Verba et Facta

Cor Delatorium

2012-01-21T10:39:00.000-05:00

Gratiae Alfonso Romero sunt agendae, quippe qui per Twitter hanc imaginem sit nobiscum partitus.

De Iacobo Bond et Thoma Moro

2012-01-11T12:57:00.001-05:00

Inter speculatores ficticios, quibus non solum datur sed etiam mandatur illud vitae genus quod non solum speciosa quadam elegantia sed etiam contra omnem hodiernam cultus, legum, humanitatis prudentiam potius caede, incastitate, periculo nititur, itaque, ut quod in virilem sed elegantem barbariem vergatur, a Britannis maribus quasi exoptata esse vita ducitur, notissimus est Iacobus Bond, a Iohanne Fleming confictus. Secundum librum decimum a Fleming scriptum, cui titulus De Eius Maiestatis militia clandestina, gentiliciis in speculatoris illius armis inscribitur haec sententia: "Orbis non sufficit," quod de vera gente "Bond" vocata non ficte dicitur, nam saltem e saeculo duodecvicesimo Bondii hanc sententiam sibi vindicabant. Verisimile autem est hoc elogium esse a Marci Annaei Lucani operibus sumptum, qui in quinto Bellorum Civilium scripsit haec:

Heu, quantum Fortuna humeris iam pondere fessis
amolitur onus! Sperantis omnia dextras
exarmare datur, quibus hic non sufficit orbis:
iam certe mihi bella geram.

Quamquam Lucanum ut taediosum fere odio habeo, eius scripta nonnullius sunt momenti nobis, qui declamationes volumus legere Latinas, quod eius "bella…plus quam civilia" (ut antea dicebatur "plus quam civiliter" apud Ovidium, postea apud Calpurnium Flaccum "plus quam civilia cupientibus") saepe videntur cum declamatorum sententiis esse sic contexta ut iudicare non possimus utrum poeta a declamatoribus an declamatores a poeta sententias colligerent. Nec videbantur declamatores qui inter artes renascentes florebant illud ignorare: nam apud Thomam Morum, Lucianicae declamationi Tyrannicidae respondentem, legimus haec:

Ergo illius adolescentis caedes tyrannicidium videtur? Quidni? "Nempe et ille," inquit, "tyrannus erat." Quis id credat, iudices: urbem unam duobus suffecisse tyrannis? Duos tyrannos invicem concordes eadem incoluisse moenia? Unius urbis ambitu potuisse contineri, quorum alterutri vix vel orbis universus suffecerit?

Festive igitur Morus videtur coniunxisse illud Lucanicum cum notissimo eo Ovidiano "urbis et orbis idem," ut poetarum verbis magis declamatoriarum declamanti Luciano responderet.

De Sancto Chema verissima relatio imaginibus illustrata

2011-12-20T01:14:00.001-05:00

Antiquitus traditus est abavorum mos, quo pueri ad pantopolia et fora mercatoria et quasi templa Mammonis ducantur ubi in Sancti Nicolai gremium imponantur quo exactius veriora et penitiora eorum praecordia—id est cupiditas donorum—quasi ad obrussam exigantur. Hoc enim quaestio quotannis rite agenda habetur bonum commune et ex omnibus partibus commodum: nam pueri sic Sancto Nicolao aperiunt quid toto corde cupiant in Christi diem natalem accipere, atque adstantes parentes sic audiunt quae a se sint pueris emenda, ac mercatores, ut qui tam facultatem in gremio sedendi pueris praebeant quam puerilia ludicra oblectamentaque nugalia parentibus vendant, matrum crumenas et patrum coleos tenent: nam quis liberi parens, qui audiverit carissimum suum pullum dulciter dicentem Sancto Natalicio quid velit, poterit recusare quominus pueri mercatorumque cupiditates expleat et ad novissimas emendas merces mercatoribus solvat pretia maxima? Quis enim dulcissimorum parens liberorum pectore est praeditus tam siliceo ut nolit filio indulgere, et praesertim cum coram tam Sancti ipsius Patris Natalicii quam omnium oculis auribusque filius confessus sit rectissimam viam qua pater materque possint emere eius amorem? Et praesertim cum commodum sit emere ludicra ab eiusdem pantopolii mercatoribus! Sic mos maiorum in filiorum oblectationem, in parentum commodum, in mercatorum lucrum est institutus.

Aliter tamen apud Cedreanos, qui cum omnes artes tum chemas seu conchulas colunt in insula Cedrea, quae ab Hispanis sexto decimo saeculo Floridam lustrantibus las islas Sabines vocitabantur. Nam Cedreani, quorum numerus vix sufficit ut nomen oppiduli mereatur, suas habent consuetudines ad Christi natalem diem celebrandum et pro Sancto Nicolao suum patrem Natalicium, Sanctum Chemam, seu incolarum sermone Santa Clam, nuncupatum. Quo insolito nomine eum falli potest qui huius gentis mores nesciens prima vice Sanctum Chemam vidit, nam senex ipse non chemae formam habet sed potius cummeos perones et ἐγκόμβωμα aquae impervium, vestes hominibus aptae qui salsa vada celeribus lintriculis percurrentes ostrea captant et chemas et omnia animantium genera quae sub puris huius remotissimae partis Mexicani maris undis latitant. Ut enim incolae huius insulae pro agricultura arte aquarum colendarum sive aquaecultura vivunt, sic et eorum Pater Natalicius tamquam cultum chemarum ostreorumque elaborans tam mari quam civibus putatur fecunditatem afferre. Itaque creditur Sanctum Chemam uniuscuiusque anni brumali tempore ad Cedreae litus lintriculo tarandris tracto venire qui examinet pueros et iudicet utrum per annum frugi fuerint an scelesti: nam cum boni pueri olim fient boni piscatores et chemarii, peccantium tamen μιάσμᾳ mare polluebitur ad damnum aquatilium bestiarum. Bonis igitur pueris dona promittuntur in Christi diem natalem, sed Sanctus Chema peiores secum rapit qui vadis cum chemis summergantur ut pravas voluntates una cum totum animum, Haitiensium larvarum more, amittentes fiant Sancti Chemae ancillae pedisequique.

Haec omnia assevero esse vera, quippe qui propriis oculis ipse viderim.

Tragula natalicia in qua puerorum peccata, sub specie piscorum, captari putantur.

Tribunal Sancti Chemae et nigra cathedra, ubi pueri iudicantur.

Pelicani, quasi Sancti Chemae ὀφθαλμοί, incolas semper spectant, ne severus fallatur senex puerorum peccata iudicans.

Sole occidente scaphae lintresque parantur ad nauticam pompam, qua salutetur Sanctus Chema.

Advenit Sanctus Chema diro suo lintriculo. Tragula natalicia luminibus ornata etiam munere fungitur phari, quo facilius tarandri sciant ubi sint litus et oppidum, necnon ubi pueri iudicandi congregentur.

Duae Sancti Chremae ancillae, tam oculis quam animis vacuae et e vadis emersae, senem adiuvant in tribunale: ipse modo iudicavit puellam rosaceo pilleo indutam esse scelestam, qua de causa eius oculi coeperunt rubra luce ardere. Mox illa ad vada auferetur ut novissima fiat ancilla, ne in pravitate inveterascens mare olim pollueat.

De novo quodam libro stulto

2011-12-05T17:02:00.001-05:00

Modo sordidas et avaras meas manus in librum inieci Enricae Sciarrinonis, cui index "Cato Censorius et Initia Prosae Orationis Latinae," cuius primum et ultimum capitula possunt per rete universale legi. Qui liber paene nulla in parte ad orationem solutam spectat, nam auctrix illa Sciarrio videtur existimare "litteras" sibi velle "carmina." In illis autem locis qui Catonis orationes tractant, vix potest singula pagina legi sine vel stultitia illa hodiernis philologis non satis (pro dolor) insolita vel, quod multo peius est, mendis apertissimis. Sic enim Catonis Pro Rhodiensibus orationem, quam A. Gellius bis laudaverat, Sciarrino potius in pagina 132a dilaceravit:

"Pleribusque?" Et quanam in editione Auli Gelii operum legitur hoc "pleribusque?" Sed in paginam 133am transeamus:

"Animum…superbiam…ferocia." Ex his rebus una non est aliis similis: una enim res non cum aliis convenit. Potesne tu, lector care, mihi indicare quae difficultas in huius sententiolae tricolo trium vocum accusativo casu dictarum subtiliter lateat?

De aequalibus imparibus

2011-12-01T19:09:00.001-05:00

Hunc nuntium mihi misit amica Virginiana; eum viderat in situ interretiali c.n. Facebook. Qui nomen Nigellae nescit, is debet eam spectare per YouTube, quamquam Americani propter sonum Britannicum non poterunt tertium quodque verbum intellegere.

Iterum de placenta Neapolitana, nostrae reipublicae holere novissimo.

2011-11-25T15:49:00.001-05:00

Postquam de placenta Neapolitana nuper scipsi, quippe quam senatus Americanus professus esset inter holera rite et iure numerandam, memini Herimanni Cain, morionis vel comoedi (saltem ut suspicatur) qui partem adhuc (mirum in modum) agit candidati Republicanae factionis et summum Americanorum reipublicae magistratum petentis. Nam scurra iste praeerat popinis "Patrini" appellatis, quae placentam Neapolitanam praebent: itaque volui discere utrum Herimannus cum senatu consentiret, an placentarum Neapolitanarum artium doctus aliam quandam doctrinam praedicaret. Itaque ad notissimum illam ephemeridem menstruam summarum rerum politicarum, GQ, versus inveni Herimanni Cain dialogum de placenta Neapolitana et rebus publicis:

Alannus Dives: Audivi tibi placere magnam vim carnis in placenta: hoccine est verum?

Herimannus Cain: Verum est.

…

Christophorus Paganus: Quid potes de hominis moribus colligere e genere placentae Neapolitanae quod ii maxime arridet?

Herimannus Cain: Credo ego virum, quo plures res superadditas in summa placenta ponendas poposcerit, eo magis esse virilem.

Christophorus Paganus: Cur hoc fit?

Herimannus Cain: Quia vir magis virilis non timet abundantiam.

Devinus Gordo: Spectatne hoc elogium tantummodo ad carnem?

Herimannus Cain: Vir virilis non vult holeribus obrutam! Istam enim placentam vocaverit muliebrem.

Quid igitur de his possumus nos colligere?

Senatus est vox et tutor populi Americani.
Senatus vult discipulos placenta Neapolitana, quod sit holus, pasci.

Ergo America vult discipulos placenta Neapolitana, quod sit holus, pasci.

America vult discipulos placenta Neapolitana, quod sit holus, pasci.
Vir viriles, secundum Herimannum Cain, nolunt placentas Neapolitans holeribus onustas.

Ergo consequitur e propositione cum assumptione coniuncta, ut aut America velit discipulos reddere muliebres, aut Herimannus Cain oderit Americam. Potest autem fieri ut utraque huius syllogismi conclusio sit valida.

De aqua et holeribus

2011-11-20T01:42:00.001-05:00

Europaeorum docti homines et artis medicinae periti, post sedulas indagationes trium annorum, nuperrime monuerunt ne cives Europaei fallerentur a mendosis artificibus praeconiorum, qui callide voluissent dictitare aqua bibenda posse siccitatem corporis sanari. Sic igitur nostrae aetatis ingenio refutatus est Isidorus, qui, ut nunc monemur, falsissime scripsit:

Omnis autem curatio aut ex contrariis aut ex similibus adhibetur. Ex contrariis, ut frigidum calido, vel humido siccum; sicut et in homine superbia sanari non potest, nisi humilitate sanetur.

Dubio procul Isidorus mente concepit consilium aquae falsa hac doctrina prolata indoctis civibus vendendae: itaque gaudendum Europaeis est Bruxellis exstare qui gregi arceant omnes circumforeanos lupos, qui insalubrem atque contra siccitatem inefficacem aquam civibus venditarent in loco illius humoris quo corporis siccitas vere depellitur (cervisiae?).

Placenta Neapolitana et fricta poma terrestria: holera aurea

Sed, ne Bruxellensium diligentiam laudem ad nostrorum Vasingtoniensium famae detrimentum neve notissimam Americanam prudentiam praetermittam, referendus est nuntius alter, quo certiores sumus Senatum nostrae Reipublicae summis viribus niti ut placenta Neapolitana inter holera in gymnasiis publicis ad prandium cocta numeretur neve fricta poma terrestria a discipulorum ferculis amoveantur. Nam Ronaldus Reagan praeses obliviosissimus, qui plurima alia consilia inivit (ἢ ἐνέπεσέ γε) quae antea inaudita nullum ingenium ausum erat excogitare, in hoc fere omnem aliam audaciam exsuperavit: quod conatus est condimentum Americanissimum 鮭汁 seu kôe-chiap vocatum (nam a Sinensibus primum est tam nomen quam ius inventum) pro holeribus tradere discipulis. Ex eo tempore haec doctrina Reaganensis sic crevit, ut novissima Senatus sententia modo coronaverit fere triginta annos per quos finitio holerum quoque crescebat et dilatabatur, cuius summa est hoc: placentam Neapolitanam esse holus. Nam si res aliter sese haberent, et gymnasia cogerentur holera viridia pueris praebere, ad pretium uniuscuiusque prandii adderentur quattuordecim centesimae partes dollaris, quod per quinque annos et per totam Rempublicam constaret fere septuagies millies centena millia dollarum (quod, mirum in modum, idem est ac pretium a Republica solvendum ut milites nostri per unum tantum mensem in Chaldaeis harenis moriantur).

Hoc igitur anno et hoc anni tempore gratiis agendis dicato meminerimus in nostris votis et Senatus Americani, qui placentam Neapolitanam inter holera, ut comam regiam inter sidera, posuerit; et Senatus Europaei, qui negaverit aquam esse siccitatis remedium. Nam sine Bruxellensibus Vasingtoniensibusque, nos qui numerus sumus et fruges consumere nati nesciremus nos salubriter pascere.

De locutionem q.e. "πότερ' ἀπίωμες ἢ λαβώμεθα;"

2011-11-05T23:16:00.001-04:00

Cum nuper mentionem fecisset Petrus de dolis dulcibusque quae a pueris personatis poscuntur, ad mentem venit carmen illud quod populare vocatur, quod octavo in Deipnosophistarum Athenaeus laudvit cum nexum inter aves et πτωχοτροφία explicaret:

καὶ χελιδονίζειν δὲ καλεῖται παρὰ Ῥοδίοις ἀγερμός τις ἄλλος, περὶ οὗ φησι Θέογνις ἐν βʹ περὶ τῶν ἐν Ῥόδῳ θυσιῶν γράφων οὕτως· «εἶδος δέ τι τοῦ ἀγείρειν χελιδονίζειν Ῥόδιοι καλοῦσιν, ὃ γίνεται τῷ Βοηδρομιῶνι μηνί. χελιδονίζειν δὲ λέγεται διὰ τὸ εἰωθὸς ἐπιφωνεῖσθαι·

ἦλθ', ἦλθε χελιδὼν
καλὰς ὧρας ἄγουσα,
καλοὺς ἐνιαυτούς,
ἐπὶ γαστέρα λευκά,
ἐπὶ νῶτα μέλαινα.
παλάθαν σὺ προκύκλει
ἐκ πίονος οἴκου
οἴνου τε δέπαστρον
τυροῦ τε κάνυστρον.
καὶ πυρῶν¹ ἁ χελιδὼν καὶ λεκιθίταν
οὐκ ἀπωθεῖται. πότερ' ἀπίωμες ἢ λαβώμεθα;
εἰ μέν τι δώσεις· εἰ δὲ μή, οὐκ ἐάσομεν,²
ἢ τὰν θύραν φέρωμες ἢ θοὐπέρθυρον
ἢ τὰν γυναῖκα τὰν ἔσω καθημέναν·³
μικρὰ μέν ἐστι, ῥᾳδίως νιν οἴσομες.
ἂν δὴ †φέρηις τι, μέγα δή τι† φέροις⁴
ἄνοιγ' ἄνοιγε τὰν θύραν χελιδόνι·
οὐ γὰρ γέροντές ἐσμεν, ἀλλὰ παιδία.

τὸν δὲ ἀγερμὸν τοῦτον κατέδειξε πρῶτος Κλεόβουλος ὁ Λίνδιος ἐν Λίνδῳ χρείας γενομένης συλλογῆς χρημάτων.»

Hirundinatio autem vocatur apud Rhodios coactio quaedam, de quo loquitur Theognis altero in De Rhodiis Sacrificiis sic scribens: "Genus autem quoddam coactionis Rhodii hirundinationem vocant, quae fit mense Septembri vel Octobri. Hirundinatio autem dicitur propter morem huius carminis clamandi:

Veni, veni hirundo
pulchra tempora adducens,
et pulchros annos,
in ventre candido,
et dorso nigro.
Libam tu advolvis
e divite domo
vinique poculum
caseique canistrum.
Nec panem hirundo nec pultum
recusabit. Utrum abeamus an accipiamus?
Si quid dederis sive non, non cessabimus,
aut fores auferemus aut superlimen
aut uxorem intus sedens:
parvast enim haec, hanc nos facile feremus;
tu autem si quid nobis attuleris, aliquid magnum feras.
Aperi, aperi ianuam hirundini:
non enim senes sumus, sed pueri.

Coactionem autem illam instituit Cleobolus Lindius, cum Lindi necessitas orta sit stipis colligendae.

πυρῶν] alii facilius πύρνα pro πυρῶν ἁ: sed apud auctores medicos πυρὸς ἄγριος vocatur χελιδόνιον τὸ μικρόν, quod hodie florum periti vocant Ranunculum ficariam, ex qua nominum coniunctione nonnulli putant πυρῶν esse legendum. Nonnulli qui πύρνα mavult etiam τὰν addunt ante λεκιθίταν et versus in duos dividunt, ut sic non illepide canant:

καὶ πυρνἁ χελιδὼν
καὶ τὰν λεκιθίταν

Page tamen anno 1962o nullum articulum τὰν addidit sed versus nihilominus separavit, quod minus placet:

καὶ πύρνα χελιδὼν
καὶ λεκιθίταν

ἐάσομεν] alii facilius ἐάσομες.

οὐκ ἐάσομεν…καθημέναν] hi versus sunt conferendi cum quartum fragmentum Soloni attributum:

οὕτω δημόσιον κακὸν ἔρχεται οἴκαδ' ἑκάστωι,
αὔλειοι δ' ἔτ' ἔχειν οὐκ ἐθέλουσι θύραι,
ὑψηλὸν δ' ὑπὲρ ἕρκος ὑπέρθορεν, εὗρε δὲ πάντως,
εἰ καί τις φεύγων ἐν μυχῶι ἦι θαλάμου.

φέροιος] Sic legit Kaibel anno 1887o:

ἂν δὴ φέρῃς τι,
μέγα δή τι φέροιο.·

2011-10-23T02:01:00.001-04:00

Cum Alvari carmen brumale legissemus, statim in mentem nobis vocata sunt illa Herodoti de crocodilis, qui nihil quattuor menses quam maxime hiemales comederent. Sed Herodotus, tam artis historicae quam historiographorum mendacitatis auctor notissimus, hac in algentium crocodilorum ieiunia litteris tradenda magnum relinquit Floridensibus discipulis periculum: nam qui stulte crediderit crocodilum ἐσθίειν οὐδέν / τοὺς χειμεριωτάτους / μῆνας τέσσερας , ipse inscius incautus improvidus crocodilo cuidam Saturnalicias praebebit epulas. Verius igitur esset Herodoto canendum, si panxisset αἱκὺ:

ὥραν χειμῶνος
ἐλάττονας ἐσθίει
ὁ κροκόδειλος.

