationis medullam lectoribus praeberem. Ignoscatis quaeso menda, nam difficilius fuit verba Anglica audita Latine transcribere; neque elegantiora reddidi verba oratoris, quippe qui videretur elegantiam refugere, petere veritatem.



Haec stultitia est terminanda. Est terminanda. [plausus] Si volueris te gerere sicut pro capite haberes culum, culus tuus in carcerem trudetur. Si volueris sicut morionem te gerere, discede: discede ab hac urbe, nam te non iam volumus.

Primum volo veniam petere ab omnibus bonis, industriis, diligentibus huius urbis civibus, et praecipue nostris a bonis Philadelphiae iuvenibus, sed oportet hodie vobis me fateri ob stultas, ignaras, fatuas res a paucis gestas esse coactum nova consilia cras edicturum quae multos hac in nostra urbe tangant.

Parentes, colligite vos! Colligite vos! [plausus] Colligite vos statim! [plausus tonat] Oportet vos ante tenere liberos vestros, quam necesse sit nobis eos tenere. Parentes qui vestros liberos neglegitis, qui nescitis ubi sint, qui nescitis quid faciant, qui nescitis quibuscum agant: vos discetis quid sit "otium honestum et domesticum" cum vestris liberis ducere… in carcere [plausus] una cum vestris liberis. [plausus tonat]

Nunc haec stulta facinora forte responsum poscunt: sed possum adseverare nos non solum responsuros, sed multo magis in antecessum acturos et pro virile parte temptaturos haec insubida et insana adulescentium facinora praevertere quae per menses viderimus peractos.

Parentes—matres et patres—mihi contigit ut sciam quam difficile sit liberos erudire. Mihi sunt duo, e quibus altera nunc temporis adulescit. Si vobis opus fuerit auxilio, auxilium vobis praebebimus: administrationem humanioribus officiis, municipalem administrationem saluti mentis, multa alia auxilia vitae communis. Noli timore, noli pudore prohiberi quin rogetis auxilium, consilia, admonitionem: sed oportet auxilium poscere nunc, antequam nimis sero fiat ut adiutores vos adiutent. [plausus] Posce auxilium.

Nunc, patres [murmura]… patres… patres habent praecipuam partem quam agant—partem non maioris momenti quam matres agunt, sed eiusdem momenti. Scis te non esse patrem tantum quod puerum genueris… aut duos… [plausus] aut tres. Hoc non te fecit patrem. Pater est qui adsit, qui particeps sit in pueri vita. Docet. Adiuvat ducere, fingere, erudire puerum. Est quocum puer colloquatur, partiatur bona malaque, metus, sollicitudines. Patris est disciplinam tradere filio, qua fiat vir bonus. Patris quoque est exemplum bonum praebere, qua adiuvet filiam fieri fortem feminam. Hoc saltem dicam: si illa non facis, si alias vitam agis—forsitan syngrapham mittas aut iis nonnumquam des pecuniam—tunc nullus es pater: nil enim aliud es quam argentarium automatum hominis forma praeditum. [plausus] Quod si nec disciplinam tradis nec pecuniam mittis, nil aliud es quam donator seminis genitalis. [plausus tonans] Es quem mulieres in via indicent clamantes "ille est mihi παιδοποιητής!" Quod haud satis est. Noli id esse. Noli id esse quo melior esse potes.

Nonne scitis? Illud pars est difficultatum in nostra vita communi. Immo Romano more loquar: illud pars est difficultatum in Aethiopum vita communi. [plausus] Etiam in multorum vita communi sed praecipue in Aethiopum vita communi: nimis enim multos viros habemus qui nimis multos infantos gignunt quos nolunt erudire; itaque nos cogimur vestros liberos curare. [plausus] Nos non gerimus magnum ministerium nutricium, sed gerimus magnum magistratum et magnam urbem. Curate ipsi vestros liberos! [plausus] Omnes eorum! [risus] Omnes eorum! [plausus] Mente effinge te sedere hiantem, eam intuitum cum duobus tribusve viris eam appellantibus, et scito futurum fuisse ut, si tu fecisses quae debueris, ea tempus cum illis duobus tribusve terere nollet, quod tu tuis adesses liberis! [tonans plausus] Nunc audi: qui adfuisti ad coitum, nunc adesto ad puerum erudiendum. Adesto ad puerum erudiendum, quod hoc tibi dicam: "Conceptionem Immaculatam" nostri Domini Iesu Christi abhinc multos annos esse factam nec Philadelphiae esse factam [plausus] itaque unicuique ex his iuvenibus esse binos parentes qui "eo tempore" adfuerint et participes fuerint; eosdem oportere adesse nunc temporis; nam nullam "Conceptionem Immaculatam" hic hodie fieri. [plausus]

Parentes: vos oportet negotium aggredi, antequam nobis necesse sit vos aggredi. Cras meridie in platea Dilworth seriem edemus nuntiorum cum multis hominibus qui his consiliis intersunt. Haec consilia non solum ad praesens tempus nec solum ad aestatem—audivi puerum dicentem "amen" [risus]—ingeniosiorem quam nonnulli viri adulti his diebus se praebent. Cras seriem edemus consiliorum et rerum agendarum: quorum nonnulla arridebunt, alia vobis displicebunt. Pro dolor, haec fabula non aliter agitur. Inter magis amanda sunt ministeria, officia, res iucundae, sedes ludorum, alia auxilia quae municipalia ministeria praebere possunt—sed accusator publicus quoque et iudices partes agent maiores. Unaquaeque bibliotheca iam panditur: iubete liberos capiant libros. [plausus] "Tolle, lege! Disce aliquid novi! Scholae docentur a sexto die mensis Septembri, die Martis, qui diem labori celebrando consequetur! Usque in illud tempus lege! Quod erit tibi novum et inusitatum. Quidquid facis: ne molestus fias. Cogita pro te: fac nil stulti."

Nunc, nonnulli e vobis sciunt me puerum modo nona via ab hoc loco adolevisse, ad 5519am viae Larchwood. Inscriptionem mecum in mente feram ubicumque ero usque ad vitae finem. Quam ius didici Philadelphiae aut ius Pennsylvaniae aut ullum aliud ius, ante penitus didiceram ius Basilii et Catilinae, ius parentum. Nunc oportet fateri, cum hoc relatum audivissem (et alia in praeterito fuerant) nullo modo me adulescentem potuisse—nullo modo—imaginari me foris esse, nedum in media urbe, nona hora post meridiem. Non potuit a me intelligi, quia mater mea mihi, "Puer," inquit, "scio tibi esse horologium, sed si horologium tibi defecerit, si oblitus sis eius intendendi, si pila electrica defecerit, erit tibi unum solum faciendum: levare oculos. [risus] Cum illa lampas luceat, habe nates in gradibus positas. [plausus] Nil tua refert an tempus secundum orientalem et solitam rationem an secundum lucis servandae rationem an secundum Oceani Pacifici rationem an secundum mediatlanticam rationem an secundum poli septentrionalis rationem metiatur: cum illa lampas luceat, habe nates in gradibus positas neve sine id accidere ut sis mihi quaerendus." Sic dixit, ac facile erat et simplex. Scio multa esse facta quadriginta annis ex eo tempore quo eram adulescens: scio nonnihil mutatum esse. Sed sunt nonnulla quae non sint mutata aut non debeant mutari: "alios homines diligas," "abstineas manus ab alienis," "ne tangas quod non sit tibi proprium vel quod non merueris," "retineas nates tuas domi vel in gradibus tuis donec aliter permiseris," "cures decorum." Parentes me certissimum fecerunt has esse suas leges, et dum habitarem domi suae, eis esse a me parendum. Nam ego nihil possidebam in ea domo: quamquam ego munere fungebar et mihi meo ipsius quaestu quasdam res emebam, limen tamen illud transiens certum habebam eas res fieri parentum. "Id cubiculum—tibi permittimus dormire in eo cubiculo. Aerem temperatum—tibi permittimus frui aere temperato. Furni calores, ob quos pecuniam solvimus—tibi permittimus frui furni caloribus. Illa vestimenta quo indueris—ego tibi emi illa vestimenta. Ego te intro induxi, ego te foras expellam! [plausus tonans] Lucide inter nos constet de regulis. Cum eris ea aetate qua domum tuum proprium habeas, tunc licebit tibi quod volueris, sed dum in his aedibus habitas, id facies quod iussero." Et sic erat. Et sic oportet esse.

