2015-12-30

De Davo et ejus sacculo nummorum

Davus in sacculo suo nonnullos habuit nummos. Peculium enim exiguum a Julio domino benigno accipere solebat, necnon stipendium superadditum e Julii tabulis adulteratis ac fisco furtim compilato quasi honorarium pro officiis prudenter gestis (ut sibi dicebat) comparare. Id “prudenter” dixi, sed in dubium vocabimus quam prudens fuerit Davus: de qua re tibi, care lector ac patiens, erit postea judicandum.

Quam pecuniam noluit Davus sicut alii servi in vinum et aleas et scorta prodigere: nam Satyrus servus senex Davum adolescentem olim monuerat ut singulis annis bina sestertia in senectutem servaret. Davus autem, ut qui adolescens nihil de rebus conservandis didicisset et tantum tunc de luxu cogitare soleret, Satyrum rogavit quemadmodum “servandi” essent nummi: an in ampulla sub arbore sepulta condendi, an intra servilem culcitellam celandi, an alio quodam modo; cui Satyrus respondit non nisi stultissimis servis digna esse talia consilia, sed pecuniam prudentioribus videri tamquam servum, quem callidus dominus aliis pro lucro collocaret.

Deinde Davus, pavore commotus, recordatus est Medum, olim sibi conservum, qui libertatem fuga adeptus cauponam sacculo suo nummorum pleno emerat sed quibusdam Dædaleis fraudibus, quas ipse synthetica vehicula debitoria sive “Bacchicosyngraphas” (litteris compendiariis BS dictas) appellabat nec sat bene intellexisse videtur, omnes nummos de sacculo suo perdiderat. “Num mones,” inquit Davus, “ut caupo fiam et pecuniam meam Medi exemplo mercatoribus et temulentis largiar et memet pauperem suspendam?”

Reponit Satyrus: “Nullo modo, sed potius ut in voluntarium consortium incedas et una cum aliis, ne in periculum solus incideris, dominus ex parte fias cujusdam cauponæ, ex parte dominus fullonis, ex parte dominus thermopolii, atque ita porro; nec omnes merces, ut ita dicam, uni navi committas, sed ‘sortes,’ quas nunc circumforanei negotiatores dicunt, variis in consortiis sive societatibus emas, quo ex parte saltem dominus fias multarum tabernarum. Sortes sive partes dominionis, quas in foro “Bursa” vocato emeris, eo majore pretio æstimabuntur, quo magis tabernæ ipsæ valebunt: et anno quodam futuro, quo Julius te ad pilleum vocabit, poteris etiam sortes, quas viles antea emeris, tunc cariores aliis vendere emptoribus.”

Davus rogavit, “Sed quid agam ego senex, si pretia harum ‘sortium’ non aucta sed deminuta erunt?”

Cui Satyrus respondit, “Fieri poterit ut valor sortium paulisper deminuatur: sed habeas spem potius quam metum, neque sortes ante vendas quam senex libertatis condicione fruaris, nam ut credis ipsam Romam non casuram esse sed imperium Romanum dilatum iri, etiamsi hic illic fortuna fuerit adversa, sic etiam credas valor sortium tabernarum, quibus ditescant Romani, auctum iri: itaque pergas sortes emere, ad bina sestertium singulis annis emas, etiamsi mercatorum fortunæ videantur tibi adversæ.”

Quibus dictis credidit Davus et Satyrum existimavit prudentem. Semet quoque ipsum censuit prudentem: sed videbimus utrum Davus sapiens fuerit an stultus.

Anno septuagesimo post Christum natum collocutus est Davus cum Satyro, nec senis consilium adamussim secutus est: nam singulis annis pecuniam ad sortes emendas reservavit in ampulla, quam sua in culcitella celavit (quod singulis noctibus dolorem vix credibilem vix dormienti attulit) sed nullas sortes ipsas emit ante annum septuagesimum alterum post Christum natum, nam foro et Fortunæ deæ γλυκοπίκρῳ credere timebat. Tunc autem sena sestertia habuit servata, quia bina anno septuagesimo, bina septuagesimo primo, bina septuagesimo altero congesserat: audivit porro pretia sortium in foro adeo aucta esse, ut nihil certius videretur quam dulcis risus Fortunæ, quæ mercatoribus Romanis præter omnes alios faveret. Itaque anno septuagesimo altero Davus nonnullas sortes emit in tot et tam diversis consortiis, quæ notissima fuerunt, ut posses dicere Davum quasi imaginem sive indicem emisset pretiorum totius fori.

Et statim cœpit fortuna se præstare ludificatricem. Nam anno septuagesimo tertio et septuagesimo quarto pretia sortium non solum deminuta sunt sed dimidiata: itaque dimidiam partem amisisset Davus suæ pecuniæ, si sortes vendidisset. Sed Davus nihil vendidit—non vero quia Satyri consilii meminerat, sed quia intellexit se semel stulte egisse et pessimo tempore sortes emisse: ideo timens ne iterum stulte ageret noluit pessimo tempore sortes vendere.

Postea singulis annis, usque ad annum octogesimum post Christum natum, bina sestertia ad senectutis voluptates (videlicet concubinas, pueros conducticios, et ita porro) persequendas reservavit, sed in ampulla potius quam in foro; at anno octogesimo, cum animadvertisset se tantum dena quadrina sestertia servavisse, non bina sed bis bina sestertia in ampulla sub arbore remota (quo facilius dormiret) singulis annis sepelire constituit.

Post quindecim annos, iterum Fortuna cœptis mercatoriis annuere videbatur, et negotiatores nunc divites, vix præ gaudio compotes, cotidie in foro saltabant et meritorias saltatrices nummulis perfundebant tamquam Iovis ipsius imbre aureo, et ubicumque clamitatum est φάρμακά τε καὶ πόρνας, id est, “affer mihi beato præmia Fortunæ!” Foro autem afuit Davus, quamquam sortes adhuc tenuit ab anno septuagesimo altero et magnam vim nummorum in ampullis sepultis conditorum. Tandem aliquando tantum tamen exsultabat forum ut Davus non posset quin quadragena sena sestertia erueret et sortibus emendis Fortunæ commendaret. Hæc anno octogesimo septimo egit mense Augusto; et mense Octobri die quodam Veneris, quem omnes postea nigro lapillo numeraverunt, tertia pars valoris omnibus sortibus est lusu Fortunæ ablata.

Davus scivit se pessimo tempore iterum sortes emisse, neque an tutum esset sortes pretio deminutas vendere et damnum pati: itaque, ut antea, omnes sortes sibi mordaciter retinuit. Sed pergebat annos duos bis bina sestertia sibi sepelire; deinde anno nonagesimo, cum vidisset se tantum octona (quadrina duos annos congesta) sestertia et sortes quasdam habere, cœpit sena sestertia singulis annis in stanneam arcam imponere, et solus nisi cum arca in medium lacum scapha vehi; deinde ad terram reveheretur sine pecunia. Post duodecim annos sub aquis turbidis celatus est ingens acervus arcarum, in quibus sexagena octona sestertia inclusa erant.

Anno undecentesimo post Christum natum iterum saltabatur in foro. Urceis vini spumantis et Campanici se luebant meretrices quas argentarii negotiatoresque magna pecunia conduxerant: nam machinas “Anticytheras” (ut dicebantur) invenerant umbratici quidam mathematici, unde fraudatores maria montesque promittebant si sortes emerentur suarum societatum novarum: et nata est bulla sive ebullitio sortium mathematicarum. Davus, duodecim annos timidus, totum hausit e lacu argentum quod deinde in forum collocavit sortibus Anticythereis (et omnium aliorum generum) emendis.

Iam coniectare potes, benigne lector, quid Fortuna dea Davo infesta egerit. Ab anno undecentesimo usque ad annum centesimum alterum post Christum natum delapsa—immo iterum dimidiata—sunt pretia sortium. Recesserunt a foro emptores, recessit et spes, advenit potius bellum: nam propter sicarios latronesque Asiaticos necnon Romanam avaritiam ambitiososque imperatores bellum in Bactros ac Chaldæos erat gerendum, quod pecuniam de foro hausit. Itaque ploravit Davus, quia dimidia pars suæ pecuniæ iterum amiserat: sed nihil præ metu vendidit. Sortes retinuit et nummos iterum cœpit sibi servare: sed ab anno centesimo non sena sed octona sestertia singulis annis Julio furari et tamquam Ægisthi inauratam arietis pellem in arbore celare necesse Davo videbatur, ne senex pauper esuriret.

Itaque anno centesimo septimo, mense Octobri, cum pretia iterum aucta esse viderentur, cum Mercurius adeo gauderet ut Priapo ipso invidiam moveret, cum Fortuna more solito subrideret, tunc Davus Thyestis exemplum potius quam Ægisthi secutus arborem suam compilavit et quotcumque cujuslibet societatis sortes potuit emit. Quarum pretia sunt statim dimidiata: nam iterum recesserunt a foro omnes emptores prudentes, et diu afuerunt. Mercatura debilitata non solum Romani sed gentes Europææ et Asiaticæ—nisi Sinenses—cœperunt dolere et quasi Romanis condolere. Sed omnia cum tempore mutantur, nec semper potest Fortuna mutabilis adversam se præbere. Itaque Davus perrexit de fisco Julii pecuniam sibi auferre donec anno centesimo quinto decimo, Barca Obama et Josepho Biden consulibus, pilleum cepit et sortes omnes vendidit ut liberata pecunia voluptatibus senilibus frueretur.