De deformatoribus qui museum Smithsoniense hodie claudi coegerunt.

2011-10-08T18:50:00.001-04:00

Vasingtoniae hodie turba deformatorum qui se "nonaginta novem centesimas partes" vocant, quo nomine "99%" non plures quam ducenti et stulti et irati homines hac in pompa complectebantur, conata est museum Smithsoniense aeroplanorum et vehiculorum celestum occupare. Aditus ad hoc museum gratis datur omnibus visentibus, sed non licet intus reclamare quia alii homines (scilicet una pars centesima nec reclamans nec vitam communem deturbans nec novas tabulas flagitans, quae videtur centesima pars mirum in modum numerosior quam aliae nonaginta novem partes) adsunt qui volunt musei spectaculis cum pace delectari. Deformatores igitur excandescentes, cum vetitum esset ne in museo reclamarent, custodem musei oppugnaverunt et ad aedificii murum tenebant; deinde custodes publici ad tumultum sedendum arcessiti tandem potuerunt illotos barbaros nebula capsici dispellere et museum servare. Sic enim pauperrimi (secundum semet ipsos) Americani, qui propter argentariorum avaritiam nil hoc in mundo crudelissimo possident nisi telephona gestabilia et machinas cinematographicas et ordinatra gestabilia et nugas pretiosas quae per omnes pelliculas de his tumultibus descriptas in uniuscuiusque reclamatoris manu conspiciuntur, contra avaritiam reclamant museo, quod nullum pretium visentibus poscit, obsidendo.

De mille hominibus qui ludem pedifollis hac nocte non spectant, quod iis fortasse esset melius.

2011-10-01T22:26:00.001-04:00

Cum 90,000 homines in palude aliter fere deserta hac nocte congregantur qui spectaculo fruantur pedifollis seu harpasti Americani, quod inter studiorum universitatem Floridensem et Alabamenses dum scribo certatur, ne mille quidem homines (etiamsi sol luceat) Neoeboraci, maxima in urbe et quasi umbilico mundi pecuniarii, reclamant. Hi se vocitant "99 centesimas partes," ut qui non inter ditissimam centesimam partem hominum numerentur, sed eorum numerus vix ad nonagesimam partem attingit eorum qui tantum unum ex omnibus ludis hac nocte celebrandis spectabunt.

Quid reclamant? Nescient, si rogaveris: quod conati sunt diurnarii permulti, qui frustra sperabant se posse aliquid novi referre. Sunt qui dictitent se "iniquitati" resistere, alii qui clamitent capitalismum esse per se scelestum, alii qui putent se contra "τὸν ἄνδρα"¹ reclamare.

Alii hortantur custodes publicos ut secum reclament contra τὸν ἄνδρα et pro suo ipsorum emeritorum reditu seu pensione, quam dicunt argentariorum avaritia esse iam custodibus publicis ablatam; alii tam contra custodes publicos ut ipsius τοῦ ἀνδρὸς milites voluntarios quam contra argentarios ut artifices humani doloris reclamant; alii tamen contra pensiones ut pecuniam, qua capitalistarum tyrannis, quorum δορύφοροι sint publici et pacis civilis custodes, sustentetur. Alii contra pauperitatem reclamant, alii contra artes Mendelianas quibus fames et egestas ciborum possint vinci: nam adeo "progressivi" sunt hi reclamatores ut maluerint scientiam rerum negare et vitam mediaevalem in omnes imponere. Difficile igitur ex his diversis hominibus, qui nullum videantur argumentum commune profiteri, rogare cur reclament: sed non multum refert, nam perpauci sunt et aperte laborant aegris mentibus. Nonnullis tamen in rebus consentire videntur: nam fere omnes contra societates negotiatorum reclamantes favent telephona gestabilia quae iPhones vocantur et ordinatra a societate negotiatorum Apple facta; et cum necessitatis naturae humanae vocationem audiant, tabernam McDonaldsensem visitant ubi latrinam petunt; ut brevius rem absolvam, commoditates petunt ex iisdem contra quos reclamant. Non mirarer si soleant lateres per fenestram Starbuxiensem iacere antequam potionem Arabicam poscant hi deformatores. Unus ex his, Robertus Stephanus, qui comprehensus est cum viam et commeatum vehiculorum impediret, clamitabat argentarios domum parentibus abstulisse, iniquitatem contra se et suos esse factum. Dixit suos parentes hypothecam domesticam solvere nequibant, quamquam pater non solum bis gradum magistralem attigisset sed etiam doctoralem, mater autem semel ad magistralem; se porro discipulum esse iuris prudentiae in universitate studiorum satis pretiosa (et Virginiensi). Et mentitus est. Non de parentium honoribus academicis, nec de suis studiis, sed de hypotheca domi: quam parentes semper fideliter solvebant, nec umquam fuit periculum pignoris capiendi. Nihil igitur reclamat: sed clamitat histrio in scaena mundi quasi declamatorias querellas vacuas.

τὸν ἄνδρα] Medio saeculo vicesimo coeperunt nonnulli, et praesertim qui tantum fumum cannabinum hauserant ut ne nomina sua quidam recte in mentes iamdiu deperditas revocare possent, τῷ ἀνδρὶ obsistere aut putare se τῷ ἀνδρὶ obsistere. Quorum nemo scit τὸν ἄνδρα quis sit: nec unus videtur, neque idem genus neque eadem manus quibus priore reclamatione resistebatur; immo ὁ ἀνὴρ videtur semper pro altero ponitur, sicut τῷ διαβόλῳ semper opponebatur cum homines censerent eum existere. Potest etiam fieri ut ὁ ἀνὴρ sit ὁ διάβολος, mutato nomine, nam uterque eodem munere fungitur; potest autem fieri ut nemo sit ὁ ἀνὴρ, qui non exstet nisi in cannibinis somniis hallucinantium et contra totius mundi varias partes repugnantorum.

De artifice et medicina humani doloris

2011-08-14T22:30:00.001-04:00

Cum his ultimis aestatis diebus inhonestum inhonesti discipuli otium tererem declamationibus legendis, quaedam coniunctiones verborum et rerum inter communes locos communium coeperunt mihi, fortasse ob levis animi fatigationem, quasi exsilire e tritorum paginis libellorum, et tam medicorum remedia quam novercarum venena cum indiciis haud dubiis crudelitatis commiscuntur archipiratarum. Inter haec studium mihi maximopere excitat nomen "artificis" nonnumquam repertum inter Maiores Declamationes Quintiliano false ascriptas: bis enim in quinta, bis deinde in decima, item semel in decima tertia, decima sexta, undevicesima controversiis est dictum, semper nisi semel casu nominativo. An casu an arte sic disposita sint exempla huius nominis, nescio, sed miror orationes tam simpliciter posse ob hoc nomen solum tabulatim ordinari:

Cui subiungere velim hoc: sextam decimam declamationem esse in media sententia abruptam, quod facile possit fieri in fine codicis vel voluminis manci. Porro post subscriptionem solemnem, unde undecima controversia incipit et videtur nova trium orationum series exordiri, adduntur verba quibus certiores facti sumus (Domitium) Dracontium et Hierium in schola Fori Traiani librum feliciter legisse et emendavisse. Fere eadem verba inter duodevicesimam et undevicesimam orationes, quae idem thema inter se partiuntur, quoque reperiuntur.

Ut ad minutias (quod semper scribentibus, lectoribus numquam placet) descendamus: in causa Aegri Redempti (V) legimus haec:

Saevus et humani doloris artifex negavit a me duos posse redimi, deinde, ut hoc tristius, ut difficilius esset, redditurum se dixit, utrum maluissem. (5.4)

Voluit nos ille mortalitatis artifex deus in commune succurrere et per mutuas auxiliorum vices in altero quemque, quod pro se timeret, asserere. (5.6)

Primus ille "saevus et humani doloris artifex" nemo alius est quam dirus archipirata, in cuius ultra naturalem <modum> profundae caliginis nocte[m] mersum specum descendit pater filii redemptionis causa: quod quid aliud est nisi κατάβασις? Alter tamen est "ille mortalitatis artifex deus," cuius benigna voluntas est piraticae artificis pravitatae omnino contraria.

Item in causa Sepulcri Incantati (X) artifices iterum invenimus duos:

O mage saeve, crudelis, o in lacrimas artifex nostras, vellem non dedisses tam magnum experimentum! (10.9)

Clamat itaque, clamat mater infelix: "Si mihi aliquam imaginem filii mei vel parvuli vel iam adulti vel novissimam iuvenis auferres, inicerem tamen misera tamquam corpori manum, illam similitudinem flens tenerem, illos oculos, illam gratissimam faciem et risus oris, expressos et adumbratos artificis manu vultus." (10.11)

Magus hac in controversia quasi in loco piratae ponitur, artifex lacrimarum potius quam humani doloris. Alter autem artifex, qui imaginem filii expressit et adumbravit, aliud debet siginifcare quam caelator vel pictor vel sculptor, nam altera imago quoque tractatur hac in oratione: nempe filii anima seu umbra, cuius artifex non inter mortales est numerandus, et quam matri abstulit magus.

Alii artifices, apes qui ingenia "proxima divinis" ostendunt, tyrannus "crudelis artifex" et praeter naturam malitiosus, pater qui filium suum torsit et in tormentis occidit: hi sunt aut quam maxime boni aut quam maxime mali, sed nulla humanitatis mediocritate moderati. Nemo simplex artifex, sed omnes aut pravitatis ipsius aut divinae benignitatis personas sumunt.

De quibus audire te, lector iam Morphei vi victe, sine dubio taedet: sed, ut taedium taedio addam, primus piraticus ille "humani doloris artifex" me submonet hoc de loco Propertiano, in quo novercae venena quoque necnon salubriores medicinae tractantur:

Laus in amore mori: laus altera, si datur uno
   posse frui: fruar o solus amore meo,
     […]
seu mihi sunt tangenda novercae pocula Phaedrae,
   pocula privigno non nocitura suo,
seu mihi Circaeo pereundumst gramine, sive
   Colchis Iolciacis urat aena focis;
una meos quoniam praedatast femina sensus,
   ex hac ducentur funera nostra domo.
Omnis humanos sanat medicina dolores:
   solus amor morbi non amat artificem.

     —Propertius, 2.1.47–48, 51–58

De maiestate a viro quondam bono laesa

2011-08-12T22:37:00.001-04:00

Philippus Hamilton, quondam ludi magister et scholae praefectus et civitatis senator, nunc laesae maiestatis damnatus, cum uxore et choro diurnariorum stipatus in ius ambulat sententiam in se latam auditurus.

Dolore et pudore hac nocte afficior, cum didicerim virum quondam bonum et nonnumquam erga me benignum esse laesae maiestatis damnatum.

Abhinc multos (mihi saltem) annos Philippus Hamilton, in Senatum Virginiae civitatis inter senatores Republicanae factionis lectus, etiam praefectus erat tertiae parti discipulorum scholae mediae, ad annos illos dicatae qui interveniunt inter ludum litterarium et gymnasium, inter pueritiam et adolescentiam. Quamquam numquam necesse fuit mihi eius scriptorium visere ob mala mea facinora, quae quodam miraculo semper aliis studiorum directoribus essent punienda, nihilominus eum tunc noveram et eius honestam et festivam benignitatem, qua solebat erga omnes discipulos uti. Postea, cum primum gymnasii annum intrassem, mei non oblitus ille, una cum altero senatore factionis Democraticae, nomen meum dedit ut pedisequus fierem senatorius. Nam unoquoque anno Virginiensium Senatus, antequam ad consessionem conveniat, solet pueros puellasque tredecim vel quattuordecim annorum et cuiusdam spei probitatis et ingenii legere pedisequos, qui senatores sequantur et negotia disceptationesque spectent et publicas res agendas adiuvent, quo magis hi pueri amore imbuantur civitatis, quo gravius priscos mores honorem maiestatem tueantur Senatus, quo melius doceantur cuius momenti sit adesse suae reipiubicae. Spectandus igitur mihi erat Philippus Hamilton, et magnam usque habeo gratiam ei, ex quo praecepta non solum academica in schola media sed etiam civilia in senatu didici: quae nunc funditus evertuntur.

Niallus MacBride, Reipublicae Accusator orientalis partis Virginiae, et Alexander Turner, Norfolciensis praefectus Reipublicae Agentibus in Rebus (FBI) extra basilicam diurnariis de causa Philippi Hamiltonis rogantibus respondent.

Sexto enim die mensis Ianuarii Philippus Hamiliton manicis, ut mos est, alligatus a Reipublicae Agentibus in Rebus erat in ius ductus. Accusator deinde posuerat Philippum subdolum negotium cum Studiorum Universitate Priscae Dominionis egisse ut quingena millia dollarum ($500,000 seu 350,000€) Universitati a civitate traderentur, qua pecunia Institutum ad Magistrorum Probitatem et Auctoritatem in Eruditione Promovendas conderetur, sed hac condicione, ut ipse in illo Instituto munere sine cura postea fungeretur et stipendium quadragenorum millium dollarum ($40,000 seu 30,000€) singulis annis acciperet; illud negotium nil aliud esse quam largitionem pro qua Phillipus senatoriam auctoritatem Studiorum Universitati Priscae Dominionis utriusque lucri causa venditasset. Patronus tamen Philippum defendebat hoc colore: reum esse virum honestum, qui corrumpi non posset, qui ardore impelleretur ut de civibus semper bene mereretur; eius res gestas esse ab accusatore perperam intellectas enarratasque; neminem pro Studiorum Universitate Priscae Dominionis ullum donum Philippo dedisse neque ipsum ab illa Universitate ullum donum accepisse; munus apud Institutum adeptum esse propter ingenium et experientiam. Causa igitur in duas quaestiones erat divisa: primam finitionis, an munus quaestuosum esset donum, alteram coniecturalem: an hoc munus pro intercessu senatoriae auctoritatis esset vel promissum vel rogatum. Utraque parte victus Philippus Hamilton, undecimo die mensis Maii, ex omnibus senatoribus Virginiensibus quos civitatis memoria, ex saeculo septimo decimo ineunte per fere quadrigentos purae et severae honestatis annos usque vivens, complectitur, primus est senatoriae auctoritatis pretio venditae, itaque civitatis maiestatis laesae, damnatus. Severe igitur hodie, duodecimo Augusti, iudex, cum poenas secundum leges moresque dandas tandem indiceret, in Philippum invectus est hac sententia in nullum alium antea pronuntiata: "Tu Virginiensium Senatum corrupuisti; tu eum ordinem maculasti in quem a civibus eras lectus ut civitati ministrares." Sed non tam severam poenam imposuit quam potuit: nam tantum novem annos et dimidum, potius quam triginta, languebit in carcere Philippus Hamilton, quondam inter cives potentissimos numeratus, nunc tam suffragio quam libertate privatus atque inaudita infamia notatus.

Maxime igitur doleo eum, qui vir bonus dicendi peritus fuerat et exemplum virtutis mihi aliisque discipulis praebuerat, sic esse mutatum ut civitatis nomen et quattuor saeculorum memoriam moresque maiorum necnon virtutem suam prodiderit ipsius.

Michael Nutteri Oratio in Iuvenes Tumultuosos

2011-08-11T07:57:00.001-04:00

Quamquam iuvenes Britanni modo nuper didicerunt se posse nuntiolis electronicis tumultus lucri causa movere et tabernas nugarum paene impune diripere, turbae iuvenum hac aestate talia consilia iam experiebantur in nonnullis urbibus Americanis. Philadelphiae autem, in urbe fraterni amoris quae vocatur, Michael Nutter, urbi praefectus, die Dominico contionem in ecclesia habuit ut causas rationesque redderet antequam nova edicta promulgaret ad latrocinium reprimendum: quae oratio studium mihi movet quippe cuius sententiae ab illis a mitioribus Britannorum hominibus politicis prolatis longe abesse videantur. Ne nimis multa dicam, orationem ipsam subdidi, quamquam exordium et lectionem sacrae scripturae et captationem benevolentiae praetermisi quo celerius orationis medullam lectoribus praeberem. Ignoscatis quaeso menda, nam difficilius fuit verba Anglica audita Latine transcribere; neque elegantiora reddidi verba oratoris, quippe qui videretur elegantiam refugere, petere veritatem.

Haec stultitia est terminanda. Est terminanda. [plausus] Si volueris te gerere sicut pro capite haberes culum, culus tuus in carcerem trudetur. Si volueris sicut morionem te gerere, discede: discede ab hac urbe, nam te non iam volumus.

Primum volo veniam petere ab omnibus bonis, industriis, diligentibus huius urbis civibus, et praecipue nostris a bonis Philadelphiae iuvenibus, sed oportet hodie vobis me fateri ob stultas, ignaras, fatuas res a paucis gestas esse coactum nova consilia cras edicturum quae multos hac in nostra urbe tangant.

Parentes, colligite vos! Colligite vos! [plausus] Colligite vos statim! [plausus tonat] Oportet vos ante tenere liberos vestros, quam necesse sit nobis eos tenere. Parentes qui vestros liberos neglegitis, qui nescitis ubi sint, qui nescitis quid faciant, qui nescitis quibuscum agant: vos discetis quid sit "otium honestum et domesticum" cum vestris liberis ducere… in carcere [plausus] una cum vestris liberis. [plausus tonat]

Nunc haec stulta facinora forte responsum poscunt: sed possum adseverare nos non solum responsuros, sed multo magis in antecessum acturos et pro virile parte temptaturos haec insubida et insana adulescentium facinora praevertere quae per menses viderimus peractos.

Parentes—matres et patres—mihi contigit ut sciam quam difficile sit liberos erudire. Mihi sunt duo, e quibus altera nunc temporis adulescit. Si vobis opus fuerit auxilio, auxilium vobis praebebimus: administrationem humanioribus officiis, municipalem administrationem saluti mentis, multa alia auxilia vitae communis. Noli timore, noli pudore prohiberi quin rogetis auxilium, consilia, admonitionem: sed oportet auxilium poscere nunc, antequam nimis sero fiat ut adiutores vos adiutent. [plausus] Posce auxilium.

Nunc, patres [murmura]… patres… patres habent praecipuam partem quam agant—partem non maioris momenti quam matres agunt, sed eiusdem momenti. Scis te non esse patrem tantum quod puerum genueris… aut duos… [plausus] aut tres. Hoc non te fecit patrem. Pater est qui adsit, qui particeps sit in pueri vita. Docet. Adiuvat ducere, fingere, erudire puerum. Est quocum puer colloquatur, partiatur bona malaque, metus, sollicitudines. Patris est disciplinam tradere filio, qua fiat vir bonus. Patris quoque est exemplum bonum praebere, qua adiuvet filiam fieri fortem feminam. Hoc saltem dicam: si illa non facis, si alias vitam agis—forsitan syngrapham mittas aut iis nonnumquam des pecuniam—tunc nullus es pater: nil enim aliud es quam argentarium automatum hominis forma praeditum. [plausus] Quod si nec disciplinam tradis nec pecuniam mittis, nil aliud es quam donator seminis genitalis. [plausus tonans] Es quem mulieres in via indicent clamantes "ille est mihi παιδοποιητής!" Quod haud satis est. Noli id esse. Noli id esse quo melior esse potes.