Nunc, parentes, quaeso cum liberis colloquamini. Cum illis colloquamini post ecclesiam hodie, colloquamini hac nocte, colloquamini cras, quoniam res mutabuntur. Angustiae nostrae sunt graves. Haec non sunt ioco, non sunt ludo, non sunt voluptatis causa dicta. Interdicetur ne quis iuvenis domo noctu egrediatur. Plura fient. [plausus] Oportet iuvenes intellegere poenas graves eos consecuturas qui bellicosa, violenta, fatua, stulta facinora sibi admiserint, nec solum iuvenes poenas daturos sed etiam parentes vel puerorum tutores—omnes enim rationem sunt reddituri. [plausus] In haec consilia inimus ad salutem omnium nostrorum civium et nostrorum iuvenum et liberorum: volumus enim cavere ne quid faciant quod sibi sit dolori neve in quodam loco sint ubi vulnerari possint. Haec ad nos omnes spectant. Itaque, ut extremam lineam repetam, haec stultitia est terminanda. Statim. Statim.

Postremo: ad iuvenes. Iuvenes semper dictitant honorem esse sibi petendum. Is honorem nanciscitur qui honorem aliis praebet: sic honos meretur. Ego in corde et anima credo nonaginta et novem centesimas partes iuvenum Philadelphiae, nostrae urbis, esse frugi et in corde bene velle. Itaque ne quis putet nobis esse millia et millia et millia et millia inenumerabilia pravorum iuvenum grassantium, quod non verum est. Sunt multi boni iuvenes hac in urbe: qui scholis intersunt, qui bonas notas petunt et honores academicos quaerunt, qui pergunt vitas suas agere. Partes agunt in ludis athleticis, in artibus, in carminibus, in litteris, in officiis cultus communis. Alius amicos docet, alius munere fungitur, alius vel fratres curat vel parentes vel avos. Infeliciter tamen sunt pauci, fortasse centum, fortasse ducenti, fortasse mille—nihilominus infra centesimam partem—qui penitus sint pravi. Hi infeliciter sibi admittunt facinora violenta: sunt exleges, ex ignorantia agunt, nullum alium nisi semet ipsos curant, eorum facinora sunt indigna. Haec non feremus. Haec non feremus neque ignoscemus, quippe quae non possint ignosci. Ratio et stultita non possunt commisceri in eodem loco, in eadem urbe, in eodem mundo: [plausus] et non commiscebuntur Philadelphiae. Non possunt ambo pollere eodem tempore. His autem sceleribus potuit fieri ut plures vulnerarentur aut aliquid peius fieret, nam potuerunt aliquem occidere, unde gravissimo periculo perculsi clamassent lacrimantes, "Matrem volo! Indigeo patre! Opus est aliquo!" Immo nimis sero tunc: "Illum locum praeterivimus. Nimis sero est. Damnum in te intulisti, damnum in alterum intulisti, damnum in tuos amicos intulisti, et, ut vere loquar, damnum in tuam gentem intulisti." Itaque nostris iuvenibus hoc dicam: si volueritis Aethiopes, si volueritis ut albos vel Latinos vel Asianos vel ullos alios vos honore dignos censere, si nolueritis timeri ab hominibus eadem via deambulantibus, dimittite innocentes homines per viam deambulantes et suas res gerentes—hercle—eos dimittite. Desinite. Desistite. [plausus] Satis huius stultitiae passi sumus: satis passi sumus. Nonnulli eorum debent ob facinora sua pudore affici. Nonnulli pudore oneraverunt nostram gentem. Romano more loquor. Dico quid in mentem venerit. Dedecora sunt quae sunt facta. Ne unus quidem eorum qui passi sunt quidquam molestiae iuvenibus praebuerat. Non eos vexabat, nihil dixit, sua negotia gerebat dum die fruitur, modo a munere profectus ne unam quidem causam offerebat—vero iuvenes ignavi in turba latentes, qui ea de causa putaverant se nullo nomine posse agnosci, subito exsiluerunt in innocentes quos coeperunt verberare, vim in eos inferre in huius urbis viis. Si aliquem ex suis amicis esset, si suus frater esset, si sua soror esset, si mater sua, si avia sua, dicerent malum esse, non bonum esse, malum esse. Malum est et ignotis sic uti. Itaque si vos volueritis vim adhibere, nos quoque vim adhibebimus. Et hoc vobis dicam: nobis esse maximam et fortissimam manum hac in urbe: cives igitur coniuncti et magistratus coniuncti hanc stultitiam non iam feremus. Postremo sinatis me dicere nonnullos iuvenes esse felices: felices esse quod nemo civium insiluerit in eos saeviens quos verberaret [plausus] id quod liquet iis non satis accidisse pueris. Felices sunt se non vapulavisse ob istam stultitiam.

Itaque, ut finem dicendi faciam, tutam urbem volumus. Ignara, stulta, impotentia non feremus facinora, quae nostros cives vulnerent, damnum in res inferant, et nomen magnae urbis maculent. Itaque omnibus iuvenibus nostris—ut nuntium proprium nostris pueris puellisque e stirpibus Africanis ortis, hoc dicam: si volueritis nos omnes, fusci, albi, quolibet colore, si volueritis nos honorem vobis praebere, si volueritis aliter a nobis spectari, si nolueritis nos timere ne per eandem viae partem vobiscum ambulemus, si nolueritis alios exsilire e cellula scansoria cum vos intraveritis, si nolueritis alios vos sequi per tabernas cum merces inspiciatis, si volueritis munera et triocinia vobis offerri, si nolueritis alios te despicere et suum cursum mutare cum duos vigintive e vobis viderint per viam ambulantes, desinite morionum et stultorum partes agere in viis Philadelphiae. Desistite. Item "Demitte cucullum et praesertim aestate [plausus tonat et adeo crescit ut orator vix audiri possit] et succinge bracas—eme zonam quod nemo vult aut subuculam aut fissas nates videre!—nemo!—eme zonam!—eme zonam!—nemo vult subuculam videre!—pecte comas et disce corpus curare—pecte comas, qui grassari soles passis capillis—disce reverentiam—mane in scholis, gradu scholastico exornare, pete studiorum universitatem et fac ut bonus sis civis huius urbis—et quidni cures ut facultatem Anglice loquendi augeas [plausus perpetuus iterum crescit] ut facultatem Anglice loquendi augeas praeter ista pauca vocabula maledicendi tibi nota et grunnitus et murmura quae nemo nostrum potest intellegere. Et si iveris munus quaesitum, noli aut albos culpare aut alios, si tibi in cuiusdam hominis scriptorium ambulanti capillis incomptis et pectine in capite infixo et calceamentis solutis et bracis demissis et bracchiis, vultu, cervice notis compunctis, neminem velle tuam operam conducere mirandum esse videatur! Non enim te conducent qui vesanus esse videaris! Ea de causa te non conducent!" Immo si haec feceritis et vos praebueritis sensu praeditos, mirabimini quotiens se vobis occasio praebeat.

