2011-08-14

De artifice et medicina humani doloris

Cum his ultimis aestatis diebus inhonestum inhonesti discipuli otium tererem declamationibus legendis, quaedam coniunctiones verborum et rerum inter communes locos communium coeperunt mihi, fortasse ob levis animi fatigationem, quasi exsilire e tritorum paginis libellorum, et tam medicorum remedia quam novercarum venena cum indiciis haud dubiis crudelitatis commiscuntur archipiratarum. Inter haec studium mihi maximopere excitat nomen "artificis" nonnumquam repertum inter Maiores Declamationes Quintiliano false ascriptas: bis enim in quinta, bis deinde in decima, item semel in decima tertia, decima sexta, undevicesima controversiis est dictum, semper nisi semel casu nominativo. An casu an arte sic disposita sint exempla huius nominis, nescio, sed miror orationes tam simpliciter posse ob hoc nomen solum tabulatim ordinari:

Cui subiungere velim hoc: sextam decimam declamationem esse in media sententia abruptam, quod facile possit fieri in fine codicis vel voluminis manci.  Porro post subscriptionem solemnem, unde undecima controversia incipit et videtur nova trium orationum series exordiri, adduntur verba quibus certiores facti sumus (Domitium) Dracontium et Hierium in schola Fori Traiani librum feliciter legisse et emendavisse. Fere eadem verba inter duodevicesimam et undevicesimam orationes, quae idem thema inter se partiuntur, quoque reperiuntur.

Ut ad minutias (quod semper scribentibus, lectoribus numquam placet) descendamus: in causa Aegri Redempti (V) legimus haec:

Saevus et humani doloris artifex negavit a me duos posse redimi, deinde, ut hoc tristius, ut difficilius esset, redditurum se dixit, utrum maluissem. (5.4)

Voluit nos ille mortalitatis artifex deus in commune succurrere et per mutuas auxiliorum vices in altero quemque, quod pro se timeret, asserere. (5.6)

Primus ille "saevus et humani doloris artifex" nemo alius est quam dirus archipirata, in cuius ultra naturalem <modum> profundae caliginis nocte[m] mersum specum descendit pater filii redemptionis causa: quod quid aliud est nisi κατάβασις? Alter tamen est "ille mortalitatis artifex deus," cuius benigna voluntas est piraticae artificis pravitatae omnino contraria.

Item in causa Sepulcri Incantati (X) artifices iterum invenimus duos:

O mage saeve, crudelis, o in lacrimas artifex nostras, vellem non dedisses tam magnum experimentum! (10.9)

Clamat itaque, clamat mater infelix: "Si mihi aliquam imaginem filii mei vel parvuli vel iam adulti vel novissimam iuvenis auferres, inicerem tamen misera tamquam corpori manum, illam similitudinem flens tenerem, illos oculos, illam gratissimam faciem et risus oris, expressos et adumbratos artificis manu vultus." (10.11)

Magus hac in controversia quasi in loco piratae ponitur, artifex lacrimarum potius quam humani doloris. Alter autem artifex, qui imaginem filii expressit et adumbravit, aliud debet siginifcare quam caelator vel pictor vel sculptor, nam altera imago quoque tractatur hac in oratione: nempe filii anima seu umbra, cuius artifex non inter mortales est numerandus, et quam matri abstulit magus.

Alii artifices, apes qui ingenia "proxima divinis" ostendunt, tyrannus "crudelis artifex" et praeter naturam malitiosus, pater qui filium suum torsit et in tormentis occidit: hi sunt aut quam maxime boni aut quam maxime mali, sed nulla humanitatis mediocritate moderati. Nemo simplex artifex, sed omnes aut pravitatis ipsius aut divinae benignitatis personas sumunt.

De quibus audire te, lector iam Morphei vi victe, sine dubio taedet: sed, ut taedium taedio addam, primus piraticus ille "humani doloris artifex" me submonet hoc de loco Propertiano, in quo novercae venena quoque necnon salubriores medicinae tractantur:

Laus in amore mori: laus altera, si datur uno
   posse frui: fruar o solus amore meo,
     […]
seu mihi sunt tangenda novercae pocula Phaedrae,
   pocula privigno non nocitura suo,
seu mihi Circaeo pereundumst gramine, sive
   Colchis Iolciacis urat aena focis;
una meos quoniam praedatast femina sensus,
   ex hac ducentur funera nostra domo.
Omnis humanos sanat medicina dolores:
   solus amor morbi non amat artificem.