Nonne scitis? Illud pars est difficultatum in nostra vita communi. Immo Romano more loquar: illud pars est difficultatum in Aethiopum vita communi. [plausus] Etiam in multorum vita communi sed praecipue in Aethiopum vita communi: nimis enim multos viros habemus qui nimis multos infantos gignunt quos nolunt erudire; itaque nos cogimur vestros liberos curare. [plausus] Nos non gerimus magnum ministerium nutricium, sed gerimus magnum magistratum et magnam urbem. Curate ipsi vestros liberos! [plausus] Omnes eorum! [risus] Omnes eorum! [plausus] Mente effinge te sedere hiantem, eam intuitum cum duobus tribusve viris eam appellantibus, et scito futurum fuisse ut, si tu fecisses quae debueris, ea tempus cum illis duobus tribusve terere nollet, quod tu tuis adesses liberis! [tonans plausus] Nunc audi: qui adfuisti ad coitum, nunc adesto ad puerum erudiendum. Adesto ad puerum erudiendum, quod hoc tibi dicam: "Conceptionem Immaculatam" nostri Domini Iesu Christi abhinc multos annos esse factam nec Philadelphiae esse factam [plausus] itaque unicuique ex his iuvenibus esse binos parentes qui "eo tempore" adfuerint et participes fuerint; eosdem oportere adesse nunc temporis; nam nullam "Conceptionem Immaculatam" hic hodie fieri. [plausus]

Parentes: vos oportet negotium aggredi, antequam nobis necesse sit vos aggredi. Cras meridie in platea Dilworth seriem edemus nuntiorum cum multis hominibus qui his consiliis intersunt. Haec consilia non solum ad praesens tempus nec solum ad aestatem—audivi puerum dicentem "amen" [risus]—ingeniosiorem quam nonnulli viri adulti his diebus se praebent. Cras seriem edemus consiliorum et rerum agendarum: quorum nonnulla arridebunt, alia vobis displicebunt. Pro dolor, haec fabula non aliter agitur. Inter magis amanda sunt ministeria, officia, res iucundae, sedes ludorum, alia auxilia quae municipalia ministeria praebere possunt—sed accusator publicus quoque et iudices partes agent maiores. Unaquaeque bibliotheca iam panditur: iubete liberos capiant libros. [plausus] "Tolle, lege! Disce aliquid novi! Scholae docentur a sexto die mensis Septembri, die Martis, qui diem labori celebrando consequetur! Usque in illud tempus lege! Quod erit tibi novum et inusitatum. Quidquid facis: ne molestus fias. Cogita pro te: fac nil stulti."

Nunc, nonnulli e vobis sciunt me puerum modo nona via ab hoc loco adolevisse, ad 5519am viae Larchwood. Inscriptionem mecum in mente feram ubicumque ero usque ad vitae finem. Quam ius didici Philadelphiae aut ius Pennsylvaniae aut ullum aliud ius, ante penitus didiceram ius Basilii et Catilinae, ius parentum. Nunc oportet fateri, cum hoc relatum audivissem (et alia in praeterito fuerant) nullo modo me adulescentem potuisse—nullo modo—imaginari me foris esse, nedum in media urbe, nona hora post meridiem. Non potuit a me intelligi, quia mater mea mihi, "Puer," inquit, "scio tibi esse horologium, sed si horologium tibi defecerit, si oblitus sis eius intendendi, si pila electrica defecerit, erit tibi unum solum faciendum: levare oculos. [risus] Cum illa lampas luceat, habe nates in gradibus positas. [plausus] Nil tua refert an tempus secundum orientalem et solitam rationem an secundum lucis servandae rationem an secundum Oceani Pacifici rationem an secundum mediatlanticam rationem an secundum poli septentrionalis rationem metiatur: cum illa lampas luceat, habe nates in gradibus positas neve sine id accidere ut sis mihi quaerendus." Sic dixit, ac facile erat et simplex. Scio multa esse facta quadriginta annis ex eo tempore quo eram adulescens: scio nonnihil mutatum esse. Sed sunt nonnulla quae non sint mutata aut non debeant mutari: "alios homines diligas," "abstineas manus ab alienis," "ne tangas quod non sit tibi proprium vel quod non merueris," "retineas nates tuas domi vel in gradibus tuis donec aliter permiseris," "cures decorum." Parentes me certissimum fecerunt has esse suas leges, et dum habitarem domi suae, eis esse a me parendum. Nam ego nihil possidebam in ea domo: quamquam ego munere fungebar et mihi meo ipsius quaestu quasdam res emebam, limen tamen illud transiens certum habebam eas res fieri parentum. "Id cubiculum—tibi permittimus dormire in eo cubiculo. Aerem temperatum—tibi permittimus frui aere temperato. Furni calores, ob quos pecuniam solvimus—tibi permittimus frui furni caloribus. Illa vestimenta quo indueris—ego tibi emi illa vestimenta. Ego te intro induxi, ego te foras expellam! [plausus tonans] Lucide inter nos constet de regulis. Cum eris ea aetate qua domum tuum proprium habeas, tunc licebit tibi quod volueris, sed dum in his aedibus habitas, id facies quod iussero." Et sic erat. Et sic oportet esse.

Nunc, parentes, quaeso cum liberis colloquamini. Cum illis colloquamini post ecclesiam hodie, colloquamini hac nocte, colloquamini cras, quoniam res mutabuntur. Angustiae nostrae sunt graves. Haec non sunt ioco, non sunt ludo, non sunt voluptatis causa dicta. Interdicetur ne quis iuvenis domo noctu egrediatur. Plura fient. [plausus] Oportet iuvenes intellegere poenas graves eos consecuturas qui bellicosa, violenta, fatua, stulta facinora sibi admiserint, nec solum iuvenes poenas daturos sed etiam parentes vel puerorum tutores—omnes enim rationem sunt reddituri. [plausus] In haec consilia inimus ad salutem omnium nostrorum civium et nostrorum iuvenum et liberorum: volumus enim cavere ne quid faciant quod sibi sit dolori neve in quodam loco sint ubi vulnerari possint. Haec ad nos omnes spectant. Itaque, ut extremam lineam repetam, haec stultitia est terminanda. Statim. Statim.

Postremo: ad iuvenes. Iuvenes semper dictitant honorem esse sibi petendum. Is honorem nanciscitur qui honorem aliis praebet: sic honos meretur. Ego in corde et anima credo nonaginta et novem centesimas partes iuvenum Philadelphiae, nostrae urbis, esse frugi et in corde bene velle. Itaque ne quis putet nobis esse millia et millia et millia et millia inenumerabilia pravorum iuvenum grassantium, quod non verum est. Sunt multi boni iuvenes hac in urbe: qui scholis intersunt, qui bonas notas petunt et honores academicos quaerunt, qui pergunt vitas suas agere. Partes agunt in ludis athleticis, in artibus, in carminibus, in litteris, in officiis cultus communis. Alius amicos docet, alius munere fungitur, alius vel fratres curat vel parentes vel avos. Infeliciter tamen sunt pauci, fortasse centum, fortasse ducenti, fortasse mille—nihilominus infra centesimam partem—qui penitus sint pravi. Hi infeliciter sibi admittunt facinora violenta: sunt exleges, ex ignorantia agunt, nullum alium nisi semet ipsos curant, eorum facinora sunt indigna. Haec non feremus. Haec non feremus neque ignoscemus, quippe quae non possint ignosci. Ratio et stultita non possunt commisceri in eodem loco, in eadem urbe, in eodem mundo: [plausus] et non commiscebuntur Philadelphiae. Non possunt ambo pollere eodem tempore. His autem sceleribus potuit fieri ut plures vulnerarentur aut aliquid peius fieret, nam potuerunt aliquem occidere, unde gravissimo periculo perculsi clamassent lacrimantes, "Matrem volo! Indigeo patre! Opus est aliquo!" Immo nimis sero tunc: "Illum locum praeterivimus. Nimis sero est. Damnum in te intulisti, damnum in alterum intulisti, damnum in tuos amicos intulisti, et, ut vere loquar, damnum in tuam gentem intulisti." Itaque nostris iuvenibus hoc dicam: si volueritis Aethiopes, si volueritis ut albos vel Latinos vel Asianos vel ullos alios vos honore dignos censere, si nolueritis timeri ab hominibus eadem via deambulantibus, dimittite innocentes homines per viam deambulantes et suas res gerentes—hercle—eos dimittite. Desinite. Desistite. [plausus] Satis huius stultitiae passi sumus: satis passi sumus. Nonnulli eorum debent ob facinora sua pudore affici. Nonnulli pudore oneraverunt nostram gentem. Romano more loquor. Dico quid in mentem venerit. Dedecora sunt quae sunt facta. Ne unus quidem eorum qui passi sunt quidquam molestiae iuvenibus praebuerat. Non eos vexabat, nihil dixit, sua negotia gerebat dum die fruitur, modo a munere profectus ne unam quidem causam offerebat—vero iuvenes ignavi in turba latentes, qui ea de causa putaverant se nullo nomine posse agnosci, subito exsiluerunt in innocentes quos coeperunt verberare, vim in eos inferre in huius urbis viis. Si aliquem ex suis amicis esset, si suus frater esset, si sua soror esset, si mater sua, si avia sua, dicerent malum esse, non bonum esse, malum esse. Malum est et ignotis sic uti. Itaque si vos volueritis vim adhibere, nos quoque vim adhibebimus. Et hoc vobis dicam: nobis esse maximam et fortissimam manum hac in urbe: cives igitur coniuncti et magistratus coniuncti hanc stultitiam non iam feremus. Postremo sinatis me dicere nonnullos iuvenes esse felices: felices esse quod nemo civium insiluerit in eos saeviens quos verberaret [plausus] id quod liquet iis non satis accidisse pueris. Felices sunt se non vapulavisse ob istam stultitiam.

Itaque, ut finem dicendi faciam, tutam urbem volumus. Ignara, stulta, impotentia non feremus facinora, quae nostros cives vulnerent, damnum in res inferant, et nomen magnae urbis maculent. Itaque omnibus iuvenibus nostris—ut nuntium proprium nostris pueris puellisque e stirpibus Africanis ortis, hoc dicam: si volueritis nos omnes, fusci, albi, quolibet colore, si volueritis nos honorem vobis praebere, si volueritis aliter a nobis spectari, si nolueritis nos timere ne per eandem viae partem vobiscum ambulemus, si nolueritis alios exsilire e cellula scansoria cum vos intraveritis, si nolueritis alios vos sequi per tabernas cum merces inspiciatis, si volueritis munera et triocinia vobis offerri, si nolueritis alios te despicere et suum cursum mutare cum duos vigintive e vobis viderint per viam ambulantes, desinite morionum et stultorum partes agere in viis Philadelphiae. Desistite. Item "Demitte cucullum et praesertim aestate [plausus tonat et adeo crescit ut orator vix audiri possit] et succinge bracas—eme zonam quod nemo vult aut subuculam aut fissas nates videre!—nemo!—eme zonam!—eme zonam!—nemo vult subuculam videre!—pecte comas et disce corpus curare—pecte comas, qui grassari soles passis capillis—disce reverentiam—mane in scholis, gradu scholastico exornare, pete studiorum universitatem et fac ut bonus sis civis huius urbis—et quidni cures ut facultatem Anglice loquendi augeas [plausus perpetuus iterum crescit] ut facultatem Anglice loquendi augeas praeter ista pauca vocabula maledicendi tibi nota et grunnitus et murmura quae nemo nostrum potest intellegere. Et si iveris munus quaesitum, noli aut albos culpare aut alios, si tibi in cuiusdam hominis scriptorium ambulanti capillis incomptis et pectine in capite infixo et calceamentis solutis et bracis demissis et bracchiis, vultu, cervice notis compunctis, neminem velle tuam operam conducere mirandum esse videatur! Non enim te conducent qui vesanus esse videaris! Ea de causa te non conducent!" Immo si haec feceritis et vos praebueritis sensu praeditos, mirabimini quotiens se vobis occasio praebeat.

Quae in mentem venerant, omnia iam dixi.

Imagines deambulationis

2011-08-09T02:10:00.001-04:00

Placuit mihi per hortos silvasque deambulare, copiam flosculorum mirari, crocodilos currenti vitare.

Nescio qualis sit hic flos, sed fere omnia in Florida sunt vel venenosa vel nocifera vel,
ut Plinius dixerit, carnivora, itaque suspicor hunc non esse nudis digitis tangendum.

Ad sinistrum dolorosa urtica, de quo Petronius loquitur in Satiricon capite 138o.
Ad dextrum flos ignotus, itaque ut mortifer suspectus habendus.

Belamcanda chinensis secundum @ScribamLatinum, sive Iris domestica.

De aurea bestiola minimae magnitudinis et in imagine sinistra depicta nihil scio,
sed mutillam seu "matadora de vacas" Floridenses dicunt uno funesto morsu posse bovem occidere.

Harundines Indicae.

Buddha et zingiber zerumbet seu avapuhi cuahivi, genus zingiberi quod formam praebet pineae.

De florum brevissima aetate

2011-08-03T00:26:00.001-04:00

Saepe miror flores esse donum amantibus adeo solitum ut non solum affectus signum sed etiam ipsius spei amoris habeantur. Nam flos ab amasio carptus atque amatae datus primo et perbreviter pulchritudine splendet; deinde vero ita cito, ut apud Tullium etiam "amores…et deliciae quae vocantur," deflorescit; postremo fit quod cecinit Valerius: "nulli illum pueri, nulla optavere puellae." Quid igitur flore infelicius umquam in amatorii ominis locum est a poeta vel quamvis male tractato vel ipsius natura crudeli, quid a rabido oratore flagrantium in iuvenum amorem dicaciter invecto excogitatum?

At me iuniorem et stultiorem (si fas est fateri hominem posse stultiorem esse quam hodie sum) monuit abhinc annos permultos docta puella et sapiens nullam rationem amoris esse vel habendam vel petendam, cum amor ipse soleret omni rationi repugnare, omnes philosophorum captiones confutare, omnes dialecticarum lacqueos intercidere: inenarrabile, indeprehensibile esse, quicquid vel providentiae vel naturae rerum vel reconditarum hominis animae partium et sibi haud consciarum esset in quod nimis temere mortales ausi essemus nomen (quasi cogitationum vinculum) "amoris" imponere et quod etiam per sensum translatum sive obscuram allegoriam flosculorum signo titubanter et inepte figurare temptaremus. De qua rationis negatione nonnumquam usque cogito, et praesertim (pro dolor) cum debeam animum nimis vagum potius in taediosa studia intendere quam sinere in latiores campos avocari: qua de causa, ut suspicor, in mentem statim prosiluit amor, cum apud Quintilianum (qui fertur) haec pauperis de floribus veneno illitis causam dicentis offendissem:

Cuius rei inveniri potest brevior aetas? Namque dum immaturos exterior alligat cortex, nondum dixeris florem. Paulatim deinde vividiore suco tumescit uterus et albentis accipit rimas, necdum tamen flos est. At cum se ruptis iam tunicis in patulum capita fuderunt et velut fissa in orbem, iam quae tenera eorum videtur maturitas et ingenitus occasus est, et iam sine ventis quoque soluta natura labitur gratia, nec quicquam est flos nisi novus.

"Quid vis de hac pecunia facere?"

2011-07-30T17:03:00.003-04:00

His rogantibus, si quinque millia nummorum Europaeorum acceperim, quid velim de hac pecunia facere, facillime respondere possum: me statim velle nummis istis Europaeis Helvetiorum francos aut tres quattuorve uncias auri permutare. Nam inter Europaeos et Americanos quasi currendo nunc certatur ut inveniamus utri possint ob avaritiam privatam commune bonum citius diripere atque aerarium suum ad ditissimorum luxuriam roborandam expilare ac nummorum valorem quondam validorum coactius festinantiusque deperdere. Cum saecula praecedendtia didicerint quae gentes novum orbem terrarum invenirent et ibi colonias deducerent, qui artium inventores novas rationes fabriles ad merces faciendas et vitas hominum faciliores reddendas excogitarent, qui rerum naturae periti morbos pestilentiasque maioribus nostris gravissimas non solum vincerent sed etiam radicitus exstirparent, nostra tamen aetate rogandum potius est utri sint in effusam luxuriam proniores, Americani an Graeci; atque utri primum, utri deinde, posthac quae decocturae sint aliae fortes olim reipublicae.

De conclavi scholastico, quod sortitus sum

2011-07-29T23:57:00.001-04:00

Didici quo in conclavi sim a mense Augusto docturus: nam, propter numerum discipulorum, scholae per totam studiorum universitatem hic illic sparguntur. Ego igitur docebo in aedificio cuius scriptoria rectores collegii agri culturae ut sua sibi vindicaverunt: qua de causa ad parietem oeci scholastici affixa est tabula elementorum periodica, ne rustici tardiores obliviscantur quae chemica elementa sint cum aliis commiscenda et quae coniunctiones corpusculorum sint pro virili parte vitandae. Conclave "meum" scholasticum hodie visi ut certior fierem de instrumentis quae adessent, quales mensae ibi insint et quantum spatium vacuum, num possem ordinatro meo uti ad imagines discipulis monstrandas, et ita porro. Omnia instrumenta suis muneribus funguntur, nihil fractum videtur, oecus scholasticus ipe sufficiet, sed nescio ob quae peccata (ex innumerabilia mea) conclave nactus sim tam infestivum atque insipidum necnon in aedificii visceribus Eisenhower praesidente structi absconditum, quod totiens novatum et renovatum est ut nihil pristini aspectus et coloris hodie restet sed omnia quasi e quinquagenta quinque pannis sarta atque iterum resarta videantur.

Fenestrae adsunt, sed non quibus discipuli possint frui, cum ita dispositae sunt sellae ut semper a diei lucis aversi sedeant discipuli.

Scalae tamen et nonnulli andrones videntur pristina ornamenta ex anno 1956º adhuc retinere: genus enim architecturae dicitur esse "modernum," id est quadam ex parte "industriale" (ut vocatur), materia vili, lineis rectis, quod facile possit lavari, quod ornamentis supervacuis careat, quod nihil abscondat nec multum oculis offerat. Hoc non necesse est turpe sit: immo potest nonnihil pulchritudinis habere (non enim omnino respuo illum "Corbusier"), sed facilius est turpem rem "moderno" modo aedificare (ut nimis saepe fecit Ludovicus Mies van der Rohe). Hoc aedificium sine dubio inter faciliora numerabatur.

Aedificia ipsa videntur e quadam "republica Bananarum," ubi propter magistratus corruptos nihil e medio saeculo vicesimo est mutatum novatumque, vel certe e terra "tertii orbis" translatum: etiam machinae aeri temperandi ad fenestras affixae nonnullis in locis conspici possunt, quia non omnia conclavia ex aequo temperantur instrumentis toti aedificio communibus. Talis machina potest in dextra et superiori parte imaginis infra appositae conspici. Facile igitur mente effingi concipique potest tyrannus quidam, cui superbus titulus "Generalissimi" vel "Vestrae Celsitudinis" vel "Ministri Factionis et Fratris in Novis Rebus Movendis," militari vestitu et coccineo pileo Vasconico indutus hos inter parietes sedere, sudare, fumum crassi voluminis tabacini sugere, semet ipsum tacite rogare cur etiam Generalissimo Popularis et Democraticae Reipublicae Bananarum in suo populari et democratico sterquilinio non contingat ut frigores pariter et ex aequo per totum aedificium machinae communis ope includantur, sed necesse sit turpe atque ineptum instrumentum ad quasdam, et praesertim suas, fenestras alligari.