Quae in mentem venerant, omnia iam dixi.

2011-08-09

Imagines deambulationis

Placuit mihi per hortos silvasque deambulare, copiam flosculorum mirari, crocodilos currenti vitare.

 

 

Nescio qualis sit hic flos, sed fere omnia in Florida sunt vel venenosa vel nocifera vel,
ut Plinius dixerit, carnivora, itaque suspicor hunc non esse nudis digitis tangendum.

 

Ad sinistrum dolorosa urtica, de quo Petronius loquitur in Satiricon capite 138o.
Ad dextrum flos ignotus, itaque ut mortifer suspectus habendus.

 

Belamcanda chinensis secundum @ScribamLatinum, sive Iris domestica.

 

De aurea bestiola minimae magnitudinis et in imagine sinistra depicta nihil scio,
sed mutillam seu "matadora de vacas" Floridenses dicunt uno funesto morsu posse bovem occidere.

 

Harundines Indicae.

 

Buddha et zingiber zerumbet seu avapuhi cuahivi, genus zingiberi quod formam praebet pineae.

 

 

2011-08-03

De florum brevissima aetate

Saepe miror flores esse donum amantibus adeo solitum ut non solum affectus signum sed etiam ipsius spei amoris habeantur. Nam flos ab amasio carptus atque amatae datus primo et perbreviter pulchritudine splendet; deinde vero ita cito, ut apud Tullium etiam "amores…et deliciae quae vocantur," deflorescit; postremo fit quod cecinit Valerius: "nulli illum pueri, nulla optavere puellae." Quid igitur flore infelicius umquam in amatorii ominis locum est a poeta vel quamvis male tractato vel ipsius natura crudeli, quid a rabido oratore flagrantium in iuvenum amorem dicaciter invecto excogitatum?

At me iuniorem et stultiorem (si fas est fateri hominem posse stultiorem esse quam hodie sum) monuit abhinc annos permultos docta puella et sapiens nullam rationem amoris esse vel habendam vel petendam, cum amor ipse soleret omni rationi repugnare, omnes philosophorum captiones confutare, omnes dialecticarum lacqueos intercidere: inenarrabile, indeprehensibile esse, quicquid vel providentiae vel naturae rerum vel reconditarum hominis animae partium et sibi haud consciarum esset in quod nimis temere mortales ausi essemus nomen (quasi cogitationum vinculum) "amoris" imponere et quod etiam per sensum translatum sive obscuram allegoriam flosculorum signo titubanter et inepte figurare temptaremus. De qua rationis negatione nonnumquam usque cogito, et praesertim (pro dolor) cum debeam animum nimis vagum potius in taediosa studia intendere quam sinere in latiores campos avocari: qua de causa, ut suspicor, in mentem statim prosiluit amor, cum apud Quintilianum (qui fertur) haec pauperis de floribus veneno illitis causam dicentis offendissem:

Cuius rei inveniri potest brevior aetas?  Namque dum immaturos exterior alligat cortex, nondum dixeris florem. Paulatim deinde vividiore suco tumescit uterus et albentis accipit rimas, necdum tamen flos est. At cum se ruptis iam tunicis in patulum capita fuderunt et velut fissa in orbem, iam quae tenera eorum videtur maturitas et ingenitus occasus est, et iam sine ventis quoque soluta natura labitur gratia, nec quicquam est flos nisi novus.

2011-07-30

"Quid vis de hac pecunia facere?"

His rogantibus, si quinque millia nummorum Europaeorum acceperim, quid velim de hac pecunia facere, facillime respondere possum: me statim velle nummis istis Europaeis Helvetiorum francos aut tres quattuorve uncias auri permutare. Nam inter Europaeos et Americanos quasi currendo nunc certatur ut inveniamus utri possint ob avaritiam privatam commune bonum citius diripere atque aerarium suum ad ditissimorum luxuriam roborandam expilare ac nummorum valorem quondam validorum coactius festinantiusque deperdere. Cum saecula praecedendtia didicerint quae gentes novum orbem terrarum invenirent et ibi colonias deducerent, qui artium inventores novas rationes fabriles ad merces faciendas et vitas hominum faciliores reddendas excogitarent, qui rerum naturae periti morbos pestilentiasque maioribus nostris gravissimas non solum vincerent sed etiam radicitus exstirparent, nostra tamen aetate rogandum potius est utri sint in effusam luxuriam proniores, Americani an Graeci; atque utri primum, utri deinde, posthac quae decocturae sint aliae fortes olim reipublicae.

2011-07-29

De conclavi scholastico, quod sortitus sum

Didici quo in conclavi sim a mense Augusto docturus: nam, propter numerum discipulorum, scholae per totam studiorum universitatem hic illic sparguntur.  Ego igitur docebo in aedificio cuius scriptoria rectores collegii agri culturae ut sua sibi vindicaverunt: qua de causa ad parietem oeci scholastici affixa est tabula elementorum periodica, ne rustici tardiores obliviscantur quae chemica elementa sint cum aliis commiscenda et quae coniunctiones corpusculorum sint pro virili parte vitandae.  Conclave "meum" scholasticum hodie visi ut certior fierem de instrumentis quae adessent, quales mensae ibi insint et quantum spatium vacuum, num possem ordinatro meo uti ad imagines discipulis monstrandas, et ita porro.  Omnia instrumenta suis muneribus funguntur, nihil fractum videtur, oecus scholasticus ipe sufficiet, sed nescio ob quae peccata (ex innumerabilia mea) conclave nactus sim tam infestivum atque insipidum necnon in aedificii visceribus Eisenhower praesidente structi absconditum, quod totiens novatum et renovatum est ut nihil pristini aspectus et coloris hodie restet sed omnia quasi e quinquagenta quinque pannis sarta atque iterum resarta videantur.

IMG 1791

Fenestrae adsunt, sed non quibus discipuli possint frui, cum ita dispositae sunt sellae ut semper a diei lucis aversi sedeant discipuli.