Memento, care lector, quando et quotiens Davus sortes emerit: semper ante pretia cito deminuta. Itaque semper carissimis pretiis emit. Quæ pretia tabulatim nunc disponimus:

Quando Davus
Pecunia Collocaverit
Quanta Pecunia
Davus Collocaverit
Clades in Foro
Insequens
Dec. 72º 𐆘 Ⅵ -48%
Aug. 87º 𐆘 ⅩⅬⅥ -34%
Dec. 99º 𐆘 ⅬⅩⅧ -49%
Oct. 107º 𐆘 ⅬⅩⅣ -52%
Summa Collocata 𐆘 ⅭⅬⅩⅩⅩⅣ

Itaque tantum centena octogena quadrina sestertia solverat ad sortes varias et diversas quattor temporibus (pessimis) emendas. At hodie, pretiis venditis, Davus plus deciens centena sestertia possidet. Nam forum, quamquam adversam aliquando fortunam patitur, sæpius tamen gliscit, et pretia sæpius augentur quam deminuuntur. Pretia enim hodie multoties cariora sunt quam fuerunt tunc, cum Davus et Satyrus collocuti sunt.

Etiam ditior esset Davus, si prudentioribus temporibus sortes emisset, sed pertinacia suffecit ut pauperitatem vitaret.

Quid igitur e Davo discere possumus?

  • Si quid stultum et falsa ratione gesturus es (ut nos omnes aliquando agimus) melius est sic errare, ut secundæ potius Fortunæ libenter temet commendare quam adversam timere videaris. Ut dixit Vvinston Churchill, tyrannus Britannorum, “Semper optima exspecto: nam nihil prodest pessima exspectare.”
  • Nonnumquam aliquid perdes: hæc enim est natura periculi, sine quo nullum est præmium. Modus, quo inter damna temet geris, plus valet quam ipsa damna.
  • Oportet non de singulis diebus cogitare nec de crastino die, sed de anno quodam longe remoto: nam pecunia foro commissa cotidie crescit et decrescit: sed longum temporis spatium augmento favet.

2015-12-21

Ut in cælum, sic in terram

Descendit Falco (rocheta sive missile) in terram.

A Floridae promontorio, cui Hispani saeculo decimo sexto “Cannaveral” nomen indiderant, rocheta sive missile in cælum missum est a privata societate SpaceX dicta. Quod autem novum et fere inauditum est: rocheta illa suo munere ascendendi functa deinde in terram, immo ad ipsum promontorium Cannaveral vocatum descendit et tuta, incolumis, erecta resedit, ut altero quodam die in cælum iterum mitti posset.

Nova igitur aetas cælestis inaugurata est: nam usque ad hanc noctem multa regimina ac publicæ institutiones, ut ESA Europæorum et JAXA Iaponum et Roscosmos Russorum, cælum attigerunt magna pecuniæ jactura et rochetis ipsis combustis: sed SpaceX societas omnino privata didicit eodem vehiculo, quod jam pretio minore quam omnia omnium gentium publica missilia constiterat, in cælum identidem volare, ut pretium volandi identidem deminueretur. Hoc enim in votis erat Eloni Musk, societati præfecto: ut cælum aperiret ipse citius, efficacius, pretio minore quam publica regimina grapheiocratibus onusta.

Infra reperies pelliculam appositam, qua ascensus ac descensus describuntur. Praecipue animadvertenda videntur quæ his temporibus fiunt:

  • 32:13 —ascendit rocheta in cælum.
  • 41:12 — explicatur quam difficile sit missile sic recuperare: idem enim esset graphium plumbeum, quo discipuli soleant in scholis scribere, supra ædificium Imperialis Civitatis (quod olim maximum fuerat omnium) mittere, quod deinde semet vertat et erectum descendat erectum in arcam calceis aptam…inter tempestates ac procellas.
  • 41:45 — descendit rocheta tuta in terram.
  • 42:42 — disertus quidam verba profert, quae perennia per memoriam hominum resonabunt: Holy shit, we did it (id est, “Quod fieri non potuit, id mirum in modum perfecimus”).

2015-12-14

De Justitia Floridiana

Matthaeus Riggens, vir duos et viginti annos natus, qui suspectus habetur in domos Floridensium perfodiendi, interfectus est et partim devoratus a crocodilo undecim pedibus longitudine postquam in lacu, ubi manus custodum publicorum evaderet, fugam suam abscondiderat.

Medici, qui in ejus corpus inquisiverunt, didicerunt eum demersum et mortuum esse mense Novembri post impetum, ut apparet, crocodileum. In crocodili aliis ab animantium peritis medicis inspecti ventro partes illius viri repertae sunt, secundum relationem a magistratibus Comitatus Brevardani divulgatam.

Custodes publici et Matthaeum Riggens atque alterum canibus autogyroque sive helicoptero persecuti sunt Idibus Novembribus, postquam perterriti incolae cuiusdam vici detulerant duos viros sibi ignotos qui pone domos furtim vagarentur. Neuter illa nocte deprehensus est.

At Riggins, ut qui domo profectus numquam regressus esset, a suis sollicitudine motis est magistratibus delatus. Post dies decem eius corpus in lacu natans repertum est, infesto crocodilo tamquam custode adstante, secundum Theodoricum Goodyear, nuntium custodum publicorum.

“Credo eum ibi latuisse,” inquit Goodyear de Riggins in lacu reperto. “Canibus insequentibus vafri hominis ei videbatur aquam intrare.” Etiam rettulit Riggins amasiae suae telephonice nuntiavisse se Idibus Novembribus domos compilaturum, postea se a custodibus publicis indagari.

Haec enim est justitia Floridiana.

2015-09-23

Iterum de Avaxaaippia

Rogatur a Beato Helvetico Salodurensi an etiam hodie — cum soleamus simulare mundum omnibus incantamentis esse liberum et in illa Entzauberung (ut Germani dicunt) quoddam solacium nostrae mortalitatis invenire, cum compertum habeamus nos dominos esse naturae rerum neque exstare extra nostram potestatem aliquid inenarrabile atque indeprehensibile quod possit ex inopinato ac secundum suam inexplicabilem voluntatem debiles nos homines funditus tollere — an adhuc his nostris diebus in montibus illis opinatione barbarorum sacris ars quaedam divinationis exerceatur.

Illi montes e maiore parte tuentur a republica, in voluptatem reservati civium quibuscumque placet per montes vagare; sed rixa nuper orta est inter magistratus Americanos et barbaros: illi enim volunt vias munire per silvas montesque, quo facilius cives aditum habeant ad locos amoenos; hi vero reclamant necesse sibi, ut res suas divinas faciant, per invios ac desertos locos et longe a strepitu humano, a quo divinitas abhorreat, remotos errare. Itaque patet artem divinationem adhuc exerceri.

Et praecipue aegre ferunt Apsaaloucae vias muniendas per Avaxaaippiam quippe quam sanctam, ut Beatus Helveticus recte dixerat, habeant: nec crebra itinera eo faciunt, cum opinentur ibi habitare "Magnos Homines" sive suos daemones spiritusque, quibuscum commericum eo sanctius quam rarius sit habendum.

At, quo liquidius explicem quam sancti a barbaris montes Avaxaaippiani vocitati esse habeantur, volo fabulam enarrare quam olim explicavit Taurus Ferreus, regulus Apsaaloucarum.

Abhinc saecula aliquot, ante Anglorum atque etiam Hispanorum adventum, tunc cum luna luculentior splenderet, et plures stellae in caelo conspicerentur, Apsaaloucae magnum nomen habebant et totam planitiem omnesque colles a Missouriano flumine usque ad Lapidem Aureum regebant, neque ullus Siouanus canis audebat palam intra fines Apsaaloucarum ambulare. Sed felicitatem insecuta est superbia, qua inflatus scelera sibi admisit populus, unde Magnus Spiritus caelos adumbravit sed solem iussit tanto aestu ardere ut amnes siccarentur, ac nives de summis montibus solverentur. Et bisontes et alces et oves montanae et cervi et cuniculi omnes fame sitique sublati sunt, quare et gens Apsaaloucarum esuriebat, et Spiritus Aeris mortem in tuguria ita sufflabat, ut vir quisque fortis videret uxorem et filios mori defectu ciborum, quos pro familia in nullo campo neque in montibus invenire posset. Itaque tota gens Apsaaloucarum corde maesto vexata dolebat et plangebat. Nihilominus Apsaaloucae pergebant bella contra Siouanos gerere, et multa cruenta proelia obibant etiam tunc, cum fame maxima laborarent et omnis praeda venatoribus deficeret.

At maximus medicus [nam sic vocant magos suos barbari, qui inter artem medicam et magicam internoscere nesciant] concilium convocavit ubi regulis congregatis narravit somnium, quo iussus esset a Magno Spiritu regulos ad montes convocare. Quo opus erat pedibus ire etiam regulis: nam omnes equos iam pro cibo consumpserunt. Sed regulis ad montes appropinquantibus femina mirum in modum apparuit candida atque ignota rubentibus barbaris, qui ante Europaeorum adventum nullam candidam feminam umquam viderant. Quae femina nutibus gestibusque hortata est ut reguli propius ad se accederent. Stupentibus feminae candorem regulis, medicus eam adivit: cui illa dixit Magnum Spiritum per se concilium allocuturum esse: bella sempiterna Magno Spiritui displicere; pacem impetrandam a Siouanis; quo facto necesse fore regulo, cui nomen "Ursus Arripiens," ad se reverti.

Apsaaloucae quamvis superbi erant ac bellicosi, non tamen adeo stulti erant ut caelesti cuidam et miro spiritui palam apparenti non parerent. Itaque cursores nuntios mittebant ad Siouanos, et pax inter illas gentes composita est, quae per annos centum nesciverant pacem. Deinde ad montes et ad feminam redivit Ursus ille Arripiens, regulus regulorum et princeps barbarorum.