Sed, quamquam summis opibus et vehementer nititur Factio Theae, Florida nondum facta est respublica Bananarum: immo fere nusquam inveniuntur palae, sed citri et similes arbores etiam inter studiorum universitatis aedificia reperiuntur. Quodam die haec mala Sinensia bene sapient.

At multo festiviora sunt conclavia in quibus res gestae docentur: omnia enim—et omnes supellectiles et omnia aedificii ornamenta necnon tabulatum ipsum—sunt lignea; conclavia ipsa sunt altiora et pluribus fenestris instructa; adsunt alba in quibus atramento scribitur potius quam istae tabulae scriptoriae nigrae quae cretulam poscunt.

Sic enim debent conclavia scholastica videri, necnon aedificia tota: multo enim facilius crederes imaginam infra positam esse in studiorum universitate descriptam quam alteram supra positam, in qua scalae "modernae" et quasi e quadam fabrica officinave sumptae sunt depictae.

At nulla causa mihi est querellarum, quamvis arrideat de minutiis fastidiosus conqueri: nam mihi discipulisque sufficiet id conclave quod sortitus sum... dummodo liceat mihi coccineum pilleum Vasconicum gerere et nomen «τοῦ στρατηγοτάτου» mihi vindicare.

Fortuna melopsittacus

2011-07-22T01:05:00.001-04:00

In Rhetoricorum libris ad Herrenium scriptis legimus Pacuvii haec:

Fortunam insanam esse et caecam et brutam perhibent philosophi
saxoque instare in globoso praedicant volubili:
id quo saxum inpulerit Fors, eo cadere Fortunam autumant.
Caecam ob eam rem esse iterant, quia nihil cernat, quo sese adplicet;
insanam autem esse aiunt, quia atrox, incerta instabilisque sit;
brutam, quia dignum atque indignum nequeat internoscere.

Nunc discimus cur Fortuna habita sit insana, caeca, bruta—est enim passer (vel, ut exactius loquamur, melopsittacus).

Controversia patris duorum, frugi et luxuriosi

2011-07-20T00:34:00.001-04:00

Quid si Evangelium Lucae esset a praeceptore artis declamandi scriptum?

15. Pater filii prodigi dementiae reus

Thema

Cum tricenario filio pater patrimonium dividat. Adversus patrem ne qua sit actio nisi dementiae. Quidam habuit filios duos, frugi et luxuriosum. Divisit. Luxuriosus peregre profectus patrimonium consumpsit. Ad patrem rediit; ille iuvenem recepit. Accusatur ab altero filio dementiae. CD.

Scilicet narrationes fuissent multo breviores, crebriores tamen sententiae—et fortasse piratae.

De Atlantide descensura

2011-07-19T17:52:00.001-04:00

OV-104 Atlantis (1985–2011)

Vetusta navis, sed nullam novam iam habemus quae possit iisdem muneribus fungi, quod nobis est dedecori maximo. Malunt enim senatores magistratusque nostri bella perpetua gerere et locupletissimorum patrimonia pecunia pauperibus liberisque futuris ablata augere quam rem novam et iniustis bellis honestiorem et ditissimorum avaritia cunctis civibus utiliorem promovere. Sic transit gloria Americana.

De vectigalibus in ditissimos impositis augendis

2011-07-18T01:32:00.001-04:00

Cum Americani senatores et magistratus summus nunc rixentur de aerarii condicione aereque alieno reipublicae causa conflato, et praesertim cum rabidissimi senatores Factionis Theae vehementissime negent vectigaliorum diminutionem ditissimis civibus a Georgio Frutice datam esse abrogandam, non ineptum videtur conspectum praeteritorum habere vectigaliorum quae a pauperibus ditissimisque annis peractis solvebantur.

Vectigalia Americana (e documentis publicis relata)

Consilium vectigaliorum pro reditu disparilibus rationibus rogandorum statutum est anno 1913º, ut maius vectigaliorum onus in divitiores poneretur qui possent id facilius ferre atque ut pauperes, quibus facultates vix suppeditarent ad vectigalia solvenda, sublevarentur. Primo bello totius mundi indicto, pecuniosi partem multo maiorem impendiorum belli causa suscipere, quod maioribus aequum et salubre videbatur. Item altero bello mundano vectigalia locupletium eodem more aucta sunt, et non infra partem redituum annalium dimidam poscebatur e ditissimis donec Ronaldus Reagan contra mores maiorum coepit pro ditiorum vectigalibus debita publica substituere, quod non minima causa est ob quam hodie aes alienum sit contractum. Nuperrime autem Georgius Frutex, eius nominis minor sed bellicosior, id fecit quod non solum mores maiorum sed etiam sensum offendit: nam tempore belli, immo cum duo bella gereret, iussit senatores vectigalia ditissimorum civium diminuere, ne diutinorum duritia bellorum a mollioribus sentiretur, atque inter arma luxuriam opulentissimorum civium fovebat dum pretia belli celabat et in tabulas minus perspicuas tempusque hodiernum differebat, quod non nisi addidit aeri alieni.

Factio tamen dextrae partis, Republicani plerique et inter eos isti qui sacculis theae se ornant, saepe dictitat vectigalia omnium civium esse nimis aucta: simulant enim vectigalia saepe crevisse, et praesertim aucta esse ab altera factione, quae Democratica vocatur. Sed, ut ad res gestas vertamur, ex anno 1970º, cum bellum Indosinense pugnaretur, nemo nisi Fruticis pater, ipse Republicanus, maiores sumptus a ditioribus poscebat. Immo si intuebimur quo tendant magnitudines vectigaliorum quae e pauperibus et ditissimis poscantur, inveniemus pauperibus onus vectigaliorum per vicesimum saeculum esse auctum, dum locupletissimi se multo expeditiores nunc habent quam mos maiorum aequum censebat.

Saepe partes dextrae etiam dictitant se velle rempublicam in priscam gloriam restituere et novam aetatem auream nobis condere. Sed quando fuit illa aetas? Nonne anno 1969º, quo vir Americanus lunae solum primo hominis pede tetigit? Eo anno ditissimi paene octoginta partes centesimas redituum offerebant. An fortasse paulo antea, ut anno 1953o, quo minima pars hominum muneribus quaestuosis carebat et Eisenhower magistratum summum adeptus est? Tunc novem partes a felicissimis erant solvendae reipublicae. Hodierni autem avarissimi recusant ne quattuor quidem partes reddunt: aurea autem aetas constat auro, quod tam e pauperibus quam aqua e pumice potest postulari.

Immo inter bella Bactriana Chaldaeaque, a Frutice suscepta et quae adhuc gerimus, atque illa in Pakistaniam et Iemeniam quoque mota, necnon dum Gallos secuti in Libycis harenis haeremus, cum respublica contra maximum aerarii damnum luctatur non minima ex parte propter ditissimorum avaritiam, quidni mores maiorum sequamur? Quidni vectigalia septuaginta vel octoginta vel etiam nonaginta centesimarum partium imponamus in eosdem luxurientes et avaros pecuniosissimos, qui hodie reclamant ne trientem redituum solvant?

At hoc fieri non potest: nam nil aliud necesse est divitibus contra talia consila facere quam unum nomen "socialismi" enuntiare, ut cives tam rerum gestarum quam moris maiorum obliti statim pecuniosissimis adsint advocati. Decoquet igitur respublica dum locupletissimi tamquam sues in haris pecunia stratis volutabuntur magis grunnientes quam ridentes.

2011-07-15T02:00:00.001-04:00

Amica Floridensis, huius oppiduli incola, serpentem est aucupata quam asseveravit esse eiusdem generis atque illas alatas serpentes quas Galli sexto decimo saeculo rettulissent Floridam infestare. Ego de re palam dubitabam, quia nullas alas video, neque ullum membrum quo possit "tolli a terra" et "demisse volitare." Mihi respondit puella hanc serpentem esse pullam et quasi infantulum, sed cum progressu temporis alas ad truncum apparituras. At non sapientis est puellae cuilibet Floridensi credere.

De oppidanorum moribus, quibus scelera non tolerantur

2011-07-14T01:28:00.001-04:00

Diurnarii nuper rettulerunt bonum exemplum morum Floridensium, quod in oppidulo Montis Dorae, prope Orlandum sito, est repertum.

Etiam inter plerumque bonos oppidanos sunt hic illic homines praviores, quorum unus quidam, fortasse adolescens, nescio utrum temeto an invidia ad furorem stimulatus, maledicta atque odiosa signa pinxit in muris novi templi Iudaeorum quod ibi aedificatur. Quibus bene mane visis, vicinos non dicam facinus aegre tulisse sed potius omnino recusavisse quominus ferrent: nam cives tam pudore quam indignatione commoti suo Marte coeperunt templi muros lavare et maledicta eradere necnon situlas pigmenti plenas suis privatibus impensis comparaverunt quibus aedificium iterum dealbarent antequam rabbinus synagogae praefectus adveniret ad damnum inspiciendum. Caupones porro cibos et potiones dealbatoribus purgatoribusque voluntariis gratis attulerunt, quia nemo vicinorum noluit suam quisque partem agere ut communis quies et concordia civium reficerentur.

Nisi in quadam Utopia non potest fieri ut nemo civium cuiuslibet urbis quoddam scelus umquam admittat: nam in veris locis, praeter Utopiam, homines non omnino carent vitiis, ac semper sunt nonnulli aliis praviores. Sed feliciora sunt oppida in quibus scelera non tolerantur sed potius tolluntur civium ipsorum voluntate. Certe publici magistratus illum novum Vandalum, civium quieti et moribus infestum, nunc strenuissime quaerunt quem alligatum in ius trahent: privati autem oppidani bonum exemplum non ad iustitiae ultionem sed ad pudorem communem pertinens praebuerunt, quod magis quam quaesitionem valebit ad pravitatem opprimendam.

2011-07-13T16:07:00.001-04:00

Adfui hodie in studiorum universitatis vicinitate, ut amicum rerum gestarum studiosum adiuvarem Iohannem Hus praeceptorem Bohemum legere: nam amici commentatio magistralis ad religiosas orationes medio aevo habitas spectabit. Pransi sumus in taberna Iaponica, quam universitati proximam esse nesciveram: nec nunc numerare possum quot tabernae Iaponicae, quasi in caelo stellae, nostro in oppidulo palustri reperiantur (omnes enim discipuli cibos Iaponicos amamus!). Sed de cibis alias balbutiendum: nam res multo magis insolita est haec secuta. Nescioquo animae impetu post prandium ad bibliothecam me contuli ubi potionem Arabicam Italorum more expressam compararem (sane solito et ficticio nomine "Bob") et dulcis panis frustulum in secundarum loco mensarum (quem ob neglegentiam nequitiamque ministrorum numquam nactus sum!); postea coepi insolita via deambulare, ubi femina me praeteriens subito et ex inopinato dixit "Salve."

Latine.

Potius quam Anglice.

Deinde colloqui coepit Latine, quo nihil hac aestate suavius mihi contigit.

Mirum in modum hac aestate aderant, ut serius apparet, duo tresve qui Latine loquerentur: utinam hoc antea didicissem! Pro dolor omnes moxmox abituri nunc strenue conantur omnia studia aestiva ad finem in diem Veneris adducere: nescio igitur an tempore suppeditent ut cenam Latinam ordinare velint, sed spero id factum iri.

Postscriptum

Primam (et bonam!) cenam Latinam huius oppiduli palustris celebravimus hodie. Utinam possem aliis suadere discipulis, qui hieme adsunt et aestate absunt, ut Latine loquantur…

2011-07-11T14:55:00.003-04:00

Nova statua discipulae reperta

In bibliotheca sedeo. Tandem enim advenit E. Sancti-Dionysii liber qui inscribitur Le Vocabulaire des animaux marins en latin classique: si nil aliud, tandem potero Gallice balbutire de variis generibus piscium.

squilla, ae, f. : squille (crustacé); Lucil., ap. Cic., Fin., 2,24; Cic., N. D., 2,123; Hor., Sat., 2,4,58; 2,8,42; Plin., 9,142; 9,159 [sic: pro 9,158]; 32,151; Iuv., 5,80 [sic: pro 5,81]; Mart., 13,83.
Étymologie inconnue. Le mot est resté en italien : squilla.

Nunc esurio.

Hunc librum nemo videtur umquam mutuasse, nisi semel, anno 1984º. Nec multum miror: est enim lexicon piscium Latinum-Gallicum.

Etiam inveni inter novissimos codices Tessae G. Leesen librum, cui titulus Gaius noscit Ciceronem: ius et rhetorica in controversiis scholasticis. Cuius plagae gratis (nescio an iure) legi possunt.

De vita et convivio, senectute et ebrietate

2011-07-08T18:34:00.001-04:00

Saepe in carminibus "sympoticis" seu convivalibus tractatur mors: cuius exemplum praeclarum, quamquam ludibrii causa, tradidit Petronius post cenam Trimalchionis. Sed apud Quintilianum, qui fertur, inter Declamationes minores, hic nexus inter senectutem, quae per diuturnum aetatis progressum in hominis vitam irrepit donec morte insubida subito terminetur, et ebrietatem, quae per potionum seriem in convivae caput serpit donec insubidus vini torpor animum vincat, mira claritate monstratur:

Neque enim senectutem adfert summus dies, sed longus ordo vitae, nec ebrietatem facit illa potio post quam concidendum est, sed tempestivum convivium et aviditas nimia.

Utrum sint Hispani dicendi flavi proceresque an Germani

2011-07-07T23:44:00.001-04:00

Apud Calpurnium Flaccum legimus haec, quae primum Håkanson (anno 1978º) secuti exscribamus:

Sua cuique genti etiam facies manet: rutili sunt Germaniae vultus et flava proceritas; Hispaniae < … > non eodem omnes colore tinguntur. Ex altera parte, qua convexus et deficiens mundus vicinum †mittit orientem, illic effusiora corpora, illic collectiora nascuntur.

Lacunam enim statuit Håkanson post "Hispaniae" nomen, ut flavam proceritatem tribueret Germanis: subintelligendum igitur Hispanos non esse rutilos flavosque. Quod si codicibus ibi crediderimus et lacunam paulo postea statuerimus, aliter legamus et alia ratione interpungendi sic utamur:

Sua cuique genti etiam facies manet: rutili sunt Germaniae vultus, et flava proceritas Hispaniae; non eodem omnes colore tinguntur: ex altera parte, qua convexus et deficiens mundus vicinum †mittit orientem < … >. Illic effusiora corpora, illic collectiora nascuntur.

Sensu non careat, si rutili Germani Hispanique flavi sic una iuncti aliis gentibus "ex altera parte" ortis sint oppositi: sed mihi nullus alius locus est notus quo ullus Romanus Hispanos vocaverint flavos. Rutilas autem comas esse Germanis ascriptas, et id nomen adiectivum "rutili" ad capillos potius quam ad faciei cutem pertinere, testes sunt Suetonius et Tacitus. Hic enim, cum de Germania scriberet, numquam flavos vocavit barbaros sed rutilis comis:

Unde habitus quoque corporum, tamquam in tanto hominum numero, idem omnibus: truces et caerulei oculi, rutilae comae, magna corpora et tantum ad impetum valida: laboris atque operum non eadem patientia, minimeque sitim aestumque tolerare, frigora atque inediam caelo solove adsueverunt.

Porro in Vita Iulii Agricolae Caledonios ad Germanos eodem capillorum aspectu contulit:

Namque rutilae Caledoniam habitantium comae, magni artus Germanicam originem adseverant; Silurum colorati vultus, torti plerumque crines et posita contra Hispania Hiberos veteres traiecisse easque sedes occupasse fidem faciunt; proximi Gallis et similes sunt, seu durante originis vi, seu procurrentibus in diversa terris positio caeli corporibus habitum dedit.

Animadvertendum est Hispanos non colore comarum sed torta earum forma esse notos. Eodem autem modo quo Tacitus putavit Caledonios Germanis similes esse propter rutilas comas, Caligula quoque, ipse "capillo raro at circa verticem nullo," apud Suetonium dicitur conatus esse ficticios Germanos e Gallis captivis parare colore comarum mutando:

Conuersus hinc ad curam triumphi praeter captiuos ac transfugas barbaros Galliarum quoque procerissimum quemque et, ut ipse dicebat, ἀξιοθριάμβευτον, ac nonnullos ex principibus legit ac seposuit ad pompam coegitque non tantum rutilare et summittere comam, sed et sermonem Germanicum addiscere et nomina barbarica ferre.

Fortasse ratio rutilandi eadem fuit ac Galliarum inventum a Plinio in duodetricesimo Naturalis Historiae relatum. Cato autem longe antea simplicem rationem reddidit qua mulieres Romanae comas rutilarent:

…nostrae capillum cinere unguitabant, ut rutilus esset crinis.

Similiter apud Valerium Maximum legimus Romanas matronas esse solitas capillos rutilare ut quandam competentiam inter comas et vestes praeberent:

…indulgentibus namque maritis et auro abundanti et multa purpura usae sunt; quo formam suam concinniorem efficerent, summa cum diligentia capillos cinere rutilarunt.

Sed non liquet utrum magis ad purpureum an ad aurum tetenderit hic color: id est, utrum matronae voluerint magis rufae an flavae videri. Nec multum adiuvat Varro:

Aurei enim rutili, et inde mulieres valde rufae rutilae dictae.

Plautus tamen, cum in verso uno varias capillorum colores enumeraret, modo tres dedit:

Si canum seu istuc rutilum sive atrumst, amo.

Obscurum quoque apud Manilium, qui in quarto Astronomicorum parum discriminis fecit inter rubrum et flavem colores, quamquam magis certum ei videbatur inter Gallos et Germanos comarum colore internosci posse:

Idcirco in varias leges variasque figuras
dispositum genus est hominum, proprioque colore
formantur gentes, sociataque iura per artus
materiamque parem privato foedere signant.
flava per ingentis surgit Germania partus,
Gallia vicino minus est infecta rubore,
asperior solidos Hispania contrahit artus.

Eccontra Gallos tamen Asiae (seu Gallograeciae) dixerat Cn. Manlius consul Romanus in Livii duodequadragesimo esse insignes:

Procera corpora, promissae et rutilatae comae, vasta scuta, praelongi gladii.

Et, cum Hispaniam longe reliquisse atque auroram, quam Accius "rutilare procul" dixit, persequi videamur, non alienum est mentionem facere de Plinii barbarorum quae Tabropanae magis infestare quam incolere videbantur: nam ille dixit eos "Seras" (ut ille eos nominavit):

…excedere hominum magnitudinem, rutilis comis, caeruleis oculis, oris sono truci, nullo commercio linguae…

Sed haec descriptio videtur esse locus communis in barbaros plus minusve ficticios impositus quos, Herodoti more, Plinius tractat magis philosophice quam chorographice. Plurima sane alia extant indicia quibus possimus de (rutila) lana caprina disceptare, sed sufficiat hoc: quod rutilae saepe vocantur comae, cutis quoad sciam numquam. Itaque, ut ad Calpurnium Flaccum revertar, rutili vultus esse Germaniae constat, sed vix potest fieri ut hi vultus potius ad faciem quam ad caput una cum comis totum spectare intellegatur. Velim igitur rogare utrum magis verisimile videatur: Calpurnium ita otiosum tumidumve fuisse ut et rutiles et flavos vocaret Germanos, ac lacunam ante "Hispaniae" esse statuendam; an citra lacunae coniecturam inter "Hispaniae" et "non" voces statuendae esse sententiam ita legendam ut Hispani et proceritate, contra Manilii artus contractos, et quadam "flavitate" (ut ita dicam) insignes dicantur?