IMG 1802

Scalae tamen et nonnulli andrones videntur pristina ornamenta ex anno 1956º adhuc retinere: genus enim architecturae dicitur esse "modernum," id est quadam ex parte "industriale" (ut vocatur), materia vili, lineis rectis, quod facile possit lavari, quod ornamentis supervacuis careat, quod nihil abscondat nec multum oculis offerat. Hoc non necesse est turpe sit: immo potest nonnihil pulchritudinis habere (non enim omnino respuo illum "Corbusier"), sed facilius est turpem rem "moderno" modo aedificare (ut nimis saepe fecit Ludovicus Mies van der Rohe). Hoc aedificium sine dubio inter faciliora numerabatur.

IMG 1806

Aedificia ipsa videntur e quadam "republica Bananarum," ubi propter magistratus corruptos nihil e medio saeculo vicesimo est mutatum novatumque, vel certe e terra "tertii orbis" translatum: etiam machinae aeri temperandi ad fenestras affixae nonnullis in locis conspici possunt, quia non omnia conclavia ex aequo temperantur instrumentis toti aedificio communibus. Talis machina potest in dextra et superiori parte imaginis infra appositae conspici. Facile igitur mente effingi concipique potest tyrannus quidam, cui superbus titulus "Generalissimi" vel "Vestrae Celsitudinis" vel "Ministri Factionis et Fratris in Novis Rebus Movendis," militari vestitu et coccineo pileo Vasconico indutus hos inter parietes sedere, sudare, fumum crassi voluminis tabacini sugere, semet ipsum tacite rogare cur etiam Generalissimo Popularis et Democraticae Reipublicae Bananarum in suo populari et democratico sterquilinio non contingat ut frigores pariter et ex aequo per totum aedificium machinae communis ope includantur, sed necesse sit turpe atque ineptum instrumentum ad quasdam, et praesertim suas, fenestras alligari.

IMG 1815

Sed, quamquam summis opibus et vehementer nititur Factio Theae, Florida nondum facta est respublica Bananarum: immo fere nusquam inveniuntur palae, sed citri et similes arbores etiam inter studiorum universitatis aedificia reperiuntur. Quodam die haec mala Sinensia bene sapient.

IMG 1818

At multo festiviora sunt conclavia in quibus res gestae docentur: omnia enim—et omnes supellectiles et omnia aedificii ornamenta necnon tabulatum ipsum—sunt lignea; conclavia ipsa sunt altiora et pluribus fenestris instructa; adsunt alba in quibus atramento scribitur potius quam istae tabulae scriptoriae nigrae quae cretulam poscunt.

IMG 1082

Sic enim debent conclavia scholastica videri, necnon aedificia tota: multo enim facilius crederes imaginam infra positam esse in studiorum universitate descriptam quam alteram supra positam, in qua scalae "modernae" et quasi e quadam fabrica officinave sumptae sunt depictae.

IMG 1888

At nulla causa mihi est querellarum, quamvis arrideat de minutiis fastidiosus conqueri: nam mihi discipulisque sufficiet id conclave quod sortitus sum... dummodo liceat mihi coccineum pilleum Vasconicum gerere et nomen «τοῦ στρατηγοτάτου» mihi vindicare.

2011-07-22

Fortuna melopsittacus

In Rhetoricorum libris ad Herrenium scriptis legimus Pacuvii haec:

Fortunam insanam esse et caecam et brutam perhibent philosophi
saxoque instare in globoso praedicant volubili:
id quo saxum inpulerit Fors, eo cadere Fortunam autumant.
Caecam ob eam rem esse iterant, quia nihil cernat, quo sese adplicet;
insanam autem esse aiunt, quia atrox, incerta instabilisque sit;
brutam, quia dignum atque indignum nequeat internoscere.

Nunc discimus cur Fortuna habita sit insana, caeca, bruta—est enim passer (vel, ut exactius loquamur, melopsittacus).

2011-07-20

Controversia patris duorum, frugi et luxuriosi

Filius Luxuriosus

Quid si Evangelium Lucae esset a praeceptore artis declamandi scriptum?

15. Pater filii prodigi dementiae reus

Thema

Cum tricenario filio pater patrimonium dividat. Adversus patrem ne qua sit actio nisi dementiae. Quidam habuit filios duos, frugi et luxuriosum. Divisit. Luxuriosus peregre profectus patrimonium consumpsit. Ad patrem rediit; ille iuvenem recepit. Accusatur ab altero filio dementiae. CD.

Scilicet narrationes fuissent multo breviores, crebriores tamen sententiae—et fortasse piratae.

2011-07-19

De Atlantide descensura

OV-104 Atlantis (1985–2011)
Atlantis

Vetusta navis, sed nullam novam iam habemus quae possit iisdem muneribus fungi, quod nobis est dedecori maximo. Malunt enim senatores magistratusque nostri bella perpetua gerere et locupletissimorum patrimonia pecunia pauperibus liberisque futuris ablata augere quam rem novam et iniustis bellis honestiorem et ditissimorum avaritia cunctis civibus utiliorem promovere. Sic transit gloria Americana.

2011-07-18

De vectigalibus in ditissimos impositis augendis

Cum Americani senatores et magistratus summus nunc rixentur de aerarii condicione aereque alieno reipublicae causa conflato, et praesertim cum rabidissimi senatores Factionis Theae vehementissime negent vectigaliorum diminutionem ditissimis civibus a Georgio Frutice datam esse abrogandam, non ineptum videtur conspectum praeteritorum habere vectigaliorum quae a pauperibus ditissimisque annis peractis solvebantur.

Consilium vectigaliorum pro reditu disparilibus rationibus rogandorum statutum est anno 1913º, ut maius vectigaliorum onus in divitiores poneretur qui possent id facilius ferre atque ut pauperes, quibus facultates vix suppeditarent ad vectigalia solvenda, sublevarentur. Primo bello totius mundi indicto, pecuniosi partem multo maiorem impendiorum belli causa suscipere, quod maioribus aequum et salubre videbatur. Item altero bello mundano vectigalia locupletium eodem more aucta sunt, et non infra partem redituum annalium dimidam poscebatur e ditissimis donec Ronaldus Reagan contra mores maiorum coepit pro ditiorum vectigalibus debita publica substituere, quod non minima causa est ob quam hodie aes alienum sit contractum. Nuperrime autem Georgius Frutex, eius nominis minor sed bellicosior, id fecit quod non solum mores maiorum sed etiam sensum offendit: nam tempore belli, immo cum duo bella gereret, iussit senatores vectigalia ditissimorum civium diminuere, ne diutinorum duritia bellorum a mollioribus sentiretur, atque inter arma luxuriam opulentissimorum civium fovebat dum pretia belli celabat et in tabulas minus perspicuas tempusque hodiernum differebat, quod non nisi addidit aeri alieni.

Factio tamen dextrae partis, Republicani plerique et inter eos isti qui sacculis theae se ornant, saepe dictitat vectigalia omnium civium esse nimis aucta: simulant enim vectigalia saepe crevisse, et praesertim aucta esse ab altera factione, quae Democratica vocatur. Sed, ut ad res gestas vertamur, ex anno 1970º, cum bellum Indosinense pugnaretur, nemo nisi Fruticis pater, ipse Republicanus, maiores sumptus a ditioribus poscebat. Immo si intuebimur quo tendant magnitudines vectigaliorum quae e pauperibus et ditissimis poscantur, inveniemus pauperibus onus vectigaliorum per vicesimum saeculum esse auctum, dum locupletissimi se multo expeditiores nunc habent quam mos maiorum aequum censebat.