Et in montibus feminam invenit Ursus Arripiens candidam atque se exspectantem: quae regulum iussit rupem quaerere rectam altam saxis suspensam, in quam tres sagittas mitteret. Mandata parum intellexit Ursus Arripiens, sed dicto obedientem properavit se praestare, et in montes ambulavit rupem altissimam petitum. Qui paulo profectus, cum crepitum pone se audivit, respexit et feminam vidit in caelum ascendentem atque ad montem summum inter omnes volantem. Eam secutus est regulus barbarorum tam fortis, ut portenta monstraque metuere nesciret. Deinde via non nisi caelestibus nota ad latus altissimi montis devenit, ubi rupem offendit longe imminentem: et arcum de humeris sumpsit sagittasque tres soluta de pharetra sustulit. Prima sagitta in summam rupem infixa haesit; dein altera trans montem volavit; tertia autem in caelum ipsum penetravit, unde fulgores montium tam valles quam culmina illuminabant et planitiem terribilia tonitrua convellebant: et de terra trementi et saxis fulmine diffisis greges bisontium innumerabiles prosiluerunt, qui omnes valles collesque impleverunt.

Et corda barbaris gaudebant, et manus tela corripuerunt, et linguae carnem tandem gustaverunt et preces candidae feminae offerebant. Diu postea dicebant barbari, quotienscumque aliquid magni momenti habendum passuri essent, se imaginem conspicere feminae illius candidae supra montem volantis.

Quibus dictis porro Taurus Ferreus addidit hoc: nullos candidos homines, sive Americanos Europaeorum stirpe natos, umquam a Apsaaloucis, hominibus pacem amantibus, esse caesos, sed ne Siouanos quidem saeviores se praebuisse in Apsaaloucas quam magistratos Americanorum, qui terras Apsaaloucarum Siouanis, etiam bella in Americanos moventibus, dedissent.

2015-09-03

De Avaxaavippia

IMG 1921

Nec carmina nec fabulae neque ulla monumenta memoriave hominum eius viri nomen servant, qui primus in montibus Avaxaavippiis pedem posuerit, sed satis constat per saecula innumerabilia barbaros, qui Apsaaloucae suo sermone et ab Americanis Coracici appellantur, hostibus minitantibus ibi in montium refugiis receptos esse tutis ac non solum natura sed etiam divina quadam potestate, ut illi tradunt, munitis. Eo etiam se conferre solebant juvenes Apsaaloucae, qui de rebus suis futuris animalia tutelaria adjutoresque daemones consulerent.

Anno 1857º puer novem annorum, Plenty Coups nomine, qui longe postea Apsaaloucas rexit, ad Avaxaavippiam profectus erat ut somnia quaereret interpretanda. Qui post pervigilium quattuor dierum, quos tam cibis quam somno abstinuit, puer delirans tandem ad oppidulum Apsaaloucarum regressus est ut quae vidissent sapienti seni Urso Aureo nuncupato enarraret. Nam puer in montibus primum viderat bisontes versicolores in solitorum locum succedentes; deinde procellam, quae totam silvam veterem exstirpavit nisi unam arborem, cuius in ramis avicula quaedam nidum posuerat.

Quae omina Ursus Aureus sic interpretatus est: Americanos adventuros, qui omnes bisontes caederent et suos boves in pascua siccaque prata agerent, qui et omnes gentes barbarorum sibi resistentium tollerent nisi Apsaaloucas, quos oporteret Americanis non repugnare sed parere. Unde aviculam, quippe quae "fortitudine corporis minima, animi autem maxima" sibi videretur, Plenty Coups habuit pro suum medicamentum — nam medicamen pro rebus magicis dicunt barbari, ut quibus ars medica nil aliud quam ars magica videatur.

Qui postea regulus creatus pacem potius quam bellum ex Americanis impetravit, ut monuerat somnium, quare adhuc exstat gens Apsaaloucarum.

Americani autem nomen in eosdem montes imposuit "insaniae" aut "insanae mulieris," ob causas parum notas nisi per fabulas dubias.

2015-08-31

De Cahocia

IMG 1775

Ducentis annis ante adventum Hispanorum cecidit urbs magna, immo eo tempore quam Londinium ipsum maior: et maxima urbs fuit in novo orbe terrarum supra medium Mexicum.  Eius rex, quem historici suspicantur Magnum Solem vocitatum esse, videtur auctoritatem exercuisse per immensum aequor Americanum, a montibus Saxeis usque ad illos Apalatcy a Gallis Hispanisque dictos, a lacubus maximis septentrionalibus usque in Floridam.  Cuius iussu pyramides tumulique aedificati sunt, cuius nutu captivi barbari saevioribus a sacerdotibus immolati sunt dis tunc iratis, nunc ignotis.  Nec nomen ullius regis praepotentis servat memoria humana, nec nomen populi, nec nomen urbis.  Nec barbara templa humano sanguine tincta nec palatium regium manent: nihil ibi invenitur nisi tumuli, sub quibus iacent ossa.

IMG 1803

Galli sacerdotes, qui strenue conabantur perditas barbarorum animas ante servare quam omnes exterminati essent, nomen in ruinas illius urbis imposuerunt Cahociae, quod nomen sumpserunt e manu Indorum prope habitantium, qui eo migraverant post urbem deletam sed ante Europaeorum adventum.

IMG 1812

In angulo maximi tumuli sepultus est agricola Americanus, qui saeculo quodam recentiore tumulos minores sustulit, quo facilius agros coleret.  Nunc archaeologi putant illum tumulum fuisse sedem regis et deorum: unde placet putare eum inscium palatii possessorem fuisse ultimum regem Americanorum.

IMG 1805

2015-08-13

De oratore, verba Lippi Brandolini

Amicus mihi nuper mentionem fecit horum, quae de oratoribus dixit Lippus Brandolinus:

Nam quum veterum sive precepta sive orationes lego, video nos hodie quodvis potius nomen posse nobis quam oratoris arrogare.

Primum enim Romana illa lingua, quam illi secum nascentes quodammodo afferebant, a nobis vix longo tempore, multis laboribus, diuturna exercitatione disci potest. Amissis enim magna ex parte voluminibus quibus ea continebatur, vix eius exiguas reliquias retinemus.

Deinde immutata universa fori iudiciorumque consuetudine exercitatio dicendi, ad quam omnis preceptio accommodatur, nulla potest esse omnino. Nam neque ubi exerceantur, neque quamobrem exerceantur, dicendi studiosi sublato illo oratorio campo atque aditu laudis satis habent.

Postremo si quis superare has omnes difficultates conetur, et domi se diutissime exercere, nullos sibi honores, nulla premia, nullam denique laudem propositam esse videat. Qua spe sublata omnis studiorum ratio tollitur.

Quo mihi maior ac detestabilior videtur error esse eorum, qui una aut altera oratione dicta, quam toto plerumque anno domi atque in otio meditati sunt: oratores sese putant e vestigio consumatissimos evasisse, suamque illam lucubrationem laudant, publicant et omnibus locis atque hominibus recitant.

Ego qui neque lingua, neque doctrina, neque copia dicendi, neque exercitatione valere me putem, neque prodire frequenter ad dicendum audeo, neque Oratoris mihi nomen assumo. Si quid scribo: mihi et paucis admodum amicis scribo: nostra in vulgus non effero.

2015-07-21

Nuper @Carmina_Banana sive +Carmen gb de suo ordinatro vehementer conquesta est apud Twitter; quare nostros speculatores misimus qui discerent quale sit illud computatrum tam difficile et pertinax.  Ecce id quod invenerunt:


2015-07-19

De proposito Francisci Hollande

Franciscus Hollande, qui vulgo “Flanby” appellatur, cum discordiam inter Europæos propter debita Græca ortam vidisset, consilium proposuit aliquatenus novum atque, ut paucis fortasse videbitur, audax: nempe ut singulæ reipublicae, quae nummis Europæis utuntur, in unam congregentur confœderationem, cui sit et commune fiscum et senatus et magistratus qui more populari curent ne bonum commune ad privatum lucrum augendum perdatur. Nam, ut Hollande ipse dixit, “Ce qui nous menace, ce n'est pas l'excès d'Europe mais son insuffisance,” quam sententiam nos sic interpretamur: “Non nimium Europæ nobis minatur sed parum Europæ.”

Neque in minutias descendit Flanbeius, sed hortatus est ut respublicæ volentes et quasi antesignanæ, sive ut Galli perhibent “avant-garde," summam concordiam inter se colant: et numerum terrarum inter hanc “avant-garde” dixit fore undeviginti. Postea de hac re ob causas nobis ignotas a diurnariis rogatus, Manuel Valls, inutilis quidam minister Gallorum (nescimus enim quid reapse in rebus publicis agat, si quid agat), dixit tantum sex gentes esse inter illam “avant-garde” numerandas: videlicet Gallos, Germanos, Italos, Belgas, Batavos, Luxembourgenses sive Argentarios.

Quare Britanni—qui semper et vehementer recusaverunt ne nummis Europæis uterentur, itaque inter undeviginti antesignanas numerari non possunt—coeperunt rogitare quot senatus congressuri essent in Europa, cum iamdudum exstaret senatus Unionis Europææ, quæ ipsa constet e rebuspublicis duodetriginta. Fieri enim potest ut Britannia, ut quæ in nulla arte nisi avaritia iure possit “antesignana” vocari, non iam habeatur terra Europæa: at dubitamus ne Britanni velint pretium necessarium solvere, quo sua insula ab oris Europæis auferatur et in altera quadam maris parte ponatur.

Respondit autem Francisci consilio Marina le Pen, dux eorum quos Gallia vult negare intra suos fines vivere (scilicet fere omnes nisi urbanos socialistas), consilium esse “une course folle” sive “cursum stultum,” qui schema famosum iteraret sententiarum periculosissimarum, quae semper nitantur easdem ærumnas tollere quas ipsæ gignant. Ex altera parte Nova Factio Anticapitalistarum (qui videntur ad quandam exoleti Communismi sectam usque hærere) clamitabat, “Hollande, pusillus administer Angelæ Merkel, vult populum in carcere tenere supranationalis cuiusdam plagæ Europæorum nummorum senatu chartaceo instructæ!”