     —Propertius, 2.1.47–48, 51–58

2011-08-12

De maiestate a viro quondam bono laesa

Philippus Hamilton, quondam ludi magister et scholae praefectus et civitatis senator, nunc laesae maiestatis damnatus, cum uxore et choro diurnariorum stipatus in ius ambulat sententiam in se latam auditurus.

Dolore et pudore hac nocte afficior, cum didicerim virum quondam bonum et nonnumquam erga me benignum esse laesae maiestatis damnatum.

Abhinc multos (mihi saltem) annos Philippus Hamilton, in Senatum Virginiae civitatis inter senatores Republicanae factionis lectus, etiam praefectus erat tertiae parti discipulorum scholae mediae, ad annos illos dicatae qui interveniunt inter ludum litterarium et gymnasium, inter pueritiam et adolescentiam. Quamquam numquam necesse fuit mihi eius scriptorium visere ob mala mea facinora, quae quodam miraculo semper aliis studiorum directoribus essent punienda, nihilominus eum tunc noveram et eius honestam et festivam benignitatem, qua solebat erga omnes discipulos uti. Postea, cum primum gymnasii annum intrassem, mei non oblitus ille, una cum altero senatore factionis Democraticae, nomen meum dedit ut pedisequus fierem senatorius. Nam unoquoque anno Virginiensium Senatus, antequam ad consessionem conveniat, solet pueros puellasque tredecim vel quattuordecim annorum et cuiusdam spei probitatis et ingenii legere pedisequos, qui senatores sequantur et negotia disceptationesque spectent et publicas res agendas adiuvent, quo magis hi pueri amore imbuantur civitatis, quo gravius priscos mores honorem maiestatem tueantur Senatus, quo melius doceantur cuius momenti sit adesse suae reipiubicae. Spectandus igitur mihi erat Philippus Hamilton, et magnam usque habeo gratiam ei, ex quo praecepta non solum academica in schola media sed etiam civilia in senatu didici: quae nunc funditus evertuntur.

Niallus MacBride, Reipublicae Accusator orientalis partis Virginiae, et Alexander Turner, Norfolciensis praefectus Reipublicae Agentibus in Rebus (FBI) extra basilicam diurnariis de causa Philippi Hamiltonis rogantibus respondent.

Sexto enim die mensis Ianuarii Philippus Hamiliton manicis, ut mos est, alligatus a Reipublicae Agentibus in Rebus erat in ius ductus. Accusator deinde posuerat Philippum subdolum negotium cum Studiorum Universitate Priscae Dominionis egisse ut quingena millia dollarum ($500,000 seu 350,000€) Universitati a civitate traderentur, qua pecunia Institutum ad Magistrorum Probitatem et Auctoritatem in Eruditione Promovendas conderetur, sed hac condicione, ut ipse in illo Instituto munere sine cura postea fungeretur et stipendium quadragenorum millium dollarum ($40,000 seu 30,000€) singulis annis acciperet; illud negotium nil aliud esse quam largitionem pro qua Phillipus senatoriam auctoritatem Studiorum Universitati Priscae Dominionis utriusque lucri causa venditasset. Patronus tamen Philippum defendebat hoc colore: reum esse virum honestum, qui corrumpi non posset, qui ardore impelleretur ut de civibus semper bene mereretur; eius res gestas esse ab accusatore perperam intellectas enarratasque; neminem pro Studiorum Universitate Priscae Dominionis ullum donum Philippo dedisse neque ipsum ab illa Universitate ullum donum accepisse; munus apud Institutum adeptum esse propter ingenium et experientiam. Causa igitur in duas quaestiones erat divisa: primam finitionis, an munus quaestuosum esset donum, alteram coniecturalem: an hoc munus pro intercessu senatoriae auctoritatis esset vel promissum vel rogatum. Utraque parte victus Philippus Hamilton, undecimo die mensis Maii, ex omnibus senatoribus Virginiensibus quos civitatis memoria, ex saeculo septimo decimo ineunte per fere quadrigentos purae et severae honestatis annos usque vivens, complectitur, primus est senatoriae auctoritatis pretio venditae, itaque civitatis maiestatis laesae, damnatus. Severe igitur hodie, duodecimo Augusti, iudex, cum poenas secundum leges moresque dandas tandem indiceret, in Philippum invectus est hac sententia in nullum alium antea pronuntiata: "Tu Virginiensium Senatum corrupuisti; tu eum ordinem maculasti in quem a civibus eras lectus ut civitati ministrares." Sed non tam severam poenam imposuit quam potuit: nam tantum novem annos et dimidum, potius quam triginta, languebit in carcere Philippus Hamilton, quondam inter cives potentissimos numeratus, nunc tam suffragio quam libertate privatus atque inaudita infamia notatus.