Saepe partes dextrae etiam dictitant se velle rempublicam in priscam gloriam restituere et novam aetatem auream nobis condere. Sed quando fuit illa aetas? Nonne anno 1969º, quo vir Americanus lunae solum primo hominis pede tetigit? Eo anno ditissimi paene octoginta partes centesimas redituum offerebant. An fortasse paulo antea, ut anno 1953o, quo minima pars hominum muneribus quaestuosis carebat et Eisenhower magistratum summum adeptus est? Tunc novem partes a felicissimis erant solvendae reipublicae. Hodierni autem avarissimi recusant ne quattuor quidem partes reddunt: aurea autem aetas constat auro, quod tam e pauperibus quam aqua e pumice potest postulari.

Immo inter bella Bactriana Chaldaeaque, a Frutice suscepta et quae adhuc gerimus, atque illa in Pakistaniam et Iemeniam quoque mota, necnon dum Gallos secuti in Libycis harenis haeremus, cum respublica contra maximum aerarii damnum luctatur non minima ex parte propter ditissimorum avaritiam, quidni mores maiorum sequamur? Quidni vectigalia septuaginta vel octoginta vel etiam nonaginta centesimarum partium imponamus in eosdem luxurientes et avaros pecuniosissimos, qui hodie reclamant ne trientem redituum solvant?

At hoc fieri non potest: nam nil aliud necesse est divitibus contra talia consila facere quam unum nomen "socialismi" enuntiare, ut cives tam rerum gestarum quam moris maiorum obliti statim pecuniosissimis adsint advocati. Decoquet igitur respublica dum locupletissimi tamquam sues in haris pecunia stratis volutabuntur magis grunnientes quam ridentes.

2011-07-15

Serpens Alata

Amica Floridensis, huius oppiduli incola, serpentem est aucupata quam asseveravit esse eiusdem generis atque illas alatas serpentes quas Galli sexto decimo saeculo rettulissent Floridam infestare. Ego de re palam dubitabam, quia nullas alas video, neque ullum membrum quo possit "tolli a terra" et "demisse volitare." Mihi respondit puella hanc serpentem esse pullam et quasi infantulum, sed cum progressu temporis alas ad truncum apparituras. At non sapientis est puellae cuilibet Floridensi credere.

2011-07-14

De oppidanorum moribus, quibus scelera non tolerantur

Synagoga purgata et dealbata

Diurnarii nuper rettulerunt bonum exemplum morum Floridensium, quod in oppidulo Montis Dorae, prope Orlandum sito, est repertum.

Etiam inter plerumque bonos oppidanos sunt hic illic homines praviores, quorum unus quidam, fortasse adolescens, nescio utrum temeto an invidia ad furorem stimulatus, maledicta atque odiosa signa pinxit in muris novi templi Iudaeorum quod ibi aedificatur. Quibus bene mane visis, vicinos non dicam facinus aegre tulisse sed potius omnino recusavisse quominus ferrent: nam cives tam pudore quam indignatione commoti suo Marte coeperunt templi muros lavare et maledicta eradere necnon situlas pigmenti plenas suis privatibus impensis comparaverunt quibus aedificium iterum dealbarent antequam rabbinus synagogae praefectus adveniret ad damnum inspiciendum. Caupones porro cibos et potiones dealbatoribus purgatoribusque voluntariis gratis attulerunt, quia nemo vicinorum noluit suam quisque partem agere ut communis quies et concordia civium reficerentur.

Nisi in quadam Utopia non potest fieri ut nemo civium cuiuslibet urbis quoddam scelus umquam admittat: nam in veris locis, praeter Utopiam, homines non omnino carent vitiis, ac semper sunt nonnulli aliis praviores. Sed feliciora sunt oppida in quibus scelera non tolerantur sed potius tolluntur civium ipsorum voluntate. Certe publici magistratus illum novum Vandalum, civium quieti et moribus infestum, nunc strenuissime quaerunt quem alligatum in ius trahent: privati autem oppidani bonum exemplum non ad iustitiae ultionem sed ad pudorem communem pertinens praebuerunt, quod magis quam quaesitionem valebit ad pravitatem opprimendam.

2011-07-13

Adfui hodie in studiorum universitatis vicinitate, ut amicum rerum gestarum studiosum adiuvarem Iohannem Hus praeceptorem Bohemum legere: nam amici commentatio magistralis ad religiosas orationes medio aevo habitas spectabit. Pransi sumus in taberna Iaponica, quam universitati proximam esse nesciveram: nec nunc numerare possum quot tabernae Iaponicae, quasi in caelo stellae, nostro in oppidulo palustri reperiantur (omnes enim discipuli cibos Iaponicos amamus!). Sed de cibis alias balbutiendum: nam res multo magis insolita est haec secuta. Nescioquo animae impetu post prandium ad bibliothecam me contuli ubi potionem Arabicam Italorum more expressam compararem (sane solito et ficticio nomine "Bob") et dulcis panis frustulum in secundarum loco mensarum (quem ob neglegentiam nequitiamque ministrorum numquam nactus sum!); postea coepi insolita via deambulare, ubi femina me praeteriens subito et ex inopinato dixit "Salve."

Latine.

Potius quam Anglice.

Deinde colloqui coepit Latine, quo nihil hac aestate suavius mihi contigit.

Mirum in modum hac aestate aderant, ut serius apparet, duo tresve qui Latine loquerentur: utinam hoc antea didicissem! Pro dolor omnes moxmox abituri nunc strenue conantur omnia studia aestiva ad finem in diem Veneris adducere: nescio igitur an tempore suppeditent ut cenam Latinam ordinare velint, sed spero id factum iri.

Postscriptum

Primam (et bonam!) cenam Latinam huius oppiduli palustris celebravimus hodie.  Utinam possem aliis suadere discipulis, qui hieme adsunt et aestate absunt, ut Latine loquantur…

2011-07-11

Nova statua discipulae reperta

In bibliotheca sedeo. Tandem enim advenit E. Sancti-Dionysii liber qui inscribitur Le Vocabulaire des animaux marins en latin classique: si nil aliud, tandem potero Gallice balbutire de variis generibus piscium.

squilla, ae, f. : squille (crustacé); Lucil., ap. Cic., Fin., 2,24; Cic., N. D., 2,123; Hor., Sat., 2,4,58; 2,8,42; Plin., 9,142; 9,159 [sic: pro 9,158]; 32,151; Iuv., 5,80 [sic: pro 5,81]; Mart., 13,83.

Étymologie inconnue. Le mot est resté en italien : squilla.

Nunc esurio.

Hunc librum nemo videtur umquam mutuasse, nisi semel, anno 1984º. Nec multum miror: est enim lexicon piscium Latinum-Gallicum.

Etiam inveni inter novissimos codices Tessae G. Leesen librum, cui titulus Gaius noscit Ciceronem: ius et rhetorica in controversiis scholasticis. Cuius plagae gratis (nescio an iure) legi possunt.