2011-07-06T22:16:00.001-04:00

E Quintiliani, qui fertur, declamationibus minoribus:

Thema

Filii familiae duo adulescentes fratres dissidebant. Iuncta erant eorum cubicula. Quodam tempore audito tumultu in interiore parte domus venit pater in eum locum in quo clamor erat. Invenit alterum ex filiis occisum. Cubicularium eius torsit et occidit in tormentis. Quid compererit incertum est. Interrogavit illum filius quid comperisset. Non indicantem accusavit dementiae.

Patris declamatio

Non respondeo filio nimium curioso. Quid est enim utique cur indicare necesse sit?

Non respondeo quoniam sic instat.

Nihil respondeo quoniam nihil certi scio. Non respondeo quoniam non credo aliquid dicenti.

Non respondeo quoniam adhuc quaero. Non respondeo quoniam hoc inquisitioni meae non expedit.

Non respondeo quoniam illum non ut interrogarem torsi.

An vero parum iustas saeviendi causas habebam adversus cubicularium? Dominum suum non defenderat, non servaverat, nesciebat quis dominum suum occidisset.

Quid enim a Romano patre potuit aptius dici? Quid magis credibile?

De Tito Andronico et Iona

2011-07-04T16:07:00.001-04:00

In fabella cothurnata cui index Titus Andronicus, anno 1594º in scaenam producta et prima ex omnibus Guilielmi Shakespeare operibus typis eodem anno expressa, reperitur versus incertus Latine scriptus:

Magni dominator poli,
tam lentus audis scelera? Tam lentus vides?
—Titus Andronicus 4.1.81–82

Haec rectius non dicta sed scripta vocanda, quippe quae a Lavinia rapta et linguae manuumque facultatibus orbata in harena sint scripta atque a Tito patre lecta. Ambigitur tamen de illo "Magni," quod, licet in codicibus antiquissimis reperiatur, duodevicesimo tamen saeculo saepe potius "Magne" scribebatur ad similitudinem horum Senecae (qui eius nominis minor vocatur):

Magne regnator deum,
tam lentus audis scelera? Tam lentus vides?
—Phaedra 671–672

His in versibus Hippolytus castus et innocens nocentis novercae libidinem improbat et vocativo casu Iovem obtestatur, quae lectio non solum ductu litterarum codicibus tradito sed etiam versus numero ipso probatur. In verbis autem apud Shakespeare repertis nullo modo possunt illae syllabae quae sunt "māgnī dŏmĭ" iambum claudere, cum illud "māgnĕ dŏmĭ" nec vitium metri nec soloecismum admittat sed imitationem Senecae confirmet. His igitur causis ducti editores duodevicesimi saeculi maluerunt "Magne" quam "Magni" exprimere, quamquam saeculis undevicesimo et vicesimo, cum ratio lectionis difficilioris in usum venisset et apud nonnullos quasi lex ferrea haberetur, superstitiosa fides codicum antiquorum etiam numero infesta triumphavit et "Magni" iterum legebatur. Itaque Shakespeare hodie habetur Senecam ad verbum—immo ad litteram—imitatum esse altero in versu, sed in primo verba sic immutasse ut ne unum quidem Senecae intactum maneret. Qua de causa?

Fortasse Shakespeare ipse effinxit nec "Magne dominator poli" neque illud mendosum "Magni dominator poli": immo quid si illum versum furatus sit ab alio auctore, cuius opus Ionas inter Latinas tragicocomoedias a Ludovico Crucio inventas servatur et anno 1580º scriptum esse dicitur? Nam illa in fabella offendimus hunc versum:

Ah magne dominator poli!
—Ionas 1384

Haec tria verba, "magne dominator poli," videbuntur eadem ac quae Shakespeare scripsit, si noluerimus vitiosum illud "magni" accipere. Nescio autem an Ionas possit multum ad alia Titi Andronici aerumna afferre: sed notandum est ultimos quattuor huius tragoediae versus saepe in dubium vocatos esse ut a compositore typorum effictos et "otiosos" vel etiam "stultos." Qui, si excisi sint, vocem "pitty," id est misericordiam, relinquant in totius fabulae loco extremo: et in Iona persona prima quae loquitur est ipsa Misericordia.

De dinosaurorum ovis

2011-06-27T17:43:00.001-04:00

Ad macellum hodie ambulavi obsonatum, nam haud satis ciborum in culina fuerunt ut cenam etiam soli mihi pararem. Post longum intervallum temporis fructus optimi, qui "dinosaurorum ova" vocantur, iterum venum dantur, quod mihi est maximo gaudio: nam tam placent hi fructus ob dulcedinem quam ob nomen iucundum.

Formam extrinsicam habet inter eas pruni damasceni et armeniaci pomi quasi commixtam, nam eius natura orta est ex his duobus generibus malorum. Intus, tamen, haec ova sunt colore sanguineo.

Bene et dulce sapiunt dinosaurorum ova, sed ego volo novum fructus genus: sicut tyrannicidi pomum aut malum archipiraticum.

Quae e Quintiliano didicerim.

2011-06-26T17:29:00.001-04:00

ὑπὸ τοῦ Κουϊντιλλιανοῦ ἔμαθον τάδε·

Item orator, cum falso utitur pro vero, scit esse falsum eoque se pro vero uti: non ergo falsam habet ipse opinionem, sed fallit alium. Nec Cicero, cum se tenebras offudisse iudicibus in causa Cluentii gloriatus est, nihil ipse vidit.
Uti etiam vitiis rhetoricen, quod ars nulla faciat, criminantur, quia et falsum dicat et adfectus moveat. Quorum neutrum est turpe, cum ex bona ratione proficiscitur, ideoque nec vitium. Nam mendacium dicere etiam sapienti aliquando concessum est, et adfectus, si aliter ad aequitatem perduci iudex non poterit, necessario movebit orator: imperiti enim iudicant et qui frequenter in hoc ipsum fallendi sint, ne errent. Nam si mihi sapientes iudices dentur, sapientium contiones atque omne consilium, nihil invidia valeat, nihil gratia, nihil opinio praesumpta falsique testes: perquam sit exiguus eloquentiae locus et prope in sola delectatione ponatur. Sin et audientium mobiles animi et tot malis obnoxia veritas, arte pugnandum est et adhibenda quae prosunt: neque enim qui recta via depulsus est, reduci ad eam nisi alio flexu potest.

γενναῖον οὖν δύναται τὸ ψεύδειν εἶναι· τί δὴ προσδοκῶμεν ἀλλὸ τὸν Κουϊντιλλιανὸν, ὥσπερ Πλάτωνα Ῥωμαϊκὸν, ἂν διδάξαι; αὐτὸς γὰρ δοκεῖ ῥήτορας βούλεσθαι Πλατωνικοὺς ψύλακας τῆς πολιτείας εἶναι καὶ παντελεῖς.

γνώμην καὶ γενναίαν ἔμαθον τήνδε·

Mendacem memorem esse oportere.

2011-06-25T16:40:00.001-04:00

Locum tandem inveni in quo pelliculam illam ponerem:

Verisimile est eam mox a societate "MegaVideo" deletum iri, sed minime sollicitor, nam debeo ad studia graviora reverti et animum intendere in Quintaediosi Institaedium Orataediosum et Declamataediosas Minores, quos libros oportebit in diem Mercurii habeam lectos. Nunc igitur ad minutias narrationis et divisionis et τοῦ κεφαλαίου τοῦ γενικωτάτου rursus descendendum.

2011-06-25T13:59:00.001-04:00

Non videtur bonum fuisse consilium pelliculam Iaponicam in loco interretiali c.n. "Dropbox" ponere: nam intra spatium unius diei tot homines conati sunt eam spectare ut societas Dropbox excanduerit et aditum ad illum locum negaverint. Id numquam antea accidit, et multa documenta ibi condideram et cum aliis partitus eram: qua de causa licet coniecturis ad hanc sententiam adduci: videri nimis amplam copiam hominum exstare qui velint pelliculas cinematographicas televisificasque Latinis titulis subditis spectare—et praesertim pelliculas Iaponicas Latine (etsi mendose) versas—ut Dropbox possit usui esse ad tales pelliculas cum aliis communicandas. Nescio autem alios locos interretiales ubi talia documenta condantur: nam YouTube recusat quominus pelliculas accipiat ob auctorum privilegium impressorium seu ius proprietatis cinematographicae. Si locum invenerim, aut si quis me summonuerit de loco ad pelliculas (quamvis illegitimas) communicandas, eam de puellis armatis ibi ponam: nunc tamen nullam habeo facultatem qua illam pelliculam cum aliis partiar.

De bellis-bellatricibus puellis, Tamacio Saeto, et Lucio Bessone

2011-06-24T22:55:00.001-04:00

Cum nuper taedii sublevandi causa pelliculam quandam Iaponicam et maxime violentam de sicariis puellis instruxi titulis Latinis, in mentem venit mentio quam abhinc nonnullis hebdomadibus fecerat Irisatus Iocohamensis de Tamacio Saeto, homine artis psychanalyticae perito qui rationes Lacanicas secutus librum anno bismillesimo scripsit 戦闘美少女の精神分析 seu "De bellae-bellantis puellae anima explicanda" inscriptum, quo conabatur etiam explicare virorum animas quibus placeret puellas pugnantes pulchrasque vel mente effingere vel in fabulis inventis legere spectareque. Quod fortasse hodie paulo insolitum nobis videtur, cum sciamus ne artis psychologicae quidem peritos fidem tribuere Jacobo Lacano et eius quasi-philosophicis nugis, quippe quae nullis experimentis neque ullis certis indiciis roborari confirmarique possint: nam falsa ars "psychanalytica" cum suis libidinibus incestis nunc humi iaceat (ubi semper debuit) dum vera ars psychologica, empiricorum rationibus et statisticis freta, nunc magis in biochemiam (seu psychoneuropharmacologiam, ut nonnulli aiunt) et consuetudines mutandas incumbat quam in tectam amorem erga patrem matremve indagandum. Sed saeculo vicesimo exeunte, cum Tamacius Saetus scriberet, plures litterati, ut feruntur, per totum orbem terrarum e Freudianis Lacanicisque erroribus laborabant itaque magis fabulosis sophismatibus quam veris rationibus conabantur nomen "phallicum" in omnes res trudere—quod fortasse ipsum secundum theoremata Lacanica nonnihil grave diceret in Lacanicos interpretes. Nunc tamen pauci supersunt qui velint in unaquaque fistula nicotiana mentulam effingere, quamquam etiam hi pauci nonnumquam possunt symbolam quandam in lucem edere.

Sed, ut ad Saetum revertar, ille videtur (saltem secundum existimationes eius libri) posuisse puellas pulchras et violentas in pretium venisse in vulgaribus litteris Iaponicis, sed speciosas et bellicosas feminas natu maiores apud Americanos et Europaeos, nisi fortasse Iohannam Aurelianensem consideraremus. Mirum in modum eius historia puellarum pugnantium non videtur bene quadrare cum ea pellicula Iaponica et recentiore, cui titulos addidi: nam ea e maxima parte videtur ad pelliculas Gallicas, quas in lucem edidit Lucius Besso. Nam argumentum illius pelliculi magis spectat ad Bessonis pelliculam anno 1990o factam, cui nomen apud Gallos "Nicita," apud nos potius "Nicita Femina" (cuius argumentum identidem postea tractabatur in pelliculis, ut in nostra "Unde negant redire quemquam" et Sinensium "Felis Nigra," necnon in spectaculis televisificis, quae quoque "Nicita" et "Nicita Femina" vocabantur); sed multum inest e pellicula sumptum altera, c.n. "Leo: Officiosus." Quibus in pelliculis Gallicis (quamquam qui nimis voluerit facile possit Freudianam Lacanicamve explicationem effingere, ut praeteritis annis saepius fiebat) Lucii Bessonis intentio videtur fuisse ut puellae forma quandam innocentiam et humanitatem natura ipsa ortam significaret, avaritia et inhumanitate regiminis—vel custodum publicorum vel agentium in rebus—adeo corruptam ut puella fieret sicaria.

In illa "Nicita," puella venenis narcoticis dedita et nulla eruditione, in carcerem post trusa quam custodem publicam occiderat, instituitur artibus nocendi occidendique, una cum quadam elegantia et humanioribus studiis, quo efficacius possit mortem hostibus afferre: nam scholae et carceres et castra inter se nonnihil habent commune: quod est disciplina (ut professus est Michael Foucault). Sed, dum Nicitae facultates augentur et anima eius humanioribus artibus imbuitur, agentes regiminis, qui sunt Nicitae praeceptoribus, magis magisque videntur ipsi corrumpi et deteriores in pravitatem delabi. Fabula igitur monitoria narratur de natura humana et de potestate cives regentium: quod videtur etiam narrari in illa pellicula Iaponica, ubi puellae sclopetis donantur et inter tromocratas et regiminis agentes nullum discrimen potest reperiri. Immo puellae, ut nonnumquam dicitur de vocibus femineis in carminibus Republica labente et Augusto imperante scriptis (de quibus videas, fortasse, Skinner), videntur positae in loco civium, qui regiminis nullis legibus et nullo humanitatis sensu stricti tyrannide opprimuntur: nam nemo in his pelliculis potest "bonus" vocari, sed saepe in peiore parte stare videntur qui potestatem exercent publicam.

De altera pellicula, "Leo," non multum possum dicere, cum ne dimidiam quidem partem spectaverim,sed videntur et loci et personae—etiam personarum comae et habitus—e fabula Gallica in eam Iaponicam esse translati. Immo, id quod maxime ad rem spectat, puella illius pelliculae, quae vult sicariam fieri, eiusdem aetatis videtur esse atque Iapones quae bellae-bellatrices vocantur. Et certe interpretatio politica ad hanc pelliculam quoque pertinet, cum malitiosiores partes (etsi nullae partes bonae) videntur geri a publicis custodibus. Itaque suspicor tales puellas, quae apud Iapones sclopetis armatae depinguntur, magis ortas esse e pelliculis Gallicis et suspicione potestatis quam e quadam Lacanica Freudianave anima Iaponum (secundum Saetum) propria.

At sane apud Iapones et Europaeos tales puellae armatae sunt magis in litteris quaerendae: apud Americanos autem modo necesse est ad filias hominum politicorum spectare ut exemplum invenias. Ecce Bristol Palin, cuius mater, Sarah Palin, quam maxime videtur esse vesana persona e fabulis nubeculatis sumpta:

De cuiusdam senatoris cursu honorum ad finem perducto

2011-06-17T01:08:00.001-04:00

Non putabam tam diu esse exspectandum donec Antonius Weiner, senator infamis qui epistolas electronicas et amatorias necnon imagines de se seminudum nudumque descriptas variis feminis misisset et postea de eius incontinentia stultissime mentitus esset, ab honoribus aut se abdicaret aut senatorum consensu amoveret. Septem tamen dies ille conabatur rem futuram et necessariam differe etiam se tradendo medicis artis psychologicae peritis quibus libido insolita sanaretur. Qui si Tacitum legisset, bene intellexisset parum esse aegrum non esse, et prope abesse ab infirmitate in quo sola sanitas laudaretur. Senatores enim oportet esse bonos potius quam non malos, nec creditur manifestos mendaces et perfidos qui ne uxori quidem sibi quam artissime coniunctae honestissimam fidem praestent posse satis fidei praestare populo et Reipublicae. Debuit igitur Antonius compertum habere diem abdicationis sibi imminere: quem differens modo auxit suum dedecus, dum primum senatores utriusque factionis, deinde principes senatus, postremo Obama Reipublicae praeses ipse Antonium reprehendunt. Vox tamen maxime Antonio damnosa fuit nec senatoris nec magistratus neque hominis publici, sed Candicia Raines, quae solet varias artes pornographicas et nudae saltationis sub nomine "Zingiberi Lee" exercere: nam cum illa Antonius ante commercio epistolarum fructus erat quam eam monuit rem mendaciis dissimulare—ne mimula pornographica quidem potuit Antonium ferre senatorem.

Hodie igitur Antonius tandem convocavit diunarios ut verba diceret quae omnes iam sciverunt eum quodam die dicturum. Sed inter diunarios erant senes et scurrae qui, cum Antonius dixisset se a muneribus officiis honoribus senatoriis abdicare, ne ille etiam in ipso extremo tempore posset ultimum frustulum dignitatis retinere, in eum invecti sunt decantantes "Bene vale, perverse!" Murmurantibus diunariis Antonius conabatur pergere, sed saepe interpellabatur ab illis detrectatoribus, qui obscoenissima percontabantur. Coactus ultima oratiunculae verba voce rauciore et haesitans latrare, Antonius tandem finem imposuit suas in ineptias.

Nunc poterunt senatores hac re liberi de rebus gravioribus disceptare: nam eos oportet Reipublicae pecuniarias dfficultates enodare et excogitare quid sit faciendum de bello Sarkoziano, quod sine senatus consulto geratur.

De Florida ardente

2011-06-11T01:44:00.001-04:00

Plus ducenti et septuaginta ignes nunc dicuntur per Floridam civitatem ardere, quorum non minima pars in regione septentrionali nunc fumum effundit in roseum et cinereum caelum dum sol obnubilatus pergit terram siccare. Una conflagratio inter urbem Sancti Augustini et Cannaveral, ut promontorium illud notissimum inveni saeculo septimo decimo descriptum, nunc ex dimidia parte est fossis intervallisque aridi humi arboribus fruticibusque vacui circumdata, sed plus mille et quingenta iugera (plus decem chilometra quadrata) ardent, unde maxima copia fumi emittitur, ut ex omnibus aliis quoque: in quo vera horum ignium molestia est sita. Nam hic illic nonnumquam silvae quaedam ardent, quod ex natura fit, ac vigiles sat sciunt flammas urbibus arcere, ne periculum civibus oriatur; sed cum permulti nunc sint ignes, vigiles tamen pauci, difficilius est maiores flammas reprimere et novas exstinguere ne crescant multiplicenturque, unde aer nunc fumo sordidum civibus vexat pulmones.

In regione "Diaboli hamaca" nuncupata, quae inter nostrum oppidulum et Caionem Cedream iacet, nunc ardet silva in quam impositum est nomen infaustissimum: "Goethe." Haec conflagratio a vigilibus vocatur "ignis male terrae," nam has in paludes genti humanae infestas et invias silvas machinae aggerandi et aquae ferendae vix possunt intrare ad flammas opprimendas lineasque extremas quibus ignis contineatur per arbores ingerendas. Vehementer igitur speramus aestivas pluvias mox nobis venturas, sed scimus propter phaenomenon caeleste "la niña" vocatum, quo imbres a nobis arcentur, nos diu nihil visuros nisi fumum.

De mendosa garrulitate

2011-06-09T00:37:00.001-04:00

Saepe facile est Americanis suos deprehendere mentientes: quippe qui fusius garriantur quam necesse videatur. Nam Americani plerumque Laconico more τὰν ἀλαθείαν dicunt, Atheniensium tamen τὰ ψευδῆ. Philosophicum exemplum garrulitatis dedit Guiliemus Clinton, qui anno 1998o, interrogatus num aldulterium cum Monica Lewinscia fecisset et monitus suum patronum iusiuratum pro se iam dixisse in causa "praecise nullum esse coitum ullius modi, speciei, formae," longius respondit hac temporali captione:

Omnia pendent de hoc, quae vocabuli ratio illius "esse" sit: si illud—si ille—si "esse" sibi vult esse et numquam fuisse, illud non est—illud alterum est. Si sibi vult nullum esse, illud omnino vera erat sententia.