Maxime igitur doleo eum, qui vir bonus dicendi peritus fuerat et exemplum virtutis mihi aliisque discipulis praebuerat, sic esse mutatum ut civitatis nomen et quattuor saeculorum memoriam moresque maiorum necnon virtutem suam prodiderit ipsius.

2011-08-11

Michael Nutteri Oratio in Iuvenes Tumultuosos

Quamquam iuvenes Britanni modo nuper didicerunt se posse nuntiolis electronicis tumultus lucri causa movere et tabernas nugarum paene impune diripere, turbae iuvenum hac aestate talia consilia iam experiebantur in nonnullis urbibus Americanis. Philadelphiae autem, in urbe fraterni amoris quae vocatur, Michael Nutter, urbi praefectus, die Dominico contionem in ecclesia habuit ut causas rationesque redderet antequam nova edicta promulgaret ad latrocinium reprimendum: quae oratio studium mihi movet quippe cuius sententiae ab illis a mitioribus Britannorum hominibus politicis prolatis longe abesse videantur. Ne nimis multa dicam, orationem ipsam subdidi, quamquam exordium et lectionem sacrae scripturae et captationem benevolentiae praetermisi quo celerius orationis medullam lectoribus praeberem. Ignoscatis quaeso menda, nam difficilius fuit verba Anglica audita Latine transcribere; neque elegantiora reddidi verba oratoris, quippe qui videretur elegantiam refugere, petere veritatem.



Haec stultitia est terminanda. Est terminanda. [plausus] Si volueris te gerere sicut pro capite haberes culum, culus tuus in carcerem trudetur. Si volueris sicut morionem te gerere, discede: discede ab hac urbe, nam te non iam volumus.

Primum volo veniam petere ab omnibus bonis, industriis, diligentibus huius urbis civibus, et praecipue nostris a bonis Philadelphiae iuvenibus, sed oportet hodie vobis me fateri ob stultas, ignaras, fatuas res a paucis gestas esse coactum nova consilia cras edicturum quae multos hac in nostra urbe tangant.

Parentes, colligite vos! Colligite vos! [plausus] Colligite vos statim! [plausus tonat] Oportet vos ante tenere liberos vestros, quam necesse sit nobis eos tenere. Parentes qui vestros liberos neglegitis, qui nescitis ubi sint, qui nescitis quid faciant, qui nescitis quibuscum agant: vos discetis quid sit "otium honestum et domesticum" cum vestris liberis ducere… in carcere [plausus] una cum vestris liberis. [plausus tonat]

Nunc haec stulta facinora forte responsum poscunt: sed possum adseverare nos non solum responsuros, sed multo magis in antecessum acturos et pro virile parte temptaturos haec insubida et insana adulescentium facinora praevertere quae per menses viderimus peractos.

Parentes—matres et patres—mihi contigit ut sciam quam difficile sit liberos erudire. Mihi sunt duo, e quibus altera nunc temporis adulescit. Si vobis opus fuerit auxilio, auxilium vobis praebebimus: administrationem humanioribus officiis, municipalem administrationem saluti mentis, multa alia auxilia vitae communis. Noli timore, noli pudore prohiberi quin rogetis auxilium, consilia, admonitionem: sed oportet auxilium poscere nunc, antequam nimis sero fiat ut adiutores vos adiutent. [plausus] Posce auxilium.