2011-07-08

De vita et convivio, senectute et ebrietate

IMG 1721

Saepe in carminibus "sympoticis" seu convivalibus tractatur mors: cuius exemplum praeclarum, quamquam ludibrii causa, tradidit Petronius post cenam Trimalchionis.  Sed apud Quintilianum, qui fertur, inter Declamationes minores, hic nexus inter senectutem, quae per diuturnum aetatis progressum in hominis vitam irrepit donec morte insubida subito terminetur, et ebrietatem, quae per potionum seriem in convivae caput serpit donec insubidus vini torpor animum vincat, mira claritate monstratur:

Neque enim senectutem adfert summus dies, sed longus ordo vitae, nec ebrietatem facit illa potio post quam concidendum est, sed tempestivum convivium et aviditas nimia.

2011-07-07

Utrum sint Hispani dicendi flavi proceresque an Germani

Apud Calpurnium Flaccum legimus haec, quae primum Håkanson (anno 1978º) secuti exscribamus:

Sua cuique genti etiam facies manet: rutili sunt Germaniae vultus et flava proceritas; Hispaniae < … > non eodem omnes colore tinguntur.  Ex altera parte, qua convexus et deficiens mundus vicinum †mittit orientem, illic effusiora corpora, illic collectiora nascuntur.

Lacunam enim statuit Håkanson post "Hispaniae" nomen, ut flavam proceritatem tribueret Germanis: subintelligendum igitur Hispanos non esse rutilos flavosque. Quod si codicibus ibi crediderimus et lacunam paulo postea statuerimus, aliter legamus et alia ratione interpungendi sic utamur:

Sua cuique genti etiam facies manet: rutili sunt Germaniae vultus, et flava proceritas Hispaniae; non eodem omnes colore tinguntur: ex altera parte, qua convexus et deficiens mundus vicinum †mittit orientem < … >.  Illic effusiora corpora, illic collectiora nascuntur.

Sensu non careat, si rutili Germani Hispanique flavi sic una iuncti aliis gentibus "ex altera parte" ortis sint oppositi: sed mihi nullus alius locus est notus quo ullus Romanus Hispanos vocaverint flavos. Rutilas autem comas esse Germanis ascriptas, et id nomen adiectivum "rutili" ad capillos potius quam ad faciei cutem pertinere, testes sunt Suetonius et Tacitus. Hic enim, cum de Germania scriberet, numquam flavos vocavit barbaros sed rutilis comis:

Unde habitus quoque corporum, tamquam in tanto hominum numero, idem omnibus: truces et caerulei oculi, rutilae comae, magna corpora et tantum ad impetum valida: laboris atque operum non eadem patientia, minimeque sitim aestumque tolerare, frigora atque inediam caelo solove adsueverunt.

Porro in Vita Iulii Agricolae Caledonios ad Germanos eodem capillorum aspectu contulit:

Namque rutilae Caledoniam habitantium comae, magni artus Germanicam originem adseverant; Silurum colorati vultus, torti plerumque crines et posita contra Hispania Hiberos veteres traiecisse easque sedes occupasse fidem faciunt; proximi Gallis et similes sunt, seu durante originis vi, seu procurrentibus in diversa terris positio caeli corporibus habitum dedit.

Animadvertendum est Hispanos non colore comarum sed torta earum forma esse notos. Eodem autem modo quo Tacitus putavit Caledonios Germanis similes esse propter rutilas comas, Caligula quoque, ipse "capillo raro at circa verticem nullo," apud Suetonium dicitur conatus esse ficticios Germanos e Gallis captivis parare colore comarum mutando:

Conuersus hinc ad curam triumphi praeter captiuos ac transfugas barbaros Galliarum quoque procerissimum quemque et, ut ipse dicebat, ἀξιοθριάμβευτον, ac nonnullos ex principibus legit ac seposuit ad pompam coegitque non tantum rutilare et summittere comam, sed et sermonem Germanicum addiscere et nomina barbarica ferre.

Fortasse ratio rutilandi eadem fuit ac Galliarum inventum a Plinio in duodetricesimo Naturalis Historiae relatum. Cato autem longe antea simplicem rationem reddidit qua mulieres Romanae comas rutilarent:

…nostrae capillum cinere unguitabant, ut rutilus esset crinis.

Similiter apud Valerium Maximum legimus Romanas matronas esse solitas capillos rutilare ut quandam competentiam inter comas et vestes praeberent:

…indulgentibus namque maritis et auro abundanti et multa purpura usae sunt; quo formam suam concinniorem efficerent, summa cum diligentia capillos cinere rutilarunt.

Sed non liquet utrum magis ad purpureum an ad aurum tetenderit hic color: id est, utrum matronae voluerint magis rufae an flavae videri. Nec multum adiuvat Varro:

Aurei enim rutili, et inde mulieres valde rufae rutilae dictae.

Plautus tamen, cum in verso uno varias capillorum colores enumeraret, modo tres dedit:

Si canum seu istuc rutilum sive atrumst, amo.

Obscurum quoque apud Manilium, qui in quarto Astronomicorum parum discriminis fecit inter rubrum et flavem colores, quamquam magis certum ei videbatur inter Gallos et Germanos comarum colore internosci posse:

Idcirco in varias leges variasque figuras
dispositum genus est hominum, proprioque colore
formantur gentes, sociataque iura per artus
materiamque parem privato foedere signant.
flava per ingentis surgit Germania partus,
Gallia vicino minus est infecta rubore,
asperior solidos Hispania contrahit artus.

Eccontra Gallos tamen Asiae (seu Gallograeciae) dixerat Cn. Manlius consul Romanus in Livii duodequadragesimo esse insignes:

Procera corpora, promissae et rutilatae comae, vasta scuta, praelongi gladii.

Et, cum Hispaniam longe reliquisse atque auroram, quam Accius "rutilare procul" dixit, persequi videamur, non alienum est mentionem facere de Plinii barbarorum quae Tabropanae magis infestare quam incolere videbantur: nam ille dixit eos "Seras" (ut ille eos nominavit):

…excedere hominum magnitudinem, rutilis comis, caeruleis oculis, oris sono truci, nullo commercio linguae…

Sed haec descriptio videtur esse locus communis in barbaros plus minusve ficticios impositus quos, Herodoti more, Plinius tractat magis philosophice quam chorographice. Plurima sane alia extant indicia quibus possimus de (rutila) lana caprina disceptare, sed sufficiat hoc: quod rutilae saepe vocantur comae, cutis quoad sciam numquam. Itaque, ut ad Calpurnium Flaccum revertar, rutili vultus esse Germaniae constat, sed vix potest fieri ut hi vultus potius ad faciem quam ad caput una cum comis totum spectare intellegatur. Velim igitur rogare utrum magis verisimile videatur: Calpurnium ita otiosum tumidumve fuisse ut et rutiles et flavos vocaret Germanos, ac lacunam ante "Hispaniae" esse statuendam; an citra lacunae coniecturam inter "Hispaniae" et "non" voces statuendae esse sententiam ita legendam ut Hispani et proceritate, contra Manilii artus contractos, et quadam "flavitate" (ut ita dicam) insignes dicantur?