Nos suspicamur Gallos hoc proposuisse, ut Germanorum auctoritas in Europa deminuatur: et nescimus an Galli possint consilium ante inire aliisque gentibus suadere, quam Germani totam Galliam emant.

2015-07-12

Dialogus: Cletus et Brandina

Personæ:

Brandina, rustica fistulam tabacinam semper hauriens
Cletus,
rusticus laxa maxilla praeditus

Brandina

Venuste dixit jocosus ille minister Theodiscus, Vulfgangus Schäuble, nobis licere cum Europæis Græciam pro insula Sancti Ioannis de Portu Divite permutare! Nec potui, quin more rustico, ut quae rustica sim, riderem.

Cletus

At, cara Brandina, nonne intellegis quid dixerit Schäuble ille? Nam cum mentionem fecerit de insula, ille doctrinam subaudiendam innuit quam in nostrates iniunxit Iacobus Monroe: videlicet ut tam a rebus Europæis nosmet abstineremus quam vehementer eos ab oris Americanis arceremus.

Brandina

Dubito an satis intellegam qua in re Germanos sic offenderimus, ut nos moneret eorum minister ut more patrio taceremus: nam nihil agebamus nisi ut consilia quaedam proferremus et hortaremur ut discidia inter Græcos et alios Europæos, tamquam inter amatores, quam cito componerentur antequam plus damni utrique parti inferretur.

Cletus

At in re Græca, ut sæpe in rebus pecuniariis, longe aliter cogitant Americani quam Europæi, unde offensio oriri potest. Consideremus enim ea consilia, quæ inter Europæos nunc disceptantur: multa ibi scripta legimus de debitis solvendis, de publicis bonis vendendis, de alimentis publicis deminuendis; sed praecipue loquuntur Europæi de proportione inter debita publica et totos redditus publicos, quos Europæi vulgo GDP litteris compendiariis vocant. Dicunt enim illam proportionem Græcis magnopere auctam esse ex anno bismillesimo nono:

At in proportionibus computandis Americani aliter arte arithmetica utuntur quam Europæi. Nam numerus, qui consequitur ex uno numero per alterum diviso, deminui potest duobus modis: primus enim, videlicet publica debita quae sunt solvenda, deminui potest, ut volunt Germani; aut alter numerus, redditus qui in fiscum publicum meant, augeri potest, ut malunt Americani.

Videmus enim Græcorum debita publica, quae nunc ad 323,000,000,000 attingunt, non magnopere esse aucta ex anno 2009º, quo 300,000,000,000 nummi Europæi solvendi erant.

At intra eosdem annos Græcia adeo pauperata est, ut fere quarta pars redituum sit ablata:

Unde liquet difficultates Græcas non debitis esse ortas — illa enim sic manent ut fuerunt — sed nova pauperitate, quae prohibet ne Græcia gliscat. Nec parsimonia sive austeritas Græcis prodesse potest, neque etiam creditoribus prodesse quippe quibus nil reddatur a debitoribus qui nil habeant quod reddant.

Itaque existimant Americani non de debitis esse sollicitandum, sed de pauperitate tollenda et salute œconomica, quae dicitur, fovenda. Nam secundum artes logicas (quibus nonnulli Europæi negant Americanos scire uti) illi debita solvere non possunt, qui parum habent quod solvant, neque aqua est e pumice poscenda; sed curandum potius videtur, ut iidem quaestum adipiscantur unde annis futuris debita solvere possint.

Brandina

Itaque qua difficultate maxime laborare Græeci videntur?

Cletus

Hoc apertissime patet:

Videlicet carent cives muneribus, quibus quæstum sibi mereant unde vectigalia reipublicæ solvant. Hac in re latitat præcipuum discrimen inter nostrates atque Europæos: nam Americani, qui in publicis rebus versantur, in omnibus orationibus semper de duabus rebus loquuntur: de familiis fovendis et de numero munerum lucrosorum augendo. Nec videmus in consiliis Europæis ullam mentionem utrius factam.

At meminisse debemus, vel potius debent Europæi, debita differri in tempus futurum posse, necessitates vero civium differri non posse: oportet enim cives semper et statim habeant unde panem cotidianum honesto sudore mereant, unde facultates habeant quibus familias condant et alant, unde vectigalia pendant ad debita publica honeste solvenda. Quod præcipue urget in juventute: nam nisi muneribus fungutur juvenes, nisi experientiam adipiscuntur quo melius muneribus suis fungantur, nisi opes sibi congerant quibus sentiant se posse uxores ducere aut maritis nubere, filios gignere, familias alere, status reipublicae summopere labefacta non nisi post decennium, fortasse decennia, restitui potest. At videmus præcipue juvenes onus hodiernæ calmatatis pati:

Et numerus filiorum, qui in Græcia nascuntur, quamquam antea crescebat, statim ex anno 2010º delabi coepit:

Unde colligimus juvenes sine muneribus facultatibusque, quibus familias alant, æstimare se non jam debere humanissimo officio fungi et familiam gignere, id quod non solum paulo antea prædiximus sed etiam mala tam œconomica quam demographica futuris annis efficere perget etiam post hodiernam calamitatem absolutam. Nam familiæ, in quibus vir et uxor et filii sub eodem tecto versantur et iisdem cibis vescuntur, plus pecuniæ habent quibus alias merces emant et redditus publicos augeant: porro terra filiis vacua senescit nec semet sustinere potest.

Brandina

Nunc intellego quare sollicitentur nostrates de familiis et de muneribus: et miror nihil eiusmodi dictum esse in consiliis Europæis.

Cletus

Et ego et magistratus nostri, qui consilia conabantur Europæis præbere: sed illi parum ad res futuras spectare videntur.

Brandina

At quid possunt Europæi nunc facere, ut similes difficultates vitent annis futuris?

Cletus

Primum, debent semper omnes, qui in publicis negotiis partem quandam agunt, non præcipue ad pecuniam spectare sed ad homines, ad cives, ad fratres sororesque Europæos. De familiis adjuvandis potius quam de societatibus negotiatoriis domisque argentariis est disceptandum. Hae enim tantum extant, quo commodius illi vivant.

Deinde, si uno genere nummorum uti pergere volunt, si una in Europa vivere, si unitate frui, necesse est quoddam pretium commune solvere. Debent efficere ut vectigalia communia e singulis civibus comparentur et pecunia ex communi fisco singulis civibus solvatur sine respectu regionum. Sic apud nos Neoeboracum, California, Connecticuta, aliæ regiones locupletiores plus vectigalia pendunt communi fisco totius reipublicae, unde plura beneficia accipiunt Alabama, Mississippia, Neo-Mexicum et aliæ regiones pauperiores.

Brandina

At hoc videtur esse socialismus! Num Americana pecunia a ditioribus sumpta in pauperiores distribuitur? Hæc autem est terra libera et Christifidelis: fieri igitur non potest ut socialismo utamur!

Cletus

Effectus fortasse videtur errores Socialistarum ad animum vocare, sed ratio nostra ex æquitate potius nascitur. Nam a singulis civibus poscuntur vectigalia eadem, nec pendunt de regione: item singulis civibus præbetur auxilium prout necessitas poscit. Sic eadem beneficia accipit Alabamensis atque Neoeboracensis: et iisdem vectigalibus uterque pendit. Quod non socialismus est, sed mera æquitas.

At hac æquitate, ex æquo per omnes civitates adhibita, fit ut plura vectigalia colligantur in regionibus ditioribus, et pluribus beneficiis adjuvantur civitates pauperiores. Tacite igitur abundantia pecuniæ a terris ditioribus sumpta in pauperiores transfertur: id quod apud Europæos non silentio sed magno potius abnuentium clamore nunc fit, cum pecunia apertissime a Germanis aufertur quæ Græcis tradatur.

Sapientiores se praeberent duces Europæorum, si nostris rationibus uterentur et ex omnibus civibus singulis eadem et æqua ratione vectigalia sumerent, ut e fisco toti Europæ communi eadem beneficia singulis civibus offerrent: sic sciret senex Græcus idem se accepturum atque senex Batavus, pauper Hispanus idem accepturum ac pauper Gallus, et dives Germanus se eadem ratione vectigalia soluturum atque pauper Italus. Nemo igitur animadverteret hoc: a locupletioribus terris, ut Germania, pecuniam manare ad pauperiores, ut Græciam.

Pretium autem unius generis nummorum adhibendi, sive pretium “unionis” ut aiunt, est solvendum: id est, oportebit pecuniam inter gentes meare et errare, ut abundantia dematur et pauperitas sublevetur. Hoc est praecipuum vinculum unitatis, quod Americanas civitates diversas et varias in unam rempublicam nectit: nec possunt Europæi hoc quidem communi bono debitum infitiari. Germani enim Græcis solvent aut volentes aut nolentes, aut taciti aut clamitantes; aut nulla manebit Unio Europæa. Nam nullus poterit esse nummus communis sine communi fisco, quo terræ impares ad parem modum vivendi redigantur.

Brandina

Hæc omnia difficiliora sunt et tædiosa; vertamur igitur ad ludum pedifollis, ut quem facilius intellegamus nos Americani.

2015-07-05

De ludo pedifollico


In ludo Americanis plerisque alieno, quem Europæi aliæque gentes “pedifollem” vocant, palmam hodie rettulerunt Americanæ feminæ, quæ ardentissimæ cupiverant cum Japonicis feminis fortissimis concertare. Nam anno 2011º in simili certamine, quod Bremenses solent “campionatum mundanum” vocare, Japones fuerant victrices, quare maximo sudore hac nocte nitebantur nostræ se præbere æmulas Japonibus dignas.


Interfuit Maria Abigail Vvambach, olim discipula Floridensis quae pro Crocodilis palustribus ludebat. Quam hæc nemo pedilusor aut vir aut femina plura puncta in certaminibus omnium gentium tulit: nam ad eius nomen jam ascribuntur centum octoginta et tria, quorum primum centenum illa adepta est intra annos novem. Hoc autem certamen fertur ultimum esse, in quo partem agat Vvambach: itaque post dignam victoriam rude donabitur.