Nunc, patres [murmura]… patres… patres habent praecipuam partem quam agant—partem non maioris momenti quam matres agunt, sed eiusdem momenti. Scis te non esse patrem tantum quod puerum genueris… aut duos… [plausus] aut tres. Hoc non te fecit patrem. Pater est qui adsit, qui particeps sit in pueri vita. Docet. Adiuvat ducere, fingere, erudire puerum. Est quocum puer colloquatur, partiatur bona malaque, metus, sollicitudines. Patris est disciplinam tradere filio, qua fiat vir bonus. Patris quoque est exemplum bonum praebere, qua adiuvet filiam fieri fortem feminam. Hoc saltem dicam: si illa non facis, si alias vitam agis—forsitan syngrapham mittas aut iis nonnumquam des pecuniam—tunc nullus es pater: nil enim aliud es quam argentarium automatum hominis forma praeditum. [plausus] Quod si nec disciplinam tradis nec pecuniam mittis, nil aliud es quam donator seminis genitalis. [plausus tonans] Es quem mulieres in via indicent clamantes "ille est mihi παιδοποιητής!" Quod haud satis est. Noli id esse. Noli id esse quo melior esse potes.

Nonne scitis? Illud pars est difficultatum in nostra vita communi. Immo Romano more loquar: illud pars est difficultatum in Aethiopum vita communi. [plausus] Etiam in multorum vita communi sed praecipue in Aethiopum vita communi: nimis enim multos viros habemus qui nimis multos infantos gignunt quos nolunt erudire; itaque nos cogimur vestros liberos curare. [plausus] Nos non gerimus magnum ministerium nutricium, sed gerimus magnum magistratum et magnam urbem. Curate ipsi vestros liberos! [plausus] Omnes eorum! [risus] Omnes eorum! [plausus] Mente effinge te sedere hiantem, eam intuitum cum duobus tribusve viris eam appellantibus, et scito futurum fuisse ut, si tu fecisses quae debueris, ea tempus cum illis duobus tribusve terere nollet, quod tu tuis adesses liberis! [tonans plausus] Nunc audi: qui adfuisti ad coitum, nunc adesto ad puerum erudiendum. Adesto ad puerum erudiendum, quod hoc tibi dicam: "Conceptionem Immaculatam" nostri Domini Iesu Christi abhinc multos annos esse factam nec Philadelphiae esse factam [plausus] itaque unicuique ex his iuvenibus esse binos parentes qui "eo tempore" adfuerint et participes fuerint; eosdem oportere adesse nunc temporis; nam nullam "Conceptionem Immaculatam" hic hodie fieri. [plausus]

Parentes: vos oportet negotium aggredi, antequam nobis necesse sit vos aggredi. Cras meridie in platea Dilworth seriem edemus nuntiorum cum multis hominibus qui his consiliis intersunt. Haec consilia non solum ad praesens tempus nec solum ad aestatem—audivi puerum dicentem "amen" [risus]—ingeniosiorem quam nonnulli viri adulti his diebus se praebent. Cras seriem edemus consiliorum et rerum agendarum: quorum nonnulla arridebunt, alia vobis displicebunt. Pro dolor, haec fabula non aliter agitur. Inter magis amanda sunt ministeria, officia, res iucundae, sedes ludorum, alia auxilia quae municipalia ministeria praebere possunt—sed accusator publicus quoque et iudices partes agent maiores. Unaquaeque bibliotheca iam panditur: iubete liberos capiant libros. [plausus] "Tolle, lege! Disce aliquid novi! Scholae docentur a sexto die mensis Septembri, die Martis, qui diem labori celebrando consequetur! Usque in illud tempus lege! Quod erit tibi novum et inusitatum. Quidquid facis: ne molestus fias. Cogita pro te: fac nil stulti."