2011-07-06

IMG 1724  2

E Quintiliani, qui fertur, declamationibus minoribus:

Thema

Filii familiae duo adulescentes fratres dissidebant. Iuncta erant eorum cubicula. Quodam tempore audito tumultu in interiore parte domus venit pater in eum locum in quo clamor erat. Invenit alterum ex filiis occisum. Cubicularium eius torsit et occidit in tormentis. Quid compererit incertum est. Interrogavit illum filius quid comperisset. Non indicantem accusavit dementiae.

Patris declamatio

Non respondeo filio nimium curioso. Quid est enim utique cur indicare necesse sit?

Non respondeo quoniam sic instat.

Nihil respondeo quoniam nihil certi scio. Non respondeo quoniam non credo aliquid dicenti.

Non respondeo quoniam adhuc quaero. Non respondeo quoniam hoc inquisitioni meae non expedit.

Non respondeo quoniam illum non ut interrogarem torsi.

An vero parum iustas saeviendi causas habebam adversus cubicularium? Dominum suum non defenderat, non servaverat, nesciebat quis dominum suum occidisset.

Quid enim a Romano patre potuit aptius dici? Quid magis credibile?

2011-07-04

De Tito Andronico et Iona

Hopkins

In fabella cothurnata cui index Titus Andronicus, anno 1594º in scaenam producta et prima ex omnibus Guilielmi Shakespeare operibus typis eodem anno expressa, reperitur versus incertus Latine scriptus:

Magni dominator poli,
tam lentus audis scelera? Tam lentus vides?
Titus Andronicus 4.1.81–82

Haec rectius non dicta sed scripta vocanda, quippe quae a Lavinia rapta et linguae manuumque facultatibus orbata in harena sint scripta atque a Tito patre lecta. Ambigitur tamen de illo "Magni," quod, licet in codicibus antiquissimis reperiatur, duodevicesimo tamen saeculo saepe potius "Magne" scribebatur ad similitudinem horum Senecae (qui eius nominis minor vocatur):

Magne regnator deum,
tam lentus audis scelera? Tam lentus vides?
Phaedra 671–672

His in versibus Hippolytus castus et innocens nocentis novercae libidinem improbat et vocativo casu Iovem obtestatur, quae lectio non solum ductu litterarum codicibus tradito sed etiam versus numero ipso probatur. In verbis autem apud Shakespeare repertis nullo modo possunt illae syllabae quae sunt "māgnī dŏmĭ" iambum claudere, cum illud "māgnĕ dŏmĭ" nec vitium metri nec soloecismum admittat sed imitationem Senecae confirmet. His igitur causis ducti editores duodevicesimi saeculi maluerunt "Magne" quam "Magni" exprimere, quamquam saeculis undevicesimo et vicesimo, cum ratio lectionis difficilioris in usum venisset et apud nonnullos quasi lex ferrea haberetur, superstitiosa fides codicum antiquorum etiam numero infesta triumphavit et "Magni" iterum legebatur. Itaque Shakespeare hodie habetur Senecam ad verbum—immo ad litteram—imitatum esse altero in versu, sed in primo verba sic immutasse ut ne unum quidem Senecae intactum maneret. Qua de causa?

Fortasse Shakespeare ipse effinxit nec "Magne dominator poli" neque illud mendosum "Magni dominator poli": immo quid si illum versum furatus sit ab alio auctore, cuius opus Ionas inter Latinas tragicocomoedias a Ludovico Crucio inventas servatur et anno 1580º scriptum esse dicitur? Nam illa in fabella offendimus hunc versum:

Ah magne dominator poli!
Ionas 1384

Haec tria verba, "magne dominator poli," videbuntur eadem ac quae Shakespeare scripsit, si noluerimus vitiosum illud "magni" accipere. Nescio autem an Ionas possit multum ad alia Titi Andronici aerumna afferre: sed notandum est ultimos quattuor huius tragoediae versus saepe in dubium vocatos esse ut a compositore typorum effictos et "otiosos" vel etiam "stultos." Qui, si excisi sint, vocem "pitty," id est misericordiam, relinquant in totius fabulae loco extremo: et in Iona persona prima quae loquitur est ipsa Misericordia.

2011-06-27

De dinosaurorum ovis

Ad macellum hodie ambulavi obsonatum, nam haud satis ciborum in culina fuerunt ut cenam etiam soli mihi pararem. Post longum intervallum temporis fructus optimi, qui "dinosaurorum ova" vocantur, iterum venum dantur, quod mihi est maximo gaudio: nam tam placent hi fructus ob dulcedinem quam ob nomen iucundum.

IMG 1726

Formam extrinsicam habet inter eas pruni damasceni et armeniaci pomi quasi commixtam, nam eius natura orta est ex his duobus generibus malorum.  Intus, tamen, haec ova sunt colore sanguineo.

IMG 1736

Bene et dulce sapiunt dinosaurorum ova, sed ego volo novum fructus genus: sicut tyrannicidi pomum aut malum archipiraticum.

2011-06-26

Quae e Quintiliano didicerim.

ὑπὸ τοῦ Κουϊντιλλιανοῦ ἔμαθον τάδε·

  • Item orator, cum falso utitur pro vero, scit esse falsum eoque se pro vero uti: non ergo falsam habet ipse opinionem, sed fallit alium. Nec Cicero, cum se tenebras offudisse iudicibus in causa Cluentii gloriatus est, nihil ipse vidit.

  • Uti etiam vitiis rhetoricen, quod ars nulla faciat, criminantur, quia et falsum dicat et adfectus moveat. Quorum neutrum est turpe, cum ex bona ratione proficiscitur, ideoque nec vitium. Nam mendacium dicere etiam sapienti aliquando concessum est, et adfectus, si aliter ad aequitatem perduci iudex non poterit, necessario movebit orator: imperiti enim iudicant et qui frequenter in hoc ipsum fallendi sint, ne errent. Nam si mihi sapientes iudices dentur, sapientium contiones atque omne consilium, nihil invidia valeat, nihil gratia, nihil opinio praesumpta falsique testes: perquam sit exiguus eloquentiae locus et prope in sola delectatione ponatur. Sin et audientium mobiles animi et tot malis obnoxia veritas, arte pugnandum est et adhibenda quae prosunt: neque enim qui recta via depulsus est, reduci ad eam nisi alio flexu potest.

γενναῖον οὖν δύναται τὸ ψεύδειν εἶναι· τί δὴ προσδοκῶμεν ἀλλὸ τὸν Κουϊντιλλιανὸν, ὥσπερ Πλάτωνα Ῥωμαϊκὸν, ἂν διδάξαι; αὐτὸς γὰρ δοκεῖ ῥήτορας βούλεσθαι Πλατωνικοὺς ψύλακας τῆς πολιτείας εἶναι καὶ παντελεῖς.

γνώμην καὶ γενναίαν ἔμαθον τήνδε·

Mendacem memorem esse oportere.

2011-06-25

Locum tandem inveni in quo pelliculam illam ponerem:

Verisimile est eam mox a societate "MegaVideo" deletum iri, sed minime sollicitor, nam debeo ad studia graviora reverti et animum intendere in Quintaediosi Institaedium Orataediosum et Declamataediosas Minores, quos libros oportebit in diem Mercurii habeam lectos. Nunc igitur ad minutias narrationis et divisionis et τοῦ κεφαλαίου τοῦ γενικωτάτου rursus descendendum.