At maior laus tribuenda videtur Carolæ Lloyd. Nam intra sedecim minutas Americanæ pedilustrices sphæram quater in portam Japonicam intulerunt, quarum Carola Lloyd ipsa ter et celeriter, semel cum quinquaginta et quinque passibus a porta distaret.

Alia puncta duo tulerunt Julia Johnston et Tobin Heath.


Americanæ igitur, quippe quæ anno 1991º, anno 1999º, et hoc anno palma tulerint, primæ summum honorem in certamine omnium gentium ter adeptæ sunt.

2015-07-03

Documentum elegantiæ

De dialogo quodam didascalico sumptus locus, quo explicetur quam elegans sit “posse sed nolle."

Lucretia: Hora noctis decima misi hominem comparatum cristam albam, quæ pilleum nostrum exornaret. Ea allata denuo excurrere necesse habebat, ut larva vultui tegendo pararetur, et ea cum non esset satis venusta, altera quoque vice expuli, meliorem comparatum. Cumque currendo et properando pæne confectus esset, deerant adhuc ligulæ vestibus subligandis; quas cum et ipsas ut erat fessus et semimortuus apportaret, facere non poterat.

Antonia: Videbatur mihi te uno mandato ista omnia expedire potuisse.

Lucretia: Poteram, sed nolebam.

2015-06-27

De senatoribus domo carentibus

Primus senator, cui moris fuit suo in scriptorio senatorio potius quam in aedibus privatis et conductis emptisve dormire, fertur fuisse Richardus Armey Texiensis, quem iussit Iacobulus Wright, tunc princeps senatus, alterum locum dormiendo sibi invenire, ne maiestas senatoria laederetur. Ex illo tempore res adeo mutatae sunt, ut nunc inter quadraginta et septuaginta senatores, fere omnes curiae minoris sive popularis, culcitras inflabiles vel grabatos sibi noctu sternant in scriptoriis senatoriis ne pretium—nam aedes non nisi summo impenso Vasintoniae conduci possunt—ad privata conclavia sibi paranda solvant.

Richardus Armey, qui anno 2003º se in privatam vitam rettulit

Anno 2011º quinta pars novissimorum senatorum—undeviginti factionis Republicanae et duo Democraticae—ferebatur lectos sibi parare in scriptoriis suis, ubi pernoctare solerent, et corpora lavare in palaestra senatoria, ubi prima luce liceret pensilibus balneis uti. Quae consuetudines adhuc valent, et praecipue inter iuniores senatores factionis dextrae sive Republicanae: nam illis placet videri pecuniam conservare, quippe qui saepe hortentur ut vectigalia et impensa publica deminuantur.

Iason Chaffetz, notissimus qui in scriptorio senatorio dormit


Notissimus inter his est Iason Chaffetz Utahensis, qui grabatum secum Vasintoniam gessit anno 2008º, cum in senatum esset electus; is quasi antesignanus habetur huius modi vivendi et nonnulla consilia praebet aliis senatoribus: ut titulum, qui moneat ne quis intret, noctu ad scriptorii ianuam affigant; ut cibos facile parandos (videlicet maizium inflatum vel tortas tostorias, quae vulgo dicuntur “ientaculum victorum") praesto habeant ne noctu esuriant; ut venenum murinum et muscipula emant. Senatus enim non solum abundat istis rattis qui nostras rodunt libertates, sed etiam veris muribus.

Omnes senatores qui sic sine aedibus vivunt iam familias domi habent, nonnulli filios: ac tantum centum et decem dies, plus minusve, solent Vasintoniae versari, cum domum aliis diebus in suas civitates revertuntur ut cives suos conveniant et vocem populi audiant, necnon familias suas visant. Commodum igitur illis est pecuniam conservare in usum familiarem et domesticam atque in itinera necessaria facienda, potius quam in aedes Vasintonianas sibi conducendas. Caelibes autem senatores, quorum pauci sunt, semper sua privata inveniunt conclavia.

Christina Noem, prima senatrix quae scriptorium pro aedibus elegit


Una senatrix femina fertur in scriptorio dormire
: videlicet Christina Noem, sola senatrix minoris curiae quae pro civibus agit Dacotae Meridianae. De scriptorio pro aedibus adhibendo diu cogitaverat; dixerat anno 2011º se puellam cum fratribus in silvestribus tabernaculis saepe dormivisse cum alces venaretur; quaternis autem noctibus in singulis hebdomadibus annos duos in scriptorio dormire nimis incommodum sibi videri, quare se melius existimare conclavia privata conducere quo alacrius se in senatum cotidie conferret negotia publica gesturam. Ianuario autem mense anno 2013º sententiam suam mutavit, conclavia sua vacavit, lectum suum movit in scriptorium. Ianuam scriptorii fasciolis adhaesivis clausit contra mures, quos (quamvis rustica et silvestribus animalibus assueta) odit.

Senatores maioris ordinis, qui una in aedibus communibus habitant

Alii senatores maioris ordinis, ut Carolus Schumer Neoeboracensis et Richardus Durbin Illinoesiensis, cum aliis consortium ineunt ut conclavia privata gregatim conducant et tamquam discipuli in studiorum universitate vivant. Hi quoque feruntur muribus vexari.

2015-06-24

De “Nulla Sede” televisifice patefecta

Anno 1975º senatus Reipublicæ primum palam nuntiavit extare sedem speculatorum quorum esset nuntia relationes colloquia aliena exscribere atque intellegere: tunc primum plane innotescebat nomen ejus instituti litteris compendiariis NSA scriptum, videlicet National Security Agency sive "Nationalis Sedes Securitati Tuendae"; sed qui ante illud tempus litteras NSA audiverant, jocare solebat illis litteris significari potius No Such Agency, sive "Nulla Sedes." Instituta enim erat “nulla sedes” anno 1952º, et inter ejus inceptum et pervestigationes senatorias, quibus ea tandem anno 1975º patefecta est, solum rumores incerti circumferebantur de arcano quodam et secreto ministerio speculatorum.

At undetricesimo die mensis Martii, anno 1968º, nomen plenum et integrum legi potuit in spectaculo televisifico Star Trek, sive “Iter inter Astra,” inscripto. Nam in illa fabula, homo quidam tres commenticias sibi paravit chartulas, quibus videretur esse aut custos publicus Neoeboracensis aut speculator Americanus aut…

Non puto nomen illius sedis antea in usum venisse inter spectacula televisifica. Velim autem scire ubi auctores ejus fabellæ didicerint nomen sedis speculatoriæ occultum.

2015-06-14

An Obama Europæis circumdatus ad solacium Nicotianum confugerit

In actis diurnis editur imago photographica sive lucis ope descripta, in qua Obama præses Americanus cum Mattheo Renzi primo ministro Italorum in Germania colloquens monstratur. Obama aliquid dextra manu gerere, sinistra autem ex eodem aliquid aliud extrahere velle videtur. Nonnulli igitur suspicantur id, quod dextra manu tenetur, esse fasciculum bacillorum Nicotianorum, et praesidem hausturum esse fumum. Foris porro stant et Americanus et Italus in mænio: nam ob inveteratam desuetudinem odoris Nicotiani Americanis, qui quidem pauci adhuc fumum sugunt, moris est foras egredi ut nocivæ consuetudini indulgeant, ne veneno hausto indicia supersint.

De hac re percontabantur diurnarii: Aprilis Ryan rogavit Joshuam Earnest, præsidis oratorem, quid manu tenuisset Obama, an fuisset fasciculum fistularum tabacinarum; quod Earnest negavit, neque alteram explicationem obtulit. Rem porro identidem cum oratore tractaverunt diurnarii, sed Earnest pergebat negare Obamam fistulas habuisse.

Anno bismillesimo tertio decimo Obama, qui iuxta microphonum cum amico in conventu omnium gentium colloquebatur nesciens microphonum esse “vivum,” ut aiunt, et posse vocem suam diurnariis referre, confessus est se sex annos nullum fumum tabacinum hausisse quod uxoris iram timeret. Diurnarii autem suspicantur etiam tantum timorem superari in homine Europæis ducibus circumdato.

Ignotum manet, an Mattheus Renzi quoque fumum sugere soleat.

De armis promissis et negatis

Rumor fert currus loricatos aliaque vehicula militaria necnon tormenta armaque maiora ab Americanis missum iri in Poloniam, Romaniam, Bulgariam, fortasse Hungariam, necnon respublicas Balticas, videlicet Lituaniam, Latviam, Estoniam; nullos autem milites Americanos ductum iri in easdem regiones, quia anno 1997º Americani pacti essent cum Russis ne castra stativa ponerent in Europa orientali, ne viderentur bellum contra Russos parare. Arma ibi condita manebunt ad usum militum Americanorum et sociorum, si Russi umquam copias suas ad earum rerumpublicarum fines moverint; sed ante illud tempus a militibus indigenis, ut qui sint sociis Americanorum, custodientur. Ad arma commode in illis regionibus collocanda, ferriviæ, apothecæ, aliæ facultates aut ampliabuntur aut reficientur aut de novo ædificabuntur munienturque.

Diurnariis Italis nuper rogantibus an liberæ respublicæ Europææ deberent “ursum Russicum” refrenare, Vladimirus Putin, tyrannus Russorum, respondit modo delirantem et somniantem posse mente fingere Russos subitaneum impetum facturos in liberos Europæos; quasdam gentes timore Russorum uti ad suos fines promovendos. Causam, ob quam omnes perfidiam Russorum timeant, non explicavit.