Nunc, nonnulli e vobis sciunt me puerum modo nona via ab hoc loco adolevisse, ad 5519am viae Larchwood. Inscriptionem mecum in mente feram ubicumque ero usque ad vitae finem. Quam ius didici Philadelphiae aut ius Pennsylvaniae aut ullum aliud ius, ante penitus didiceram ius Basilii et Catilinae, ius parentum. Nunc oportet fateri, cum hoc relatum audivissem (et alia in praeterito fuerant) nullo modo me adulescentem potuisse—nullo modo—imaginari me foris esse, nedum in media urbe, nona hora post meridiem. Non potuit a me intelligi, quia mater mea mihi, "Puer," inquit, "scio tibi esse horologium, sed si horologium tibi defecerit, si oblitus sis eius intendendi, si pila electrica defecerit, erit tibi unum solum faciendum: levare oculos. [risus] Cum illa lampas luceat, habe nates in gradibus positas. [plausus] Nil tua refert an tempus secundum orientalem et solitam rationem an secundum lucis servandae rationem an secundum Oceani Pacifici rationem an secundum mediatlanticam rationem an secundum poli septentrionalis rationem metiatur: cum illa lampas luceat, habe nates in gradibus positas neve sine id accidere ut sis mihi quaerendus." Sic dixit, ac facile erat et simplex. Scio multa esse facta quadriginta annis ex eo tempore quo eram adulescens: scio nonnihil mutatum esse. Sed sunt nonnulla quae non sint mutata aut non debeant mutari: "alios homines diligas," "abstineas manus ab alienis," "ne tangas quod non sit tibi proprium vel quod non merueris," "retineas nates tuas domi vel in gradibus tuis donec aliter permiseris," "cures decorum." Parentes me certissimum fecerunt has esse suas leges, et dum habitarem domi suae, eis esse a me parendum. Nam ego nihil possidebam in ea domo: quamquam ego munere fungebar et mihi meo ipsius quaestu quasdam res emebam, limen tamen illud transiens certum habebam eas res fieri parentum. "Id cubiculum—tibi permittimus dormire in eo cubiculo. Aerem temperatum—tibi permittimus frui aere temperato. Furni calores, ob quos pecuniam solvimus—tibi permittimus frui furni caloribus. Illa vestimenta quo indueris—ego tibi emi illa vestimenta. Ego te intro induxi, ego te foras expellam! [plausus tonans] Lucide inter nos constet de regulis. Cum eris ea aetate qua domum tuum proprium habeas, tunc licebit tibi quod volueris, sed dum in his aedibus habitas, id facies quod iussero." Et sic erat. Et sic oportet esse.

Nunc, parentes, quaeso cum liberis colloquamini. Cum illis colloquamini post ecclesiam hodie, colloquamini hac nocte, colloquamini cras, quoniam res mutabuntur. Angustiae nostrae sunt graves. Haec non sunt ioco, non sunt ludo, non sunt voluptatis causa dicta. Interdicetur ne quis iuvenis domo noctu egrediatur. Plura fient. [plausus] Oportet iuvenes intellegere poenas graves eos consecuturas qui bellicosa, violenta, fatua, stulta facinora sibi admiserint, nec solum iuvenes poenas daturos sed etiam parentes vel puerorum tutores—omnes enim rationem sunt reddituri. [plausus] In haec consilia inimus ad salutem omnium nostrorum civium et nostrorum iuvenum et liberorum: volumus enim cavere ne quid faciant quod sibi sit dolori neve in quodam loco sint ubi vulnerari possint. Haec ad nos omnes spectant. Itaque, ut extremam lineam repetam, haec stultitia est terminanda. Statim. Statim.