Non videtur bonum fuisse consilium pelliculam Iaponicam in loco interretiali c.n. "Dropbox" ponere: nam intra spatium unius diei tot homines conati sunt eam spectare ut societas Dropbox excanduerit et aditum ad illum locum negaverint. Id numquam antea accidit, et multa documenta ibi condideram et cum aliis partitus eram: qua de causa licet coniecturis ad hanc sententiam adduci: videri nimis amplam copiam hominum exstare qui velint pelliculas cinematographicas televisificasque Latinis titulis subditis spectare—et praesertim pelliculas Iaponicas Latine (etsi mendose) versas—ut Dropbox possit usui esse ad tales pelliculas cum aliis communicandas. Nescio autem alios locos interretiales ubi talia documenta condantur: nam YouTube recusat quominus pelliculas accipiat ob auctorum privilegium impressorium seu ius proprietatis cinematographicae. Si locum invenerim, aut si quis me summonuerit de loco ad pelliculas (quamvis illegitimas) communicandas, eam de puellis armatis ibi ponam: nunc tamen nullam habeo facultatem qua illam pelliculam cum aliis partiar.

Epistola electronica a Dropbox missa

2011-06-24

De bellis-bellatricibus puellis, Tamacio Saeto, et Lucio Bessone

Cum nuper taedii sublevandi causa pelliculam quandam Iaponicam et maxime violentam de sicariis puellis instruxi titulis Latinis, in mentem venit mentio quam abhinc nonnullis hebdomadibus fecerat Irisatus Iocohamensis de Tamacio Saeto, homine artis psychanalyticae perito qui rationes Lacanicas secutus librum anno bismillesimo scripsit 戦闘美少女の精神分析 seu "De bellae-bellantis puellae anima explicanda" inscriptum, quo conabatur etiam explicare virorum animas quibus placeret puellas pugnantes pulchrasque vel mente effingere vel in fabulis inventis legere spectareque. Quod fortasse hodie paulo insolitum nobis videtur, cum sciamus ne artis psychologicae quidem peritos fidem tribuere Jacobo Lacano et eius quasi-philosophicis nugis, quippe quae nullis experimentis neque ullis certis indiciis roborari confirmarique possint: nam falsa ars "psychanalytica" cum suis libidinibus incestis nunc humi iaceat (ubi semper debuit) dum vera ars psychologica, empiricorum rationibus et statisticis freta, nunc magis in biochemiam (seu psychoneuropharmacologiam, ut nonnulli aiunt) et consuetudines mutandas incumbat quam in tectam amorem erga patrem matremve indagandum. Sed saeculo vicesimo exeunte, cum Tamacius Saetus scriberet, plures litterati, ut feruntur, per totum orbem terrarum e Freudianis Lacanicisque erroribus laborabant itaque magis fabulosis sophismatibus quam veris rationibus conabantur nomen "phallicum" in omnes res trudere—quod fortasse ipsum secundum theoremata Lacanica nonnihil grave diceret in Lacanicos interpretes. Nunc tamen pauci supersunt qui velint in unaquaque fistula nicotiana mentulam effingere, quamquam etiam hi pauci nonnumquam possunt symbolam quandam in lucem edere.

Sed, ut ad Saetum revertar, ille videtur (saltem secundum existimationes eius libri) posuisse puellas pulchras et violentas in pretium venisse in vulgaribus litteris Iaponicis, sed speciosas et bellicosas feminas natu maiores apud Americanos et Europaeos, nisi fortasse Iohannam Aurelianensem consideraremus. Mirum in modum eius historia puellarum pugnantium non videtur bene quadrare cum ea pellicula Iaponica et recentiore, cui titulos addidi: nam ea e maxima parte videtur ad pelliculas Gallicas, quas in lucem edidit Lucius Besso. Nam argumentum illius pelliculi magis spectat ad Bessonis pelliculam anno 1990o factam, cui nomen apud Gallos "Nicita," apud nos potius "Nicita Femina" (cuius argumentum identidem postea tractabatur in pelliculis, ut in nostra "Unde negant redire quemquam" et Sinensium "Felis Nigra," necnon in spectaculis televisificis, quae quoque "Nicita" et "Nicita Femina" vocabantur); sed multum inest e pellicula sumptum altera, c.n. "Leo: Officiosus." Quibus in pelliculis Gallicis (quamquam qui nimis voluerit facile possit Freudianam Lacanicamve explicationem effingere, ut praeteritis annis saepius fiebat) Lucii Bessonis intentio videtur fuisse ut puellae forma quandam innocentiam et humanitatem natura ipsa ortam significaret, avaritia et inhumanitate regiminis—vel custodum publicorum vel agentium in rebus—adeo corruptam ut puella fieret sicaria.

Nikita

In illa "Nicita," puella venenis narcoticis dedita et nulla eruditione, in carcerem post trusa quam custodem publicam occiderat, instituitur artibus nocendi occidendique, una cum quadam elegantia et humanioribus studiis, quo efficacius possit mortem hostibus afferre: nam scholae et carceres et castra inter se nonnihil habent commune: quod est disciplina (ut professus est Michael Foucault). Sed, dum Nicitae facultates augentur et anima eius humanioribus artibus imbuitur, agentes regiminis, qui sunt Nicitae praeceptoribus, magis magisque videntur ipsi corrumpi et deteriores in pravitatem delabi. Fabula igitur monitoria narratur de natura humana et de potestate cives regentium: quod videtur etiam narrari in illa pellicula Iaponica, ubi puellae sclopetis donantur et inter tromocratas et regiminis agentes nullum discrimen potest reperiri. Immo puellae, ut nonnumquam dicitur de vocibus femineis in carminibus Republica labente et Augusto imperante scriptis (de quibus videas, fortasse, Skinner), videntur positae in loco civium, qui regiminis nullis legibus et nullo humanitatis sensu stricti tyrannide opprimuntur: nam nemo in his pelliculis potest "bonus" vocari, sed saepe in peiore parte stare videntur qui potestatem exercent publicam.

Leo et Mathilda

De altera pellicula, "Leo," non multum possum dicere, cum ne dimidiam quidem partem spectaverim,sed videntur et loci et personae—etiam personarum comae et habitus—e fabula Gallica in eam Iaponicam esse translati. Immo, id quod maxime ad rem spectat, puella illius pelliculae, quae vult sicariam fieri, eiusdem aetatis videtur esse atque Iapones quae bellae-bellatrices vocantur. Et certe interpretatio politica ad hanc pelliculam quoque pertinet, cum malitiosiores partes (etsi nullae partes bonae) videntur geri a publicis custodibus. Itaque suspicor tales puellas, quae apud Iapones sclopetis armatae depinguntur, magis ortas esse e pelliculis Gallicis et suspicione potestatis quam e quadam Lacanica Freudianave anima Iaponum (secundum Saetum) propria.

At sane apud Iapones et Europaeos tales puellae armatae sunt magis in litteris quaerendae: apud Americanos autem modo necesse est ad filias hominum politicorum spectare ut exemplum invenias. Ecce Bristol Palin, cuius mater, Sarah Palin, quam maxime videtur esse vesana persona e fabulis nubeculatis sumpta:

Bristol Palin cum sclopetis.