Id nemo intellexit, ei nemo credidit. Fere eodem more Sarah Palin, roganti diunariae cur melius videretur pecuniam argentariis tradere, qui difficultates pecuniarias ipsi fecissent, quam civibus privatis, simulavit se rem intellexisse et responsum habere dandum his verbis:

Ea de causa ego dico sicut omnis Americanus quocum colloquor nos aegros esse de hac statu qui in nos impositus est ubi vectigalia pendentes spectant ad adiuvandum sed in fine quid hoc adiumentum faciat est adiuvare eos qui sollicitentur de salutis publicae reformatione quae necesse est ad res nummariam confirmandam—adiuvare—eho oportet spectare ad munera quaestuosa facienda quoque itaque reformationem salutis publicae et diminutionem vectigaliorum et refrenationem sumptum oportet comitari diminutionem vectigaliorum et levationem vectigaliorum Americanis et commercium—nos oportet commercium habere tamquam opportunitatem non ut luctuosam contentiosam et timendam rem sed singula ex quinis muneribus fiunt in commercio hodie. Oportet nos ad id spectare tamquam plus opportunitatis. Illa omnia sub umbella quaestuosorum munerum faciendorum. Adiumentum pecuniarium est pars illius.

Sic male dissimulavit Palin suam inscitiam rerum oeconomicarum, ut comici eam ludibrio habere potuerint verbis eius ipsis, nihil mutatis torsisve, repetendis. Quid peius?

Hoc fortasse: quod Antonius Weiner, Neoeboracensis senator curiae inferioris, tam male conatus est dissimulare. Roganti num in imagine photographica, per Twitter ad multos missa, eius neque alterius hominis corpus non nisi subucula indutum esset depictum, hoc philosophice balbutivit:

Ego non—age, non certum habemus. Imago mihi non videtur nota. Sed multi homines nostra gratia has res inspicientes me monent, ut scis, res posse tractari, res—ut scis, imaginem photographicam potes mutare, imaginem photographicam potes tractari, imaginem photographicam potes adulterare. Itaque nolo pro certo dicere hanc non ex origine fuisse imaginem meam, et nunc, videtur paulo aliter, aut fortasse haec ab altera quadam inscriptione cursuali est mihi missa. Ego non—ego non possum pro certo dicere. Ego nolo pro certo dicere. Non conor ambiguus esse.

Quid? Non solum ambiguus sed longior videtur. At paulo postea:

Itaque, dicturus sum me non posse dicere pro certo utrum sim necne [in imagine].

Haec verba nimis philosophica ab homine emissa qui ne se quidem in imagine scire agnoscere simulabat, statim quasi excidio eius cursum honorum addixisse videbantur: dii enim stultos oderunt, diunarii stultitiam retegere amant. Hi igitur libidinosa colloquia imaginesque alias celeriter invenerunt et in lucem ediderunt. Quamquam ex illis Antonius in nullo vero adulterio deprehensus est, nihilominus eius mendacia patent et animus perfidus. Coactus igitur est Antonius suam stultitiam et mendacia confiteri, sperans se posse frustulum quoddam dignitatis sibi servare: sed frustra. Nam ex viro, qui ne uxori quidem fidem praestabat, quid fidei audet populus Americanus sperare?

Et in peius cecidit res, cum uxor hodie nuntiaretur gravida esse: non igitur solum uxorem sed etiam infantulum decepit.

Itaque fit nunc concursus senatorum qui Laconica brevitate nunc rogant ut Antonius se ab honoribus abdicet, necnon qui hominem ipsum negant. Haroldus Reid senator, rogatus quid Antonium moneret si consultus esset, Laconice dixit: "ut alterum consuleret." Ericus Cantor factionis Republicanae et Allysona Schwartz factionis Democraticae primi fuerunt ex suis partibus qui publice censuerent Antonium debere a Senatu discedere; neque ultimi erunt.

Longe tamen aliter se gesserat Christopherus Lee, qui quondam fuerat senator eiusdem civitatis et qui, deprehensus est fere iisdem in rebus, cum imaginem photographicam de se seminudum et pectore aperto descriptam per epistolas electronicas ad quandam mulierem (ut putabat, sed revera virum qui mulieris personam gerere et muliebra pati malebat) misisse inventus esset, eodem ipso die se a senatoriis officiis abdicavit. Illi quasi decori, aut saltem dedecoris levamento, fuit se nullas Atheniensium ambages verborum adhibuisse ad mendacia tegenda sed omnia plane atque aperto sermone statim confessum esse. Quod si fecisset Antonius Weiner, multo minus male pateretur. Nunc, tamen, ludibrio habetur ipse a civibus, nos omnes, qui tales senatores creaverimus, a toto mundo.

Descriptio Floridae e Brevi Historia excerpta

2011-06-08T03:12:00.001-04:00

Cum mentionem fecisset Pstamato Lancastriensis de Indorum Americanorum rebus gestis, necnon Irisatus Iocohamensis de Xufu, qui vitae elixir navigando peteret, censui non nimis ineptum videri locum referre e De Gallorum Expeditione in Floridam, eiusque Miserabili Exitu, Brevi Historia excerptum, in quo breviter (ut decet brevem historiam) sed non illepide narrantur multa quae ante Gallorum adventum in Florida sunt gesta, et praesertim quaedam de Fonte nostro Iuventutis. Quanta fides huic historiae sit tribuenda, facile aestimabis ex hoc, quod in eodem libro primum alatae serpentes, discipulis Floridensibus semper infestae, describuntur. Quae sequuntur primo in Brevis Historiae capite leguntur:

Non procul Hispaniola Boriquena insula est, quam hodie Sancti Ioannis de Portu-divite appellant. Eius primus occupator ac Gubernator Ioannes Pontius Legionensis, pro certo habens fore ut ab Didaco Almirante et prorege Indiae, magni illius Christophori Columbi filio, aemulantium calumniis accenso, provincia demoveretur, cedere inimicis statuit et novas sedes quaerere. Itaque anno mdxii celocibus duabus armatis, flexo in Septentriones cursu altum tenens, tamdiu navigat, quoad aliquantum progresso Biminiae insulae sese aperuere: quae ad Septentrionem Cubae insulae iacent.

Eodem tempore de prodigioso quodam fonte fama increbruerat, cuius aquis epotis senes, exuta canitie, in iuventam revirescerent: neque eam fabulam cupidius sparserant Indi quam crediderant nostri. Eam fama secutus Pontius, dum circa eas insulas fontem illum fabulosum quaerens senescit potius quam repubescit, sex amplius menses irrito errore absumit. Tandem tamen diu vagatus novam Indicae continentis oram detegit, eamque partem ad quam forte ipso Resurrectionis die appulerat (quae vulgo Pascha floridum appellant) velut e re nata sumpto nomine, Floridam ipse nuncupat. Id terrae prominens, linguae aut manicae instar, se ingenti fronte in altum evehens, centum leucas in longitudinem, quinquaginta circiter in latitudinem, patet. Eius extremum cornu ab Aequinoctiali linea, Septemtrionem versus, gradus xxv distat: moxque extendi ac dilatari incipit, qua in mediam inter aquilonem et exortum aequinoctialem regionem versa est.

Iohannes Pontius Legionensis
ad Fontem Iuventutis

Ex ea nova terra reperta ingentes sibi divitias despondens Pontius, brevi ad Sancti Ioannis insulam regressus, mox inde Hispaniam petit. Ibi a Rege Catholico, expositis quae invenerat, non magis meritorum respectu quam amicorum gratia, Biminensem et Floridensem praefecturam, Adelantadi titulo, obtinet. His auctus, in Boriquenam revertitur: coloniaeque in suam provinciam deducendae certus, milites scribit, classem comparat, multosque in eas res sumptus facit. Sed vix in Floridae litus egressus, urbi condendae sedes quaerebat, cum Barbari classe conspecta accurrunt, expediunt arcus, et nimbo saggitarum Hispanos obruunt. Pontius ipse in turba, venenata sagitta graviter ictus, praelio excedere coactus est. Inde Cubam avectus, paulo post ex vulnere moritur. Neque ipse tantum, sed multi quoque Hispani qui eius auspicia ad eam expeditionem secuti fuerant, partim Indorum telis confixi, partim morbis et miseriis absumpti sunt. Ita iam tum Florida inauspicato tentata, inventoris sui caede nobilitata est.

Ex eo, cum ob truces et bellicosos incolas vulgo infesta atque infamis haberetur, perdiu intacta mansit. Donec tandem multis post annis Ferdinandus Sottus tribunus militum, Attabalibae Peruani regis spoliis dives, et ex iam partis maiora concupiscens, eius provinciae subigendae administradaeque potestatem a Caesare petiit. Qua impetrata, cum multis Hispanis Floridam init: et omissa condendae coloniae cura, in mediterranea progreditur. Inde incertis huc atque illuc errans sedibus vexare indigenas, et uni parandi auri curae intentus, metalli eius fodinas quaerere passim institit. Parem videlicet ubique esse terrarum felicitatem, qualem in Peruana provincia nactus erat, credens, aureos ibi montes opinionis errore finxerat. Ad extremum, cum non tantum Barbaros omni tormentorum genere, sed semet ipsum quoque et socios caeca auri cupidine et irrito labore totos quinque annos fatigasset, et suorum spem ipse, et eum vita, destituit.

Sed ne tristi quidem Sotti exemplo ceteri a simili incepto deterriti sunt. Siquidem anno mdxliiii Floridae in ditionem redigenda multi decus petiere. In iis Iulianus Samanus et Petrus Ahumada. Verum neque Carolo Caesari, qui tum in Germania erat, neque Philippo filio eius, qui praesens Hispaniam imperio regebat, ex Indici senatus consilio, mittere quemquam in eam provinciam cum imperio placuit.

Erant tum forte in Hispania Dominicani qui feroces illas gentes verbis magis cicurandas quam malo et armis exasperandas esse dicerent, quique se eas tum ad Christianam fidem, tum ad Caesaris imperium accipiendum sola oratione adducturos profiterentur. Neque id facilius dictum quam creditum. Itaque anno mdxlix auspiciis et sumptibus Caesaris mittuntur eo monachi Frater Ludovicus Cancellus de Baluastro Dominicanus et quattuor eiusdem ordinins.

Appellunt, exeunt de navi Frater Ludovicus cum collegis et nautae aliquot inermes (neque enim doctrinam pacis prae se ferentes arma ostendere par erat). Illis conspectis, protinus Indi non ad contionem, sed ad caedem advolant. Mulcere alloquio Barbaros conabatur contionabundus monachus: sed verba fiebant apud surdos. Ergo nequiquam vociferantem invadunt, et cum duobus collegis trucidant: ceteri cum forte Confessorum laudem inter suos quam martyrii palmam apud Barbaros consequi mallent, proripiunt sese in fugam et navim repetunt.

At Barbari (sicut postea ex adolescente quodam, Ferdinandi Sotti olim pedisequo, auditum est) in laetitiam atque epulas versi saginatis monachorum carnibus opipare vescuntur, et detractas corporibus pelles, cutim etiam capitum in orbem attonsam, ferale tropaeum, in delubro suo suspendunt.

Haec igitur Florida est…

De una sententiola numerosa sed inani

2011-06-07T01:12:00.001-04:00

Iohannes Ludovicus Vives in altero De Ratione Dicendi, sanitatem verborum ab sonus oblectamentis internovit et docuit sapientem orationem non debere sensu carere:

Animadvertimus tamen, quippe qui Aulum Gellium praeter sensum communem amemus et Senecam nunc legamus, illud Inter sepulcra monumenta sunt non reperiri apud Gellium nec inter Gracchi fragmenta, sed in Senecae Controversiarum septimo libro.

Ipsam sepulchrorum monumentorumque sententiolam suspicor placuisse quod in paeone et cretico desineret; vero displicuisse quod adeo parum distaret sepulchrum a monumento ut ταὐτολογία videretur. Quodsi voluerimus confugere ad rationes ex generibus et differentiis compositas, debebimus fateri omnia sepulchra esse monumenta, sed non omnia monumenta esse sepulchra: nam monumenta sunt litterarum, ut rerum gestarum annaliumque; et monumenta sunt hominum, ut monumenta sunt aedes deorum hominumque, ut monumentum Marii et monumentum senatus apud Ciceronem reperta; et monumenta sunt statuae et quodcumque magis ad memoriam posteritatis spectat quam ad praesentis temporis gratiam, ut Tullius scripsit. Ex hoc genere, quod tot amplectitur partes, monumenta sepulchri tantum est una pars, quae ab aliis ideo seiungitur quia sepulchra defunctorum memoriam servant una cum ossibus cineribusve. Rectius igitur scriptum esset, "inter monumenta sepulchra sunt"; numerosius tamen "inter sepulchra monumenta sunt." Iustissime autem invectus est Latro in scholasticos pessimos—immo in quasi archipiratas reipublicae—quippe quibus oblectamento esse numerosas aurium voluptates sensui anteponere videretur.

De iudicio amoris et amoris beneficiis

2011-05-30T02:57:00.001-04:00

Inter Senecae Controversias offendimus hunc colorem a Latrone, qui alias videtur se sapientiorem praebuisse, adhibitum in adulescentem qui, ab archipirata captus, ab eius filia coactus erat iurare se eam uxorem ducturum si dimissus esset, deinde dimissus eam secundum iusiurandum duxerat, quod adulescentis pater sic improbavit:

Colore hoc usus est Latro pro patre:

puellam non misericordia motam sed libidine, et ideo non esse beneficium.

In argumentis eleganter hanc partem tractavit:

etiamsi beneficium dedisset, non esse sic referendam gratiam; deinde beneficium esse quod iudicio detur, non quod furore aut morbo.

Primum animadvertendum est Latronem ita dividisse puellae rationes in duas tantum: videlicet in libidinem et misericordiam, quibus prolatis potuit vafer orator alias, ut amorem, tacere. O miselle declamator: a quo vita sic in tristem partem et in alteram morosiorem dividitur; cui nullos affectus umquam praebuerunt puellae nisi libidinem et misericordiam; qui videris sententiae isti iamdiu ob vitium notatae credere "neminem posse uno aspectu neque praeterientem in amorem incidere!"

Deinde ad alteram partem spectandum—immo mirandum—est: nam beneficia dicuntur iudicio, non furore aut morbo, oriri. Quae si cum tam philosophorum quam poetarum consensu, quo docemur in amore et furorem et morbum contineri, collata erint, discemus nos nulla beneficia ex amore percipere posse. Quid enim esset amor sine furore? Qui amator non etiam ex corde aegrotat? Quis tam insubidus ut non nisi ex iudicio amet? At quid maius hominibus est beneficii, quid ad bene faciendum fortius homines impellit quam amor?

Fortasse hoc fatum, quam id archipiratae captivorum misericordia dignius, est morosis declamatoribus ab infestis diis tributum: ut semper secundum merum et sobrium iudicium amarent, neve umquam amoris beneficiis, quae non crederent esse, fruerentur.

De quodam libro cuius ne titulum quidem intelligo

2011-05-27T21:49:00.001-04:00

In Senecae Suasoriis adhuc mersus locutionem satis obscuram repperi hanc: "plena deo." Nam haec verba etiam feminino genere coniuncta cum nominibus masculinis a Gallione dicta in mentem animi non mihi solum sed etiam Augusto Caesari confusionem induxerunt, ut Seneca ipse rettulit. Sperabam me aliquid auxilii inventurum in libro inveni a Ricardo Jackson King scripto qui inscribitur Romam cupiens: masculina subiectivitas [quae dicitur, neque aliter idem Latine exprimere scio, nec certum habeo me etiam Anglice intellegere] et Ovidii Fastos legere, titulus qui Latine fortasse non minus barbare quam Anglice audit. Cuius in capitulo "de Ovidio, Germanico, et cupidine homosociali" [quidquid id est] leguntur haec:

"his friend Ovid" (suus Ovidius) liked the phrase very much (valde placuisse).

Lector forsitan statim animadvertat illud "suus Ovidius" casu nominativo dictum nullo modo posse cum verbo temporale placendi coniungi. Seneca tamen ipse haec scripsit:

hoc autem dicebat Gallio Nasoni suo valde placuisse

Neque igitur casum, neque ordinem verborum, nec nomen ipsum recte rettulit Ricardus Jackson King. Nam Seneca non "suus Ovidius" sed "Nasoni suo" scripsit, neque ulla sunt vestigia in apparatu critico quibus credamus illud "suus Ovidius" ullis in codicibus sic esse scriptum. Miror philologum potuisse librum tam negligenter paratum in lucem edere: sed fortasse non mihi mirandum est, ut qui nec librum ipsum intellegam. Quid enim in pagina priori sibi vult "poeta-textus?" Et quid de iis quae sequuntur: "Pagina igitur ut velo cupidinis homosocialis fungitur; 'illa' actionem summissionis retegit, sed tegit…?" Qui est hic sermo tam ab usu communi remotus quam a sensu seiunctus? Non Anglice scriptus videtur liber sed aenigmatibus obscuris quae parum lucis legenti (immo solventi) promittunt.

Si tales philologi hoderni plus temporis ad litteras Latinas legendas (necnon suis in libris recte referendas) tribuerent quam in lingua Anglica torquenda terunt, fortasse operae pretium esset eos legere. Nunc tamen ad Senecam est redeundum.

Quae facile fingantur

2011-05-25T16:27:00.001-04:00

Apud Senecam, primis in fragmentis Suasoriarum libri primi, legimus haec:

Aiunt fertiles in Oceano iacere terras ultraque Oceanum rursus alia litora, alium nasci orbem… Facile ista finguntur quia Oceanus navigari non potest.

Quae verba ubi terrarum, quibus in litoribus legerimus, facile fingitur. Quis tamen potest ista fingere quae hodie ultra humanae facultatis fines iacent, cras tamen sub hominum pedibus iacebunt?

De duabus legibus nuper in Florida latis

2011-05-22T01:27:00.001-04:00

Cum res gestas antiquas legimus, nonnumquam usui videtur ducere novas leges latas esse propter vel quandam necessitatem vel timorem, quo senatus populusque impellerentur publice agendo periculum a republica amovere: res enim non geri sine causa, ut philosophi physici doceant. Sed nuper in Florida, cum senatum ex necessitudine timoreque temporis futuri oporteret aerarium roborandum, vectigalia retractanda, munera civibus augenda curare, necnon criminose cupidissimo Richardo Scott summo magistratu civitatis obsistere ne immanem avaritiam ambitionemque publice expleret, novae leges latae sunt quae non solum in Florida sed per totam rempublicam Americanam ludibrio habentur.

Primum, lege civili nunc sancitum est ne quis bracas ita demissas solutasque in scholis gymnasiisve gerat ut subucula conspici possit. Quod ante annos multos in pretio apud multos pueros fuerat et ante annos multos vetitum erat a fere omnibus magistris directoribusque studiorum, necnon saepe extra gymnasia in variis tabernis, cum pauci essent cives legitima aetate qui talem consuetudinem ferrent. Lex igitur supervacanea atque inutilis; gauderent tamen fortasse nonnulli magistri, si non propter fiscum publicum fere vacuum metuerent ut munus proximo anno fungantur.