Postremo: ad iuvenes. Iuvenes semper dictitant honorem esse sibi petendum. Is honorem nanciscitur qui honorem aliis praebet: sic honos meretur. Ego in corde et anima credo nonaginta et novem centesimas partes iuvenum Philadelphiae, nostrae urbis, esse frugi et in corde bene velle. Itaque ne quis putet nobis esse millia et millia et millia et millia inenumerabilia pravorum iuvenum grassantium, quod non verum est. Sunt multi boni iuvenes hac in urbe: qui scholis intersunt, qui bonas notas petunt et honores academicos quaerunt, qui pergunt vitas suas agere. Partes agunt in ludis athleticis, in artibus, in carminibus, in litteris, in officiis cultus communis. Alius amicos docet, alius munere fungitur, alius vel fratres curat vel parentes vel avos. Infeliciter tamen sunt pauci, fortasse centum, fortasse ducenti, fortasse mille—nihilominus infra centesimam partem—qui penitus sint pravi. Hi infeliciter sibi admittunt facinora violenta: sunt exleges, ex ignorantia agunt, nullum alium nisi semet ipsos curant, eorum facinora sunt indigna. Haec non feremus. Haec non feremus neque ignoscemus, quippe quae non possint ignosci. Ratio et stultita non possunt commisceri in eodem loco, in eadem urbe, in eodem mundo: [plausus] et non commiscebuntur Philadelphiae. Non possunt ambo pollere eodem tempore. His autem sceleribus potuit fieri ut plures vulnerarentur aut aliquid peius fieret, nam potuerunt aliquem occidere, unde gravissimo periculo perculsi clamassent lacrimantes, "Matrem volo! Indigeo patre! Opus est aliquo!" Immo nimis sero tunc: "Illum locum praeterivimus. Nimis sero est. Damnum in te intulisti, damnum in alterum intulisti, damnum in tuos amicos intulisti, et, ut vere loquar, damnum in tuam gentem intulisti." Itaque nostris iuvenibus hoc dicam: si volueritis Aethiopes, si volueritis ut albos vel Latinos vel Asianos vel ullos alios vos honore dignos censere, si nolueritis timeri ab hominibus eadem via deambulantibus, dimittite innocentes homines per viam deambulantes et suas res gerentes—hercle—eos dimittite. Desinite. Desistite. [plausus] Satis huius stultitiae passi sumus: satis passi sumus. Nonnulli eorum debent ob facinora sua pudore affici. Nonnulli pudore oneraverunt nostram gentem. Romano more loquor. Dico quid in mentem venerit. Dedecora sunt quae sunt facta. Ne unus quidem eorum qui passi sunt quidquam molestiae iuvenibus praebuerat. Non eos vexabat, nihil dixit, sua negotia gerebat dum die fruitur, modo a munere profectus ne unam quidem causam offerebat—vero iuvenes ignavi in turba latentes, qui ea de causa putaverant se nullo nomine posse agnosci, subito exsiluerunt in innocentes quos coeperunt verberare, vim in eos inferre in huius urbis viis. Si aliquem ex suis amicis esset, si suus frater esset, si sua soror esset, si mater sua, si avia sua, dicerent malum esse, non bonum esse, malum esse. Malum est et ignotis sic uti. Itaque si vos volueritis vim adhibere, nos quoque vim adhibebimus. Et hoc vobis dicam: nobis esse maximam et fortissimam manum hac in urbe: cives igitur coniuncti et magistratus coniuncti hanc stultitiam non iam feremus. Postremo sinatis me dicere nonnullos iuvenes esse felices: felices esse quod nemo civium insiluerit in eos saeviens quos verberaret [plausus] id quod liquet iis non satis accidisse pueris. Felices sunt se non vapulavisse ob istam stultitiam.

Itaque, ut finem dicendi faciam, tutam urbem volumus. Ignara, stulta, impotentia non feremus facinora, quae nostros cives vulnerent, damnum in res inferant, et nomen magnae urbis maculent. Itaque omnibus iuvenibus nostris—ut nuntium proprium nostris pueris puellisque e stirpibus Africanis ortis, hoc dicam: si volueritis nos omnes, fusci, albi, quolibet colore, si volueritis nos honorem vobis praebere, si volueritis aliter a nobis spectari, si nolueritis nos timere ne per eandem viae partem vobiscum ambulemus, si nolueritis alios exsilire e cellula scansoria cum vos intraveritis, si nolueritis alios vos sequi per tabernas cum merces inspiciatis, si volueritis munera et triocinia vobis offerri, si nolueritis alios te despicere et suum cursum mutare cum duos vigintive e vobis viderint per viam ambulantes, desinite morionum et stultorum partes agere in viis Philadelphiae. Desistite. Item "Demitte cucullum et praesertim aestate [plausus tonat et adeo crescit ut orator vix audiri possit] et succinge bracas—eme zonam quod nemo vult aut subuculam aut fissas nates videre!—nemo!—eme zonam!—eme zonam!—nemo vult subuculam videre!—pecte comas et disce corpus curare—pecte comas, qui grassari soles passis capillis—disce reverentiam—mane in scholis, gradu scholastico exornare, pete studiorum universitatem et fac ut bonus sis civis huius urbis—et quidni cures ut facultatem Anglice loquendi augeas [plausus perpetuus iterum crescit] ut facultatem Anglice loquendi augeas praeter ista pauca vocabula maledicendi tibi nota et grunnitus et murmura quae nemo nostrum potest intellegere. Et si iveris munus quaesitum, noli aut albos culpare aut alios, si tibi in cuiusdam hominis scriptorium ambulanti capillis incomptis et pectine in capite infixo et calceamentis solutis et bracis demissis et bracchiis, vultu, cervice notis compunctis, neminem velle tuam operam conducere mirandum esse videatur! Non enim te conducent qui vesanus esse videaris! Ea de causa te non conducent!" Immo si haec feceritis et vos praebueritis sensu praeditos, mirabimini quotiens se vobis occasio praebeat.