Russicum aeroplanum automatum in Ucrainia captum


In Ucrainia, cuius partem orientalem Putin pergit negare a suis militibus oppugnari, duo milites electi, lingua Russica “Spetsnaz” appellati, et aeroplanum automatum et Russicum, quod “Forpost” vulgo dicitur, nuper capta sunt. Quemadmodum aeroplanum automatum, quo Ucrainienses carent, de Russia in Ucrainiam (ubi nulli secundum Russos sint sui milites) delapsum sit, non a Russis explicatur.

2015-06-13

De Germanorum ordinatris telephonisque

Anglissima Merkel cum telephono, quod vulgo das Kanzlerin-Handy dicitur

Germani accusatores publici hodie nuntiaverunt se non potuisse satis indiciorum invenire, ut coram iudicibus probarent Americanos speculatores umquam telephonica colloquia Angelissimae Merkel auscultarent. Id quod iam anno bismillesimo tertio decimo negaverant Americani, qui dixerunt se colloquia Merkeliana nec tunc auscultare nec temporibus futuris esse auscultaturos. Non vero negaverunt se tempore praeterito id fecisse, nec promiserunt se non subornare alienos speculatores, ut Britannos—fortasse etiam Germanos ipsos (Bundesnachrichtendienst sive BND vulgo et a nostratibus CASCOPE inter alia nomina [1] dictos)—ut idem pro se facerent. Incertum autem est utrum parum indiciorum habeant accusatores ut causas moveant in Britannos, Russos, Sinenses, et Coreanos Septentrionales, qui omnes feruntur potuisse telephonum Angelæ Merkel penetrare.

Senatorium ordinatrum, cuius memoria est propter Russorum impetum delenda.

Russi certe videntur negotiosi nuper fuisse: qui impetum electronicum in ordinatra senatus Germanorum adeo vehementem fecerunt, ut necesse nunc sit omnia fere omnibus de viginti milibus ordinatris delere, quamquam nonnulli metuebant ne necesse fore ordinatra ipsa abicere et alia de novo emere, cum Russorum vira sive programmata speculatoria in penetralibus ordinatrorum abscondita nullo modo expelli posse viderentur.


[1] Nomina notissima sunt CAFEAT et QAFEAT, CASCOPE, CATIDE, CATUSK, HBLAURITE, UJDUSK, UPHILL, UPSWING.

2015-06-12

de Mini Moo ficta barbara

Cum Stanislaus nuper locutus sit de Vinnetou barbaro ficto et magis Germano quam Americano, animadvertimus nomine saltem similem barbaram feminam, Minimoo appellatam, in lacte caffeario depictam.


2015-06-10

De mascaris meretricibusque

Inter colloquia didascalica, quae inter prandium legere placet, inveni vocabulum mihi antea ignotum:

Gula, Ira, Invidia, Superbia, Sacrilegia, Latrocinia, caedes eo die natæ sunt quo prima meretrix artis nostræ professionem fecit. Et si scire cupis quot modi sint jugulationum meretriciarum, considera quanta damna in Conviviis et Procursionibus velatorum, quas Mascaras vocant, dare soleant. Quod si nosse velis quanta cum rabie domo sua una aliqua prosiliat pro certo dico, si posset uno igni universum omnem mundum concrematuram esse.

“Mascaræ" enim nomine, monet Cangius, dici personatorum turba, quam Itali Mascherata, Galli Mascarade appellent. Sed adhuc ignoro quanta damna in Mascaris dare soleant meretrices! Nam subesse supicari licet fabulam quandam jucundam et risu dignam, sed fabula nisi relata nihil potest animum movere. Itaque, benevoli lectores lectricesque doctissimæ, quæeso, quid, vestris sententiis, damni soleant meretrices inter Mascaras dare?

2015-06-09

Propositum modestum

De difficultatibus Europæis

Memoria nos docet David Cameronem abhinc annos quinque suis fautoribus promisisse se curaturum ut numerus alienigenarum, qui in Britanniam singulis annis spem suam ponerent, infra centena milia esset; necnon inter contiones nuper ad suffragia petenda editas, latravisse se ad decennia milia deminuere velle illum numerum (qui nihilominus per annos creverat); sed acta diurna hodie fabulam longe aliam docent, videlicet Britannos longas naves misisse ad Libyam ubi milia hominum invenirent et in Italiam transportarent: id quod simul factum est ac Camero ipse cum Angelissima Theodisca aliisque moderatoribus rerumpublicarum fortissimarum colloqueretur, ut posset Camero profiteri Britanniam esse “rempublicam conscientia praeditam” quae recusaret ne dolores alienos “praeterambularet.” (Eam “non praeterambulandi” locutionem saepe adhibet Camero nunc, tam de alienigenis, quam de pæderastis et de militibus suis: id est in omnes qui difficultates ei præbent). Bonus enim orator scit verba facere auditoribus apta, et Camero scivit quid Angela cuperet audire.
Non autem videntur Itali magistratus compertum habere quomodo alturi sint sex millia novorum Italorum, qui in suas meridionales et pauperiores oras die Saturni et die Solis delati sunt. Multi porro videntur sollicitari de alienigenis influentibus, quippe qui ex magna parte Mohametani sint nec linguam nec cultum civilem Europæarum discere velle videantur: de quibus rebus vehementissime latrant factiones dextræ.
Sed necesse est Europæis in suos fines cives inducere novos: nam, ut nonnulli rerum arithmeticarum periti monent, Europa non iam crescit, sed senescit et deminuitur, quia recusant iuvenes ne proles gignant. Et feruntur ad quinquiens centena milia esse in Africa, qui naves opperiantur Europæas.

De difficultatibus Americanis

At ex altera parte audimus Americanos, qui tamquam lepores cuniculique multiplicantur, alias difficultates pati. Iuvenes enim Americani non possunt munera quæstuosa invenire, quia malunt avari praesules Mammonis ex India orientali conducere opifices ut suos, qui iisdem muneribus fungebantur, dimittere possint. Itaque sunt multi Americani rerum technicarum eruditi, qui quaestu digno careant. Porro multi adulescentes nunc timent, ne possint umquam aes alienum solvere quod contrahendum sibi videatur ut studia in universitatibus sequantur. Nunc igitur coeperunt Americani adolescentes in Germaniam se conferre, ubi sine pretio erudiantur.

Propositum Modestum

Nos igitur volumus novum consilium proponere, quod nostra quidem sententia potest non solum tam Americanis quam Europæis prodesse, sed etiam factionibus Europæis tam sinistris quam dextris placere. Hortamur Europæos ut pergant naves suas mittant ad littora aliena lustranda et novos cives quærendos, sed non littora Africana: immo, navigandum est ad littora Americana.
Sunt enim permulti Americani, tum iam optime eruditi cum studiosi, qui gestiant novam sibi vitam facere — et familias condere et proles gignere! Nec sollicitandum est partibus dextris de religione: nam Americani multo religiosiores habentur quam Europæi (sunt enim modo sescentiens centena milia Italorum qui fidem Romanam colunt, sed Catholici Americani ad octingentiens centena milia numerantur!). Placebit et partibus sinistris, quia America olim fuit colonia Europæa, et incolae eius hodierni certe sunt barbari (etiamsi sævi parum “nobiles"): itaque eos in Europam importare doctrinam multiculturalismi promovere dici potest. Nec de linguis cultuque Europæorum erit sollicitandum: nam Europa, ut in certamine Eurovisifico videmus, iam Anglice loquitur et magis Americana facta est quam America ipsa. Sed etiam placet Americanis linguas Europæas discere: nam sunt ad quadringenties centena milia Hispanice fabulantium in America, quingentiens centena milia in Hispania.
Itaque mittat Camero suas naves longas et bellicas non iam ad Africanos excipiendos, sed ad Floridam, ad Novam Angliam, ad Priscam Dominionem, ad omnes regiones maritimas lustrandas, ut asylum dent misellis Americanis.

2015-06-07

De usu linguæ Esperanticæ

Paucis hodie videtur linguam confictam, ut sit omnibus gentibus communis, discere quæ dicitur Esperantica, quod nomen eo ipso sermone fertur “Sperantis” significare. Immo ludibrio sæpe habetur illa lingua apud Americanos, imprimis propter spectaculum cinematographicum anno 1966º in lucem editum, quippe cuius histrio principalis fuerit Capitaneus Kirk sive Guilielmus Shatner (quamquam existimationes illius spectaculi haud malæ sunt):

At lingua illa longe antea in usu, nec pro joco, fuit inter milites Americanos propter exercitia militaria, quibus duodeviginti annos nostrates didicerunt hostibus patriam adorientibus repugnare. Quibus in exercitationibus hostes fingebantur esse Europæi, qui se vocarent Aggressores. Aggressorum enim regimen tres tyrannos sive fascistas penes fuit, uno nomine Trinitatis appellatos, qui singuli fuerunt Martinus Bormann quastuosus machinarius Germanus, Titus Farruchius demagogus Italus, Pilaris Cordoba securitati vigilibusque præfectus Hispanus; eorum fautores perhibebantur Factio Circuli et Trigonis.

Hi primum videntur Hispanice locuti esse, deinde Esperanticum sermonem in suos cives omnes imposuisse: quod necesse fuit ut omnis Europa in unam civitatem redigeretur.

Aggressores enim, ut quibus post alterum totius mundi bellum nulla gens voluerit una et sola resistere, potuerunt celeriter crescere et opes fortitudinemque suam ampliare. Præcipue voluerunt numeros suos augere, quare summopere hortabantur cives ut proles generarent (id quod videmus in Europa vera non esse factum). Propter divitias porro necnon stabilitatem, quæ alias in illo orbe terrarum post bellum deerant, potuerunt ad semet allicere homines scientiarum doctos, opifices, milites.