Deinde, lege civili nunc sancitum est ne quis suam libidinem expleat cum animali. Quod rarissime fit, nec sine remedio iam fuit: nam Floridensis quidam, qui anno anno bismillesimo septimo tale scleus in se capellamque admiserat, criminis gravioris gradus damnatus est. Nunc tamen, propter novam legem, qui in coitu cum bestia deprehensus erit, criminis levioris et minoris poenae damnabitur: itaque nova lex non solum plerumque inutilis (nam fere numquam fit ut animalia sic amentur) sed etiam enervata. Quaesitum tamen est an propter hanc legem non iam liceret civibus coire cum hominibus, quippe qui inter animantibus ab hominibus naturae rerum peritis numerarentur. Sed iuris peritiores statim responderunt animalia a legibus ita definitum esse ut tantummodo muta animantia hac finitione intelligantur, itaque adhuc licere hominibus cum hominibus coire. Quid Diogenes philosophus cynicus, si leges civitatis legisset, de hac finitione dixisset, equidem gestio discere, nam suspicor τίλας ἀλεκτρυόνα esse voce praeditum.

Ex his legibus nuper latis discimus nobis cavendum esse ne statim censeamus priscos quoque leges tulerint semper utiles ad rempublicam confirmandam et stabiliendam: nam potest fieri ut leges oriantur nullas ob causas, cum alia et graviora pericula immineant reipublicae.

De Dominico Strauss-Kahn comprehenso

2011-05-17T00:39:00.001-04:00

Queritur iterum Gallorum ordo publicus, garrulus fons scilicet tam pudicitiae quam prudentiae, de rationibus iustitiae Americanorum, ut qui gens rustica et iniusta semper habeamur. Quae omnia identidem decantata iam audivimus, sed quae Galli his diebus dictitent videntur nobis esse intellectu difficiliora quam aculei antea in nos missi. Nam hodie legimus ea quae Gallorum homines politici dicunt de Dominico Strauss-Kahn comprehenso. Nescimus enim utrum Dominicus nefanda scelere admisisse necne, quod discere est iudicum, sed quae Galli dicunt de nostris rationibus studium movet (et adiuvat nos melius intellegere sermonem Gallicam ante probationem mense Augusto subeundam).

Effutit enim Gyllius Savarius, socialista et senator Europaeanus, haec:

Dans l'Amérique puritaine, imprégnée de protestantisme rigoriste, on tolère infiniment mieux les jeux d'argent que les plaisirs de la chair.

Num irrumationem et stuprum per vim illatum revera censet Gyllius vocanda esse "les plaisirs de la chair?" Fortasse apud Gallos viros publicos talia duci vera posse, sed ista dans l'Amérique puritaine sceleratissima facinora habentur neque ullo modo ferenda.

Du coup, il y est aisé d'y piéger une personnalité aussi peu résistante aux attraits de la gent féminine que Dominique Strauss-Kahn.

Immo ancilla misella fertur sola fuisse quae resistere conaretur: restitisse enim dicitur viro violento et se potentiori. Quodsi quis senator Americanus sententiam eiusmodi, quo Savarius stuprum violentum ad oblectamenta gentis femineae adaequare conaretur, scribere ausus esset, dans l'Amérique puritaine is nullo honore, nulla auctoritate, nullis amicis postea frueretur: eius cursus honorem ad finem subitaneum esset statim reductus. Aliter tamen res sese habent apud Gallorum senatores Europaeos, ut apparet.

Certes les mystères et la complexité de la nature humaine commandent de ne rien exclure.

At natura nostra Americana simplicior est quam ut cogitemur de les mystères et la complexité de la natura humaine: malumus enim tenebras mysteriorum dispellere, crimina retegere, scelestum in clarem lucem cogere. Coguntur enim suspecti nonnumquam in lucem machinarum photographicarum et cinematographicarum ambulare, et saepe manicis ferreis induti, dum a carcere ad basicilam iudicii adducuntur.

Hoc enim vocatur perp walk seu "scelerosus incessus." Mos autem praecipue valebat apud Neoeboracenses ex eo tempore quo Rudolphus Iulianus urbis Neoeboraci praefectus conabatur viam Muralem, cloacis Augeae stercore bobili inquinatiorem, purgare et plurimos ditissimos et nefandos negotiatores publice manicis committens comprehendit, et hodie quasi ritus iudicialis ubique observatur. Hoc enim incessu ostenditur primum sclestus integer et illaesus non esse a custodibus male tractatus; deinde reus esse comprehensus, ne cives fallantur putantes eum nihil periculi iudicialis subire; postremo divites eodem more ac pauperes sine discrimine potestatis auctoritatisve comprehendi et in ius vocari. Scelerosus incessus porro monet alios se quoque comprehensum iri si talia scelera sibi admiserint. Id quod fortasse utilissimum est, hoc more praecavetur quo lauti vestiti et potentes oratores minus possint benevolentiam capere e factione, divitiis, incontinentia, nobilitate, clientelis, hospitio, sodalitate, affinitatibusque. Et quid de hoc more sentiunt Galli? Dixit Eva Iolia, Gallorum senatrix Europaeana:

C'est des images très violentes et je pense qu'il ne font pas la différence entre le directeur du FMI et n'importe quel autre suspect. C'est l'idée de l'égalité des droits.

Consentit Elisabetha Guigou:

J'ai trouvé cette image d'une brutalité, d'une violence, d'une cruauté inouies et je suis heureuse que nous n'ayons pas le même système judiciaire.

Nescio quid sit violentiae his in imaginibus: nam Dominicus ille eodem more, nec violentius, atque omnes stupri violentii suspectos in ius lente et tute ducitur. Immo qui cupit images très violentes potest mente effingere ancillam irrumatam et perterritam, Dominicum nudum et minantem, alias feminas Dominici vi antea in stuprum coactas. Iuxta quas imagines quis potest censere eas de Dominico manicis tento discriptas videri violentas? Sed, ut ad Evam Ioliam redeamus, haec verba, de Americanorum rationibus iustitiae, videntur nobis quam maxime insolita et intellectu difficilia:

C'est aussi un système judiciaire beaucoup violent parce qu'ils ne connaissent pas les circonstances atténuantes comme nous et donc si vous choisissez de plaider non coupable et que vous êtes condamné, vous prenez le maximum de la peine.

Quales circonstances atténuantes adsunt ei qui vim in mulierem affert libidinis causa, stupri causa, irrumationis causa? Nos, ut qui violenti simus Americani et Gallorum sensu iustitiae careamus, nullas tales circumstantias agnoscimus, sed potius nullam causam videmus cur maximam poenam non dare debeat qui talium iure sit condemnatus. Quod si sit beaucoup violent, fiat.

Mirum est tot senatores et homines publicos—immo ordinem politicum—audire stupratorem suspectem lugentes, irrumatae oblitos. Gallos, ut liquet, non omnino intellegimus, sed suspicamur nonnullos etiam ex illa gente prudentissima et iustissima sic, etsi clam, amare perp walks ac nos. Itaque nonnulla exempla illius modo incedendi subdidi ad lectores oblectandos.

Perp walk seu scelerosus incessus primus, ante ferreas manicas inventas.

Negotiator Neoeboracensis a custodibus in rebus comprehensus anno 2008o post argentaria turbata.

Kenneth Laius, qui praeerat Enron societati, in ius ducitur.

Lindsaea Lohan scit sine ullis manicis compedibusve sed non sine elegantia incedere.

De Eurovisione anno 2011 celebrata

2011-05-13T14:51:00.001-04:00

Anno peracto uno a nocte illa beata qua Europaei in viis cuncti saltabant et Lenam Germanam vitreo microphono Eurovisionis ornaverunt, novum adest spectaculum et nova carmina audienda. Nos igitur discipuli Americani, qui saepe dicimur tam cultu quam historia carere, maximopere gaudemus nos nunc paulisper scholis academicisque laboribus esse liberos ut Eurovisionem spectemus atque Europaeorum cultu elegantia urbanitate imbuamur. Quibus carminibus nos maxime delectamur et quae speramus in certamine palmas esse latura, ea cum annotationibus infra subdidi.

Germania (Lena)

Lena… quid aliud dicendum est? Quae priore anno Principissa Europaeorum electa est, hoc anno quoque, et uno anno nunc fortior et peritior, Lena puncta duodecim a nobis acciperet, si liceret Americanis suffragia dare. Saltatrices tamen quae Lenam comitantur nos quodammodo monent de Germanis illis nihilismo addictis qui Lebowskium Magnum persequebantur.
Hungaria (Catia Lupa)

"Quid de mea vita, meis somniis?" rogat Catia Lupa dulciloquens Hungara. Quae enim de libertate canit, nobis de re dulcissima loqui videtur. Melos ipsum admodum placet et sermo Hungarus, quo in medio carmine cantatur, aures Americanos non minime oblectat (noveram enim plus unam puellam quae vehementer asseveraret nihil magis decori esse viro quam vocem Hungaricam).
Britannia (Caerulei)

Tandem et, nisi fallor, prima vice in hominum memoria Britanni videntur bonum carmen, quale audire non statim taedet, et cantores peritos invenisse. Nescio an hoc factum sit casu an ad insulsa insipidaque carmina antea prolata excusanda, sed gaudendum est inter tot carmina ab omnibus Europaeis gentibus Anglice canta Anglos ipsos tandem potuisse unum excogitare quod non sit omnino deridendum. Porro hoc Possum in se continet philosophiam spei per summa tempora retinendae et potentiae rerum in melius vertendarum, quae etiam magis quam melos placet auribus saltem Americanis, quamquam ex vestitu certius certo habemus eos esse Europaeos.
Gallia (Almaricus Basilius)

Ubinam hunc iuvenem antea viderim, nescio, sed eius et habitus et species maximopere mihi ad mentem vocant Iaponicas imagines pictas animatasque quae anime nuncupantur. Porro, quod Corsorum sermonem intellegere nequeo, nescio pelliculam supra appositam recte interpretari, sed suspicor eum, ut qui in rupibus stare solere videatur, dubitare utrum mors sibi sit consciscenda necne. Nihilominus, quamvis insolitus videantur et cantor et pellicula, carmen tamen placet.
Italia (Raphael Gualassius)

Carminibus iassiacis et sermone Italico quis non delectatur? Sed neutrum, pro dolor, nonnullos annos audivimus apud Eurovisionem. Gaudendum igitur hoc anno Italos carmen plus minusve iassiacum obtulisse. Possumus hoc carmen identidem audire, et sine dubio locum habebit in iPod simul atque omnia carmina a piratis interretialibus excepta habuerim.
Atropatenes (Eldarius Gasimovius et Nigaria Iamala)

Mirum est Atropatenenses, ut qui ex omnibus gentibus Europaeorum sint Musis quam maxime cordi, unoquoque anno posse carmina politissima et limatissima praebere, quae semper inter dena optima singulis annis habentur. Nec puto hoc anno Atropatenenses inter inferiores numeratum iri.

Variis de aliis

Hispani videntur summis viribus niti ut ab aliis omnibus gentibus vincantur, sed hac spe frustrabuntur a Graecis, ut qui ex prioribus annis non videantur didicisse non posse fieri ut carmen "hiphop" sive "rap" modo cantum palmam ferat—immo etiam periculum esse ne nul points sive nulla puncta ferantur. Sed hoc anno Graeci Macedonios prioris anni aemulati et carmen et "hiphop" eodem in spectaculo miscent: quodsi τὴν Νίκην Πόντην seu Victoriam Ponteiam cantatricem longe dulciorem misissent Dusseldorpium, suspicor futurum fuisse ut Graeci plura suffragia ferrent.
Dani et Hiberni non solum carminibus egeunt iucundis, sed etiam tonsoribus peritis: nam comam ita compositam non vidimus ex anno 1991o.
De Suetis, quid dicam? Ericus Sadeus, singula chirotheca et scorteo thorace rubro indutus videtur velle alterum Michael Iackson haberi: multum igitur apud nos rogatur de interpretatione illius carminis, utrum paederastes videri velit Suetus cantor an aliquid aliud.
Finni autem nul points merentur.

De Doctore Quo apud Americanos

2011-04-26T02:21:00.001-04:00

Quod maximum gaudium nobis discipulis affert, spectaculum televisificum quam maxime Britannicum, cui titulus Doctor Quis, nunc novam seriem in lucem edere coepit. Quae spectacula nescio quam ob causam discipulis tam litterarum antiquarum quam rerum gestarum, quibuscum amicitiae vinculis coniunctus sum, adeo arridet ut de nulla alia serie fabularum magis loquamur. Hoc fortasse insolitum potest videri, nam Americani plerumque non delectamur Britannorum spectaculis ut taediosioribus et obscurioribus quam nostris: sed inest aliquid in Doctore Quo quod studium nostrorum discipulorum etiam magis movet quam possunt aliae fabulae. Itaque strenue conamur his spectaculis frui, etiamsi perdifficile nobis est exempla invenire: nam, quoniam Britanni non nisi per suorum stationem televisificam capularem ea ad nos mittunt, quam non nisi paucis in locis (et certe non in palude nostra) spectare possumus, ad rete universale nobis est confugiendum ut illegitime pelliculas electronicas quaeramus piratarum modo BitTorrent nuncupato.

Doctor ille, cuius nomen, seu agnomen quod pro nomine in eum impositum est, spectaculis tribuitur, caerulea cella telephonica fretus potest cum suis amicis quemlibet locum quodlibetque tempus visere. Hoc anno prima vice illi in Americam sunt lati, quod etiam maius gaudium nobis discipulis affert: nam sic possumus sententias quas Britanni homines cinematographici de nostra patria exposuerunt cum experientia nostra conferre, unde nonnumquam ridemus, nonnumquam aliquid novi de utraque gente discimus.

Primum in minutias tabernarias descendamus. Nam Amelia, Rorius et Rivera omnes anno bismillesimo undecimo conveniunt in popina, ubi postea Doctor ille advenit, siphonem gerens quo potionem spumantem bibat. Hoc sane ad amussim: nam tales potiones saepissime apud nos bibuntur, et talibus instrumentis, sed aliquid nihilominus insolitum manet:

Perdifficile est potionem spumentem in lagoena vitrea hodie invenire. Tali enim modo quondam praebebantur omnes potiones, sed hodie tantum cervisia in tabernis potest in lagoena condita posci. Sit tamen mos hac in popina potiones non in poculo cum glacie (nam Americani glaciem amamus) sed in lagoenis sine glacie (nefas!) offerre: ubi tunc est nomen potionis? Nam scimus nullam lagoenam sine titulo usquam posse reperiri. Debent inesse nomina tamquam "Coca-Cola" aut "Pepsi." Sed haec verba non sola sunt quae desunt:

Nam apud Europaeos, quippe qui varios inter se semones adhibeant, imaginibus seu ideogrammatis indicantur res maioris momenti atque ad graviores vitae perturbationes sedandas: talis est hoc ideogramma extinctorii flammarum, quod sine dubio in quolibet Britannorum aedificio invenitur. Apud Americanos, et certe in Uta civitate ubi haec ficticia taberna dicitur esse sita, titulus potius appositus esset, in quo legerentur haec: "Fire Extinguisher: Extinguidor de incendios." Sed aliquid aliud praecipue sapit Britanniam:

In abaco cauponario et in unaquaque mensa positi sunt hi globuli. (In prima imagine supra apposita, globulus, cuius tantum summa pars vix conspicitur, latet pone mappas et iuxta saccharum.) Quid sit his nomen, quales sint, ad quem finem apponantur, omnino nescio: nam hi sunt globuli prorsus Britannici, neque usquam in America eos umquam vidi. Sed non solum hoc in spectaculo televisificio sed etiam in aliis Britannorum quae dictitantur vitam Americanam depingere, semper in mensis iacent. Fortasse Britanni censent nos amare nugas materia plastica factas, aut fortasse iocus quidam Britannis notus et Americanis omnino ignotus his in globulis inest: equidem fateor me nihil de his intellegere, neque etiam quid haec eorum forma imitari putetur. Potest fieri ut aut lycopersicorum aut Sinensium malorum formam repraesentent: sed tantum Britannis.

At, ut ad mores vertamur, invenimus Britannos duo genera amoris Americanis tribuisse. Primum, Canto Everettius Delaware eius nominis tertius, qui munere agentis in rebus functus erat ante annum millesimum noningentesimum undeseptuagesimum, quo anno altera pars huius fabulae evenisse dicitur, ex hoc munere expulsus erat quod voluit in matrimonio coniugi. Hoc bene quadrat cum historia et vitae communis et praesertim illius ministerio a rebus indagandis cui litterae FBI datae sunt, sed ob causas quae tantummodo adumbrantur sed hodie facile subintelleguntur: nam eo tempore infeliciter non licebat viris viros ducere, quamquam rumores referunt Iohannem Edgarum Hoover, qui illis agentibus in rebus tunc praeesset, ipsum fuisse homophilum. Quod utrum verum an falsum fuerit nihil ad fabulam refert: sed satis auctoribus erat dicere agentem in rebus illius FBI a munere esse matrimonii causa amotum ut spectatores (Americani saltem) statim intelligerent eum virum quendam adamavisse. Hoc placet, quod ex eo scimus Britannos res nostras gestas et vitam nostram hodiernam sat intellexisse ut possent rem innuere sine aperta explicatione.

Vero in altero genere amoris magis ludibrio habemur quam intellegimur: nam Britanni videntur putare nos manuballistas toto ex corde amare. Vix invenitur ea in fabula qui nullo sclopeto armatus se gerit.

Rivera enim Doctorem primum salutat nec verbo neque amplexu neque osculo sed sclopeto: nam petasum de capite decussit uno icto. Et quot manuballistae possunt in una scaena a cinematographicis poni?

Verba histrionum quae cum hac imagine coniunguntur rem apte exponunt:

Doctor: "Ego in tablinum omnium in Civitatibus Foederatis tutissimum modo ambulavi et magnam cellam caeruleam in tapete statui. Putatis vos posse me tantum manuballistis necare?"

Rivera (in tablinum currens): "Sunt Americani!"

His enim verbis, "Sunt Americani," monuit illa Americanos solere id ipsum putare. Quod nos discipuli spectantes non primo intellegebamus: postea vero, cum iterum hanc partem spectaremus, coepimus intellegere eam non dixisse id quod omnes in scaenam iam plane scivissent (videlicet eos esse Americanos) sed Doctori respondisse Americanos roganti num putarent se posse eum manuballistis necare. Quod fortasse Britannis magis liquet quam nobis: nos enim non reapse sic arma amamus ut Britanni aut videntur credere aut credere videri volunt. Hic igitur iocus nostorum sensus praetervolaverat, sed aculeum postea non nimis aegre ferebamus.

Sonum autem nonnumquam animadvertebamus sed genus dicendi plerumque laudabamus. Nam Britanni qui conantur sonus Americanos imitari saepissime quodammodo errant atque aliquid insolitum et alienum in vocem admittunt. Custos, ut exemplum afferam, qui ad sinistram partem imaginis supra adiunctae armatus stat, praecipue non videbatur Americanus, et fortasse propter sonum litterae "r" aut in vocalibus iuxta litteram "r" dictis. Immo is magis mihi videtur sonum auribus praebuisse quem ex Africanis advenis audimus, sed alii putabant eum magis Britannice loqui: nullius tamen opinione ille ullo Americano sonu loquebatur. [Postscriptum: cum postea paginas interretiales inspexissem, didici histrionem, Chukwudi Iwuji nomine, in Nigeria natus est et ibi et in Britannia eruditus, ut facile posset fieri ut ex utraque parte recte sonum quendam haud Americanum audivissimus.] Omnes tamen putabant histrionem qui partem Cantonis Everetii Delaware (eius nominis tertii) agebat aptissime locutum esse et sonu et illa quasi Laconica brevitate, qua Americani sunt insignes.