Quae in mentem venerant, omnia iam dixi.

2011-08-09

Imagines deambulationis

Placuit mihi per hortos silvasque deambulare, copiam flosculorum mirari, crocodilos currenti vitare.

 

 

Nescio qualis sit hic flos, sed fere omnia in Florida sunt vel venenosa vel nocifera vel,
ut Plinius dixerit, carnivora, itaque suspicor hunc non esse nudis digitis tangendum.

 

Ad sinistrum dolorosa urtica, de quo Petronius loquitur in Satiricon capite 138o.
Ad dextrum flos ignotus, itaque ut mortifer suspectus habendus.

 

Belamcanda chinensis secundum @ScribamLatinum, sive Iris domestica.

 

De aurea bestiola minimae magnitudinis et in imagine sinistra depicta nihil scio,
sed mutillam seu "matadora de vacas" Floridenses dicunt uno funesto morsu posse bovem occidere.

 

Harundines Indicae.

 

Buddha et zingiber zerumbet seu avapuhi cuahivi, genus zingiberi quod formam praebet pineae.

 

 

2011-08-03

De florum brevissima aetate

Saepe miror flores esse donum amantibus adeo solitum ut non solum affectus signum sed etiam ipsius spei amoris habeantur. Nam flos ab amasio carptus atque amatae datus primo et perbreviter pulchritudine splendet; deinde vero ita cito, ut apud Tullium etiam "amores…et deliciae quae vocantur," deflorescit; postremo fit quod cecinit Valerius: "nulli illum pueri, nulla optavere puellae." Quid igitur flore infelicius umquam in amatorii ominis locum est a poeta vel quamvis male tractato vel ipsius natura crudeli, quid a rabido oratore flagrantium in iuvenum amorem dicaciter invecto excogitatum?

At me iuniorem et stultiorem (si fas est fateri hominem posse stultiorem esse quam hodie sum) monuit abhinc annos permultos docta puella et sapiens nullam rationem amoris esse vel habendam vel petendam, cum amor ipse soleret omni rationi repugnare, omnes philosophorum captiones confutare, omnes dialecticarum lacqueos intercidere: inenarrabile, indeprehensibile esse, quicquid vel providentiae vel naturae rerum vel reconditarum hominis animae partium et sibi haud consciarum esset in quod nimis temere mortales ausi essemus nomen (quasi cogitationum vinculum) "amoris" imponere et quod etiam per sensum translatum sive obscuram allegoriam flosculorum signo titubanter et inepte figurare temptaremus. De qua rationis negatione nonnumquam usque cogito, et praesertim (pro dolor) cum debeam animum nimis vagum potius in taediosa studia intendere quam sinere in latiores campos avocari: qua de causa, ut suspicor, in mentem statim prosiluit amor, cum apud Quintilianum (qui fertur) haec pauperis de floribus veneno illitis causam dicentis offendissem:

Cuius rei inveniri potest brevior aetas?  Namque dum immaturos exterior alligat cortex, nondum dixeris florem. Paulatim deinde vividiore suco tumescit uterus et albentis accipit rimas, necdum tamen flos est. At cum se ruptis iam tunicis in patulum capita fuderunt et velut fissa in orbem, iam quae tenera eorum videtur maturitas et ingenitus occasus est, et iam sine ventis quoque soluta natura labitur gratia, nec quicquam est flos nisi novus.