Anno 1946º Aggressores Europæi insulas Caribbicas necnon Panamam ceperunt atque inde impetum in Californiam fecerunt; deinde anno 1947º in Rempublicam Americanam invaserunt. Floridam et Novam Angliam ceperunt ac mordaciter tenuerunt, et speculatores in liberam Rempublicam immiserunt qui factiones moverent ad bellum civile. Anno 1948º insurrexerunt illi, qui Aggressoribus faverent, in Kentukia Tennesiaque civitatibus. Anno 1949º et insulas Havaianas et Alascam ceperunt et novum impetum in Carolinam Septentrionalem susceperunt. Anno 1952º in Texiam copias suas induxerunt.

Hi “hostes” ficti, quo magis hostes viderentur, omnes non solum loquendo (etiam cum captis et captoribus) sed etiam in chartis litterisque linguam Esperanticam adhibuerunt. Cassis autem militaris, quæ in usu fuit apud Aggressores, maxime videbatur originem traxisse e Romanis.

Unde scimus nunquam credendum esse iis, qui Esperantico sermone utuntur: nam fieri potest ut sint Aggressores qui nostras libertates oderint. Inde quoque discimus eos, qui militaribus exercitiis præfecti sunt, diu existimavisse Europæos multo fortiores fore, si unam et communem linguam colerent. At anno 1978º gens Aggressorum abolita est et novi hostes orti sunt, quibus Americani milites inter exercitationes repugnarent, ut Krasnoviani, Arcadii, Attici Islamistæ, Gorgæ Atropique, aliæ Respublicæ Populares et Democraticæ (quæ saltem ferebantur) vel tyrannides Mahometanæ. Quarum gentium nulla, quod sciam, Esperantice loquitur.

2015-06-06

De mysteriis munditiarum

Inter dialogos didascalicos, quos Caspar von Barth in sermonem Latinum verterat, locutionem hodie offendi mihi ignotam. Nam in illo colloquio femina innocentissima, quae vim violentiam vehementiam militis, immo quo rectius dicam latronis, fugeret, coacta est et conclavia et arcam suam munditiarum relinquere. Quae dixit militem, cum arcam aperuisset, haec inibi invenisse:

Inerat quippe nihil praeter
  • pigmenta quaedam fucosque faciei manibusque colorandis,
  • tincturas capillorum,
  • pulvisculos dentibus candidandis,
  • emplastra exstirpandis pilis,
  • ollam unam unguenti vellendis cruribus,
  • duas phialas aquæ sceleratæ, cujus usum non ignoras.

Quidnam sit aqua scelerata, novisse cupio. Quae dicantur de meretricibus antiquis necnon de aquariolis sive περὶ τῶν πορνοδιακόνων earum non ignoro: sed illud videtur ad copiam aquae maiorem, quam ut intra duas phialas contineatur (alioquin antiquis non opus fuisset aquariolis). Suspicor autem hanc aquam non ad corpus lavandum spectare. Immo fieri potest ut auctor ipse aquam “sceleratam” commentus sit, cuius mentione videretur arcana legentibus aperire mulierum mysteria viris ignota (et quae semper ignota manerent, si ficta ab auctoribus essent). Sic videmus in mercibus vendendis nova atque inaudita nomina, ut corium Corintheum (quod numquam fuit), confingi, quae nihil per se significant sed saporem quendam novitatis et mysteriorum addere habentur.

2015-06-02

De Blatta Exterminato


Josephus Blatta rex ludificator non solum satellites permultos, qui fraudes pro rege egerant, nuper perdidit, sed etiam solio suo depulsus munere se abdicat. Quod nuntiatum est paulo post patefactum erat quaestores pervestigatoresque tam Americanos quam Helvetios inquirere in Hieronymum Valcke, qui fertur centies centena millia dollariorum a fisco FIFAstarum movisse in id alterius societatis pedilusoriae, ut Jacobus Warner, ab Africanis meridionalibus eo pretio conductus, remunerationem pro suo suffragio dato per ambages acciperet. Warner ille, qui magnam ex altera sociatate pecuniam (id est remunerationem, qua corruptus erat) peculatus est, in insula Trinitatis nunc opperitur, in jus Americanum adducendus. Quia Hieronymus Valcke necessarius fuit et proximus Josepho Blattæ, non multum absunt quæstores quin possint etiam hunc lucifugam de tenebroso regno pedilusorio in immisericors atque inexorabile lumen trahere justitiæ.

Quomodo res nunc sese habeant

In vinculis Helveticis tenentur Gaufridus Webb (CONCACAF), Eugenius Figueredo (CONMEBOL), Eduardus Li ex Ora Divite, Julius Rocha Nicaraguensis, Constantius Takkas olim Cæmanensis, Raphael Esquivel Venetiolanus, Josephus Maria Marin Brasilensis. Ex illis sex iam certant ne in Americam deportentur; unus vero iam consentit quo celerius trans mare Oceanum rursus in novum orbem terrarum atque in basilicam Americanam deferatur (verisimile est eum ipsum testimonium in alios oblaturum esse).

Jacobus Warner pignore dato vinculis solutus est usque ad tempus, quo in Americam transferetur; sed oportet eum certis temporis intervallis custodes adire, ne fugisse videatur.

Nicolaus Leoz Paraguensis a custodibus publicis tenetur domi propter infirmam valetudinem.

Aaron Davidson Miamensis comprehensus et Novi Eboraci reus est corruptelae; domi tenebitur vinculo electronico.

Alexander Burzaco et Hugo Marianusque Jinkis quæruntur tam a suis Argentinis quam ab Americanis necnon a pervestigoribus omnium gentium, qui INTERPOL vocantur. Josephus Margulies quoque ab INTERPOL petitur.

2015-06-01

Postscripta varia

Nuntiatum est a diurnariis id quod multi iam suspicati erant: videlicet Ioannem Dionysium Hastert conatum esse pecuniam apud domus argentarias conditam clam in numeratum permutare ut silentium emeret cuiusdam viri, quem puerum Dionysius Hastert ludimagister in stuprum appellavisset. Iam coeperunt nonnulli, qui olim gloria laudibusque virum olim inter potentissimos numerandum cumulaverant, memoriam eius damnare et nomen de monumentis delere.

At Iosephus Blatta, pedilusorum mundo praefectus, videtur tam crimina quam damnationis memoriam adeo evasisse, ut iterum creatus sit praeses FIFAistarum. Putin tyrannus Russorum dixit Americanos, qui multos inter pedifollis ludi potentissimos ob fraudes manifestas comprehendissent, in rebus alienis semet ipsos immiscuisse ut Russorum spebus se opponerent. Feruntur suffragia sua contra Blattam esse lata ab Americanis, Canadensibus, multis Europaeis praeter Hispanos qui cum Africanis et Asiaticis Blattae favere. Ex eo tempore, quo uterque orbis terrarum coepit e pecuniariis difficultatibus laborare, redditus societatis FIFAe dictae bis aucti sunt. Recte igitur Beatus Helveticus videtur existimare de Blatta:

Rex Æternus: Prius omnium marium pisces sigarilla fumare cœperint quam rex Iosephus imperium deponet.

Nam qui et suffragiis fruitur multarum gentium et suos ditiores reddere potest, ei quid metuendum?

Cum quodam amico collocutus sum de Kamuzu Academia Malavvensium, ubi sermo Latinus non ut sermo sed more maxime “mortuo” sive tralaticio docetur: nam longe abesse videtur a methodis rationibusque docendi Senegalensium quas promoverat Leopoldus Senghor, et de quibus ante agebatur sermo noster. Modo nuperrime in lucem editum est commentariolum de Kamuzu academia a quodam magistro linguae Graecae (ut puto) conscriptum; neque absonum videtur hic commentarium lectu dignum referre.

Amici fere omnes e palude profecti sunt ut aestivis feriis fruerentur; ego solus relictus cum crocodilis et anthropophagis animum in res academicas intendere conor, sed maestitia solitudine nata prohibet ne tempus agam sine molestia. Animal enim sum fortasse stultum, brutum, ratione carens, sed non solivagum.

2015-05-29

De Dionysio Hastert hodie comprehenso


Ioannes Dionysius Hastert, olim princeps curiae popularis, nunc reus pecuniae celatae

Propter indicia ab Reipublicae agentibus in rebus, qui litteris compendiariis FBI vocitantur, comparata, accusatores publici hodie iusserunt Ioannem Dionysium Hastert, olim principem minoris sive popularis curiae in senatu Americano et olim inter honestiores et meliores senatores numeratum, in ius trahendum. Accusatur eius criminis, quod Anglice "smurfing" dicitur: nam cum argentarios oporteat nomina eorum, qui decem milia dollariorum in pecuniam numeratam permutanda poscant, quaestoribus deferre, nonnumquam fit ut stulti, qui velint plus decem milia dollariorum ad scelera movenda in numerato habere ac se callidiores quam sunt aestiment, pecuniam paulo minorem quam eam summam quaestoribus nuntiandam identidem ex argentariis poscant, sperantes fore ut nemo animadvertat se conari occultare quantam pecuniam de libris argentariorum in numeratum transferant: et hoc illi frustra agitant, quippe qui nec tam callidi sint quam existiment, nec callidiores quam quaestores. Nec satis callidus fuit Ioannes Dionysius Hastert, qui ad deciens centena milia dollariorum* in numeratum clam et contra leges transferre temptavit. Rogantibus quaestoribus quare ille tantam pecuniam in numerato habere voluerit, respondit Hastert se nullis argentariis credere, se nil aliud agere nisi pecuniam sibi securiorem reddere: quod tam manifeste falsum erat quam dictu stultum. Immo agentes in rebus, pervestigationibus susceptis, invenerunt illum id "smurfing" ideo gessisse, ne quis disceret eum silentium cuiusdam civis emere cui ipse olim nocuisset. Quod malum in civem intulerit Hastert, non e chartis criminibusque iam divulgatis liquet, sed propter exordium eorum, quo iudices monentur Hastert olim fuisse ludimagistrum, nonnulli suspicantur eum malum quoddam in puerum sibi institutionis causa traditum intulisse, et cum nomen eius civis non detur sed celetur, ut fieri soleat in causis stupri, illum malum ad puerilem pudicitiam expugnatam pertinere; sed haec omnia incerta et tantum provincia sunt rumoris. Certius autem fertur Hastert voluisse triciens quinquiens centena milia dollariorum solvere, ne alter ille quid passus esset aperiret. At in causa, quae nunc movetur, tantum accusatur Hastert primum pecuniae celatae quam alteri civi dederit, deinde falsi testimonii quaestoribus redditi. Quorum si damnatus erit, poterit reus annos decem in vinculis teneri.


* In summa, ad septendecies centena milia dollariorum in numeratum transtulit, sed causa tantum agi videtur de deciens centenis milibus dollariorum, quae ad scelus tegendum poposcit, non de reliquis septiens centenis milibus.

2015-05-28

De FIFAstis heri comprehensis


Campionatum mundanum* fraudatorum professi sunt Americani accusatores publici se velle dirimere, cum nuntiarent quattuordecim ludis præfectos esse comprehensos, crimine donorum munerumque acceptorum. Abhinc annos tres coepisse custodes publicos ac frumentarios sive agentes in rebus (quorum est scelera occulta retegere) quaedam deprehendere flagitia a latronibus Russis coniuratis (quos voce Italico "mafiosos" vocant) admissa; inde discere etiam alia scelera esse indaganda, quae ad ludos pedifollicos statuendos spectarent. Carolum Blazer, olim inter potentissimos pedifolli praefectos numerandum magnam pecuniam sibi clam comparavisse nec vectigalia de lucro solvisse; reum non solum alios praefectos detulisse sed etiam microphonum gessisse quo colloquia eorum in memoriam iuridicialem conservarentur. Quibus colloquiis aliisque indiciis comparatis ac congestis tandem aliquando quattuordecim istos, qui ludum pedifollicum in novo orbe terraum moderarentur, esse in Helvetia comprehensos, cum Helveti in eosdem aliosque de similibus sceleribus inquirerent.


Rei feruntur pacti esse ut dona muneraque necnon etiam pecuniam (immo etiam bulgas more Hispanico pecunia fartas) acciperent pro suffragiis suis, quibus decernerentur varia negotia lucrosa, ut cui liceret spectacula televisifica monstrare et quibus societatibus mercatoribus liceret nomina sua inter ludos monstrare: quae negotia ideo iustitiae Americanae subicienda habentur, quia intra fines Reipublicae gererentur necnon ad mercatores societatasque Americanas pertinerent. Russi quidem satellites Putin tyranni statim reclamabant, ne Americanis liceret in ius trahere sceleratos istos ludis praefectos: nam Russi feruntur miro pretio emisse ludos, qui anno 2018º apud se celebrandi sunt. Id non videtur magnae curae esse Americanis accusatoribus, sed Helveti dicuntur in praefectos necnon Russos de illis ludis futuris inquirere.

Nunc autem strenue conantur cives Americani discere de fraudibus ludi, quem non solent spectare neque intellegunt; nam de "FIFA," cuius litterae compendiaria ad mentem voant tromocratas et communistas, nihil umquam antea audivimus, sed suspicamur eos FIFAstas esse cunctos vinculis tenendos.


*ut dicunt Germani, qui numquam desinunt de ludo pedifollico potius quam virilibus rebus gestis garrire.

2015-05-22

Iterum de certamine Eurovisifico

Cum amicis quibusdam, ex Europa profugis, collocutus sum de Eurovisificis carminibus: quae in ordine disposuimus secundum suffragia, quae putamus eis tribuenda esse.

  1. Suetorum Heroes: Carmen satis vehementiae habet, Anglice canitur, et, quod maxime momenti habendum videtur, Sueti possunt suffragia exspectare e multis vicinis et amicis, ut Norvegis, Finnis, Danis, et ita porro. Non dubitandum videtur quin anno proximo certamen habiturum sit in Suetia.
  2. Italorum Grandis amor: Itali periti sonum adeo canorum et profluentem et validum proferunt, ut debeant palmam ferre, nisi quod non Anglice canunt: nec hoc saeculo nisi semel est vitreum tropaeum illis datum, qui aliter quam Anglice cecinerunt. Itaque secundum locum tribuimus Italis.
  3. Russorum Decies centena milia vocum: Maluimus Dinam Garipovam, quae abhinc annos duos cecinit, sed hoc anno flavam quandam sine Garipovana anima est in scaena educta. Carmen minus memorabile videtur. Sed Russia semper potest suffragia exspectare e vicinis amicis: immo si lapidem vel caudicem vel panem pro cantore in scaenam abiecissent, puncta duodecima haberent e Ruthenia Alba et nonnullis aliis, qui semper faveant Russis.
  4. Estonianorum Vale, hesterne dies: dicendum est Estonianos bonum carmen proposuisse et cecinisse, quod non dubitamus quin inter optima sit habenda; sed nescimus an possint e vicinis sat suffragiorum elicere.
  5. Australianorum Hac nocte iterum: Cantor non nisi ab Italis superatur peritia, et carmen certe inter tria optima numerandum videtur, sed Australia non ad ullam factionem suffragatoriam pertinet. Gentes enim maritimæ, ut Hispani, Lusitani, Britanni parum proficiunt in certamine (nec, quod etiam dicendum est, videntur strenue temptare): et Australia in mari Pacifico sita nullis suffragiis vicinorum fruetur.

2015-05-20

De certamine Eurovisifico hac hebdomade celebrando

Conchita and twitter hashflags 600x307Conchita Wurst, Regina Europæ

Heri in Europa celebratus fertur conventus doctorum primus inter tres eos, qui Eurovisifici vocantur. Qui igitur anno peracto creatus est Regina totius et consociatæ Europæ, videlicet Conchita Wurst, ille die Saturni coronam tradet alteri, qui his certaminibus et suffragiis more populari, ut fabulæ docent, mox dandis electus erit. Ex illis qui heri certavisse in spectaculis televisificis feruntur, nobis quidem veris babaris non indigini videntur Estoniani, Georgiani, Belgæ: sed maxime cupimus Australianos audire. Nam placebit posse scribere imperium totius Europæ transferri ab Austria in Australiam.

De his certaminibus antea nonnumquam scripseramus, quia nobis etiam indoctissimis barbaris in parvo et clauso nostro orbe terrarum vitas sine elegantia Europæa degentibus placet et perplacet carmina philosophorum audire, quæ more Solonis atque antiquorum sapientium Græcorum, qui versibus pulchris sapientiam olim inter certamina sanctissima docuerant, hodie in spectaculis televisificis canuntur. Licet nonnulli nostrates dubitent an Europa longe trans mare Oceanum remota etiam exstet, cum legamus hæc Senecana:

Ajunt fertiles in Oceano jacere terras [videlicet Europæas] ultraque Oceanum rursus alia litora, alium nasci orbem [quem "veterem" dicunt], nec usquam rerum naturam desinere sed semper inde, ubi desisse videatur, novam exsurgere. Facile ista finguntur, quia Oceanus navigari non potest.

tamen etiamsi Europa auctoribus antiquis testibus non exstat (quis enim credere potest fabulis de hodierna Europa, olim ut ferunt potentissima, nuper narratis?) et tantum per artes televisficias et quasi magicas visi potest, non tamen indignum videtur terram quamvis fictam considerare, cujus regina fertur esse barbatus, cujus eruditissima elegantia in vulgaribus certaminibus doceri, cujus juvenes dicuntur nolle prolem gignere propter pauperitatem dum argentarii socialistæ gliscant et inter sua scorta lasciviant, cujus senes queri finguntur de advenis alienigenis in suos fines ideo importatis quod juvenes nolint prolem gignere—non indignum videtur talem terram considerare sicut litteras solemus, nam intepretationibus explicationibusque ejus fabulæ de terra trans mare Oceanum sita narratæ pendendis possumus aliquid discere, cum rogemus utrum Europa nobis argumentum magis comœdiæ an tragœdiæ præbere videatur.

At dubito an barbari nostri illis disceptationibus philosophicis et litterariis hodie capiantur: nam Floridani omnes anthropophagi et sævi et indocti ad littora festinant, ubi spectent novissimum (et arcanum) vehiculum, X-37b dictum, in cælum ascendens. Barbaris enim, qui nullam agnoscunt reginam barbatum, quid in vita restat nisi ut ad cælum oculos vertant? Inter alia, hoc itinere novum motorium Hallense probabitur quo satellites cælestes humana manu factæ dirigi possint, et novæ quædam materies humano potius quam deorum ingenio excogitatæ prima vice in cælum ferentur, ut discamus quemadmodum ibi extra fines hujus mundi valeant. Nam si Oceanus navigari non potest, naves nostras in cælum ipsum mittemus.

Vehiculum X37b dictum

2015-05-12

Nuper audivimus multa esse inter factiones Europaeas mutata.

In Gallia, Le Pen senex demens est a Marina filia paene expulsus ex ea factione, quam ipse condiderat et quam illa nunc (non sine pecunia Russica) moderatur. Nuntiavit nuperrime pater se novum gregem vel factionem conditurum, ut filiae se opponat.

Apud Britannos principes partium tres se honoribus suis abdicaverunt: videlicet Eduardus Milliband et Nicolas Clegg, homines notissimi propter taedium quod audientibus incutiunt, et ex altera parte Nigellus Farrago, qui sicut Marina Le Pen numeratur inter rabidiores fautores Russiae et detrectatores Europae... quamquam Farrago modo heri palinodiam cecinit et nuntiavit se mansurum esse ut factionem suam moderari pergat.

Ex his colligimus parum reapse esse mutatum: nam et Le Pen et Farrago pergent latrare, qui ridiculi videntur nisi quod scimus nonnullos esse, qui eos sequuntur. At rogandum nunc videtur quot factiones nunc in Europa valeant, quae magis Russis quam Europaeis favere videantur.