Nam nos Americani longe aliter quam Britanni (gens oratorum) solemus paucis verbis et membratim caesimque loqui, ut iam scit qui aut Ernestum Hemingway legerit aut spectaculum televisificum cui titulus "Tragula" spectaverit. Hoc magnopere nostra refert, qui discipuli in litteras antiquas incumbimus: tirones enim primis Romanorum Graecorumve sermonis rudimentis imbuti luctamur cum tortis et prolixis periodis Tullii Demosthenisve, sed milites veterani tali genere dicendi assueti a professoribus sumus castigandi et corrigendi cum libellos Anglice scribimus: nam Anglice non licet Ciceronis more totas chartas una verborum ambage implere. Immo statuerunt magistri nostri est ne una periodus Anglice exaratus quattuor versus excedat. Britanni tamen multo fusius loquuntur, et Germani non videntur posse etiam primum unius periodi membrum inter quattuor versuum spatium ad finem ducere. Sed, ut ad rem revertar, hoc in spectaculo discrimen inter garrientes Britannos et taciturnos Americanos bene observatum est: nam Doctor ille, cui ingenium est quam maxime Britannicum, dolosam loquacitatem adhibere solet ad eius voluntatem efficiendam, sed Canto ille tertius, persona nova in fabula et voce Americana, brevissime absolvit quae sunt sibi dicenda. Ut exemplum ex histrionum verbis afferam:

Canto: Quinque minutas.

Doctor: Necesse erit mihi manum habere custodum publicorum egregie armatorum paratam ad statim incedendum, et chartas geographicas quibus omnes totius Floridae civitatis viae dipinguntur, et vas potionis Arabicae, et duodecim crustula illius generis quod "Jammy Dodger" vocatur, et pilleum.

Canto: Adfer ei chartas.

Quam iucundum nobis erat Floridae nomen audire ex ore Doctoris garrientis, potes, lector, mente effingere, necnon quod pars huius fabulae in Florida agi dicitur. Fortasse iter hac aestate faciemus ad promontorium Canaveralium unde naves siderales in caelum mittuntur ut triviam quaeramus hoc in spectauclo depictam.

Ex omnibus his consideratis vix possumus invenire unde querellas faciamus, nisi quod Britanni videntur putare nos esse manuballistis addicti, etiamsi in hac sententia falsa fatendum nobis est aliquid veri latitare. Cum autem possent nos ludibrio per totum spectaculum habere, Britanni potius conabantur nos depingere ad quandam vitae similitudinem non nimis absurdam, quod non semper fit (exemplum Iohannis Baudrillard sophistae Gallici libenter praetermittam). Quod tamen maximi momenti est, fabulam iucundam enarrare coeperunt: et nos laeti exspectamus caput proximum, etiamsi necesse nobis erit illegitime per BitTorrent id quaerere. "Adfer eis spectaculum."

At sero est: scilicet igitur debeo potionem spumantem ex lagoena vitrea bibere antequam manuballistam sub lecti cervicale condam et de sclopetis, ut omnes Americani, somniam.

Postscriptum

Sum heri cenatus et collocutus cum Catharina amica quae solet Doctorem Quem spectare. Haec, quamquam nata est in Germania, nihilominus more Americano et toto ex corde artem amat manuballistariam ac cum milite quodam classico (id est cum amasio huius saltem mensis) palaestram sclopetariam unaquaque hebdomade frequentat (vel saepius, si tempus suppeditat). Paulo aliter sentiebat de illo "Sunt Americani!", quibus verbis Rivera respondit illis Doctoris, "Putatis vos posse me tantum manuballistis necare?" Nam eius sententia hoc "Sunt Americani" magis ad "posse" pertinebat quam "putatis," ut ii intellegerentur posse Doctorem glandis plumbeis occidere ideo quod Americani essent, itaque iaculatoriae artis peritissimi. Equidem vero valde dubitabam ne haec verba tali ratione intelligi debuissent, sed apud nos dicitur: sapientis non esse a puella aperte dissentire armata.

De fide, divitiis, virtute civium

2011-04-25T02:14:00.001-04:00

Heri diem Paschalem celebrabant qui credunt Iesum Christum mortuum esse et redivivum iterum cum Maria Mariisve, cum variis discipulis, cum aliisque locutum esse (sed quo ordine, et utrum cum feminis an tantum viris, pendet ex evangelio). Ille multa mira efficisse dicitur, inter quae aqua in vinum mutaverit, exigua copia ciborum cum plurimis partitus sit, aegros sanaverit et Lazarum mortuum in vitam revocaverit. De his saepe disceptatur utrum vera sint necne, sed satis constat eum docuisse etiam pauperes posse beatos vocari, regnum Dei non posse quavis Caesaris pecunia comparari, omnes homines et pauperes et divites a fideli Christiano debere amari. Hoc scilicet satis constat nisi inter eos qui "evangelium prosperitatis" praedicant, dicentes Christum et discipulos fuisse pecuniosos et divitias promississe fidelibus. Qui talibus credant, tamen, sunt pauci.

At nuperrime in India alter homo, Sathya Sai Baba, mortuus est. Hic quoque plurimos discipulos sibi comparavisse miranda facinora faciens, sed alterius generis. Nam ille dicitur dulciola et ornamenta pretiosa et horologia "Rolex" vocata ex nihilo fecisse, atque aquam non in vinum sed in petroleum mutavisse, necnon effecisse ut pulvis quidam magica vi praeditus in res spargeretur (vae purgatricibus, quibus munus est pulveris verrendi!). Talibus tamen hodie minus volumus credere, nec iuvat Babam sibi colligisse maximam copiam pecuniae (ad nonagies millies centena millia dollarum): nam facilius nobis est censere fraudem a divitibus sacerdotibus agi quam a maxime piis divinisque sed pauperibus. Immo id quam maxime videtur Babam fraudis damnare, quod nomen ipsum "Rolex," cum dolosa ostentatione saepe coniunctum, in fabula etiam apparet, ne dicam horologium ex nihilo apparuisse.

Itaque inest in nobis, propter communem sensum et mores nobis traditos, quoddam criterion seu norma secundum quam miras res iudicamus, censentes veris thaumaturgis non opus esse aurea horologia facere, sed potius res simplices et ad vitam ipsam spectantes efficere: panem, pacem, vitam mortuis, sanitatem aegrotantibus, amorem erga alios homines in corde discipulorum insitum potius quam "Rolex." Nolumus enim credere divitias cum divinitate esse coniunctas. Plurimi qui aliis sententiis imbuti sunt fortasse dissentiunt, qua de causa potuit Sai ille Baba tot discipulos et tantas opes sibi comparare. Hoc tamen constat: Babam praedicasse se suum nonagesimum sextum annum visurum esse, sed revera eum tantum aut octoginta quinque aut octoginta quattuor annos natum de vita discessisse. Mortuum quoque omnibus liquet non posse in ius vocari ut vel homicidii vel stupri damnetur—quorum erat accusatus.

Ego tamen hodie legebam Eduardi Cohenis librum de Atheniensium arte argentaria vitaque communi, cuius argumentis satis validis refutantur illi (plerumque Americani et Britanni) qui negabant Athenienses posse argentum ex nihilo facere, sed nummis numeratis praesentibusque merces emisse et nihil intellexisse de syngraphis, hypothecis, diagraphis, anatocismis—ut brevis dicam, de omnibus rebus quae hodie in disciplina "oeconomiae" docentur. Suspicor autem me non posse Sai Babae credere eandem ob causam quae illis doctis hominibus obsteterit ne crederent Athenienses artem exercuisse argentariam: nam illi voluerunt Athenienses suspicare potius quam suspectos habere. Quis enim vult mente effingere patres "democratiae" et morum Europaeorum etiam condidisse rationes quibus lucrum ex nihilo compararetur aut a reipublicae vectigalibus celaretur? Facilius credere eos fuisse agricolas honestos qui rempublicam et populum ita amaverint ut nos quoque hodie debeamus: toto ex corde, in quo nusquam sit locus avaritiae. Sed de Graecis antiquis tam falsa fuit haec sententia quam de nobis hodie, qui semper excogitamus novas rationes quibus lucrum faciamus et tegamus.

Cui studium movet Cohenis argumenta, is etiam debet legere Matthaei Christi librum de Cive malo in Athenis antiquis, anno bismillesimo sex in lucem editum.

De cruce florente

2011-04-24T20:52:00.000-04:00

Dum discipuli omnes toto animo in libellos pensave absolvenda incumbunt et bibliothecam frequentant, alii cives, saltem qui Christianorum fidem profitentur, festos dies variis modis celebrant. Prope palustrem meam diaetam est ecclesia pauperum (ut ex aedificio apparet) Methodistarum, quorum fere tot sunt sectae sententiaeque de qualibet doctrina positae quot greges fidelium, nisi quod nonnumquam intra unius ecclesiae parietes vix possunt omnes de doctrina consentire. Sed inter omnes Methodistarum sectas nonnulli mores haud illepidi fere semper et ex omnium consensu observantur: quod ad hoc anni tempus pertinet, omnes crucem primo quadragesimae die ante ecclesiam statuant, panno purpureo ornatum:

Die autem paschali, unusquisque fidelis florem secum ad ecclesiam affert, quem ad crucem ornamenti causa affigat:

De tartareo vapore iuventutis

2011-04-21T01:30:00.001-04:00

Apud Ianum Bodecherum, cuius Satyricon nuper coepi evolvere, hunc locum inter primas paginas inveni:

Erant etiam qui importuna mora et nescio quo pestilenti fumorum flumine me paene ad ultimam cogebant indignationem. Eteneim herbae cuiusdam, quae simul cum novo orbe nobis innotuit, siccata folia inque exiguas portiones cultello dilacerata terreae tibiae canali indebant et attracta flamma tartareum vaporem spirabant ex ore et naribus. Ego, cum aversa facie tantas delicias auderem aspernari, meorum convivarum quendam incitavi ut magna animi contentione panaceae istius dotes enarraret. Plantam dicebat esse, quae noxios humores innato calori insidiantes consumat et spiritum diutius corpori annectans falsitatis arguat Coum Senem, quando loquitur brevem vitam. Famem sedare ac mederi immoderatis corporis doloribus affirmabat, immo non minus laetitiae datorem esse quam Lenaeum.

Sic Bodecheri Hermophilus in iuvenum septimi decimi saeculi stultitiam invehens Nicotianum vitium castigavit: quae legebam ad tabernam Cubanensem iuxta tabacopolium sitam. Quomodo igitur potui recusare quominus volumine tabacino una cum molli potione quam maxime Cubana fruerem? Quae feci ad "Bongos" tabernam, in insula Voluptatis, ad quam me contuli cum alia negotia in media Florida absolvissem. Nec nego me voluptatem accepisse ex his vitiis iuvenilibus, sed animadverti ministrum potionum (fortasse solus in taberna non e stirpibus Cubanensibus ortus) longe aliter hanc molliculam mihi paravisse quam mos est: nam ille infundit supra glaciem et mentham solitam paene satis rhomii Bacardiensis ut totum poculum sit impletum, deinde paucas guttas aquae Sancti Peregrini addidit, postremo unum frustulum mali citrei viridis imposuit: quae omnia negligenter commiscuit. Nullum sucum addidit praeter eum e frusto citreo manantem nec saccharum, quibus potio etiam plus voluptatis afferret. Nolo tamen queri videri, nam satis iucundum erat ibi sedere post cenam in insula Voluptatis ea legens quae dixit Hermophilus de voluptatis effectibus perniciosissimis.

De virgulis fissis quibus epistolae gerantur

2011-04-17T22:49:00.001-04:00

Confiteor me contra communem sensum a quibusdum auctoribus delectari qui hodie ut nimis "colonialistici" improbantur: videlicet a Iosepho Conrad Rudiardoque Kipling qui Anglice scripserunt, atque, inter auctores quorum opera aut Latine exarata aut in Romanorum sermonem versa inveniuntur, a Christophoro Colono et Iohanne Sepulveda et Ferdinando Cortesio et aliis qui "novum orbem" invenisse atque exploravisse aut de "novo orbe" historias composuisse quondam dicebantur, etsi hodie sunt qui recusant quominus quidquam novi in novo orbe fuisse dicant ne ab aboriginum laude detractare videantur. Nam ego, nimis puerilis ut animum in argumenta "postcolonialistica" quae vocantur intendam ac nimis Americanus ut sesquipedalia vocabula (sicut illud ipsum "postcolonialismi" nomen) a litterarum rerum peritis prolata intelligam, prorsus amo libros miraculorum fabularumque plenos, res inauditas et incredulas, veteres tam veridici quam mendaces qui voluerunt non parvae auctoritatis videri etiam cum fabulas praeter creditum enarrarent.

Itaque cum fabulam offendissem Allani Quatermain Britannici qui in Africa meridionali venatoris vitam agere diceretur, certe nullo modo potui recusare quin partes legerem, quamquam vix satis temporis et praesertim hoc tempore anni academici habeo ut totum librum evolvam. Nihilominus locutionem quandam Anglicam (quam in communem semonem commoditatis causa verti) mihi videbatur quasi e pagina exsilire:

P.S.—Ultimo verbo modo scripto, indigena quidam per xystum citrorum aurantiorum appropinquabat fissa virgula ferens epistolam quam cursus publicus attulerat.

Hic mos epistolas gerendi, qui hodie insolitus nobis videtur, non solum undevicesmo saeculo sed per multa adhibebatur, et praesertim in India et Africa. Eodem saeculo etiam in Himalaiis montibus dicebantur cursores epistolas virgulis fissis ferre.

Anno enim milessimo noningentesimo decimo tertio scripsit Stuartus Eduardus White, Americanus quidam et plerumque ignotus, de Africa aequinoctiali et orientali:

Fere tertia hora obviam venimus cursori cuidam regiminis, iuveni sibi confidenti, iuveni¹, pernici, multis ornamentis armillisque ornato, rubente cute lucenti, trans cuius humerum longa lamina hastae rubente panno officii cinctae oblique iacebat, in cuius tergo parma scortea pendebat, qui epistolam gerebat fissa virgula atque ante se ferebat ita sibi confidens ac sacerdos crucem in paganos ferens in pelliculis cinematographicis.

Haec virgula fissa qua epistola fertur hodie dicitur τὴν αἰτίαν fuisse signi Aethiopici Cursus Publici, quamquam ego imaginem inspiciens vix possum asseverare epistolas hac in imagine non esse ad virgulam quodam filo ligatas. Nihilominus liquet ex his exemplis per varias regiones in marginibus "veteris orbis" sitas aut commodius visum esse cursoribus fissa virgula epistolas gerere quam in mantica perave aut hos solitos esse hanc virgulam gerere ut insigne tabellarii, sicut hodie apud Americanos aquila, apud Iapones littera T circumscripta,² apud Europaeos tuba, apud nonnullos tam conscios quam inscios tuba restincta ut signum tabellariorum intellegitur. Ad Aethiopicum testimonium operae pretium est addere Mercurium, deum nuntiorum, a Graecis Romanisque saepe esse depictum virgam gerentem duobus serpentibus implicatam, quae non longe a virgula fissa multis in imaginibus afuisse videtur. Nullum tamen habeo indicium quo certus fiam Mercurium epistolas hac virgula gessisse, nec possum explicare cur Afri Indi Australiani Himilaii alii plurimi hoc modo epistolas ferre relati sint, cum in Europaeos hoc numquam dictum esse videatur.

Unum tamen scriptorem inveni qui causam rationemque reddidit ob hunc morem epistolas referendi: nam apud Sepulvedam, qui De orbe novo composuit, legimus hanc fabulam haud illepidam (nisi forsitan ex aboriginibus sis ortus):

Tum Pinzones, qui cum Colono remanserant, facile ab eo, uti Martino fratri veniam daret, impetrarunt. Ille vero tempore scilicet serviens, litteris etiam humanissime scriptis, suam in Martinum benevolentiam declaravit. Hanc epistolam et quas Pinzones ad fratris animum placendum simul et confirmandum scripserant, Barbari pertulerunt. Qui Pinzonem, lectis epistolis, non aliter absentium animos et quae apud illos proxime gesta essent quam si cum eisdem fuisset collocutus intellexisse animadvertentes mirabantur. Homines plane barbari, apud quos nulla erat litterarum notitia; itaque divinitatem quandam epistolis inesse putantes, rescriptas a Pinzone, quasi nefas esset rem sacram manibus attrectare, fissa virgula retulerunt.

Saepe difficile est nobis iudicare utrum Sepulveda rem veram enarraverit ut gesta erat, an fabulam verisimilem effinxerit qua argumentum morale poneret: nam potest fieri illo in loco ut Sepulveda morem aliorum hominum et sibi notum in aborigines novi orbis imposuerit quo clariorem in lucem poneret discrimen inter humanitatem litteris et vinculis caritatis roboratam et barbaram illam crudelitatem quae in insulis a Europa longe remotis etiam inter milites Hispanos serpere posset—immo quae propter distantiam ortum esse videretur. Nam postea eadem in historia haec quoque scripsit Sepulveda:

Nam magistratus atque praefecti ceterorum iniurias partim ob criminis societatem negligebant, partim ob corruptissimos quorundam hominum mores satis prohibere non poterant in locis ab Hispania tam longe remotis, ut Principes, quibus calmitas et clades Barbarorum tarde cognita magnum dolorem attulit, nec iniurias in tempore cognoscere nec tantis malis providere possent.

Hanc distantiam inter provinciae barbaritatem et regni humanitatem nihil nisi epistola diminuere poterat: itaque vix mirandum est Sepulvedam voluisse quasi in scaenam ponere aborigines epistolam sic mirantes ut non nisi fissa virgula eam ferre auderent. Aut, certe, potest fieri ut haec fabula fuerit vera, sed ego nullam auderem sponsionem facere ni falsa (sed lepida) esset. Nec potest Sepulvedae ratio ad omnes alias gentes quoque spectare quae virgula fissa epistolas ferebant. Suspicor autem virgularum fissarum histora longior est et studium magis moveret, si enarrata esset, quam ut ego intra horae unius spatium discam—et ad alias res quam virgulas oportet animum quamvis parvum vertere.

iuveni] ita repetitum ab auctore minimae aestimationis, ut plurima alia hoc in loco identidem et sine variationis ornamento dicuntur.
littera T circumscripta] sunt qui dicant littera T ponitur pro "Teishin," sed ego nihil compertum habeo de huius litterae ratione, quamquam quaedam pars animi sub corde latens vult hanc litteram "T" pro "Tabellariis" primum esse adhibitam.

De versibus quibusdam Trabeae et Accii

2011-04-16T02:30:00.001-04:00

Apud Iosephum Scaligerum, qui Varronis De Re Rustica libros commentariis instruxit, invenimus eam locutionem quae est venire contra aurum multis aliis exemplis illustratam et his optimis nec ante Scaligerum in lucem editis:

Plauti vero testimonia citare, quoties hoc genus loquendi usurpaverit, supervacaneum puto: cum ea unicuique, qui vel mediocriter Plautum triverint, obviam occurrant. Producam autem locum veteris comici Trabeae ex fabula Harpace, ubi hoc loquendi genus usurpatur, tum propter sententiae elegantiam, tum etiam quia nondum vulgo noti sunt,

Here, si querelis, eiulatu, fletibus,
Medicina fieret miseriis mortalium,
Auro parandae lacrumae contra forent.
Nunc haec ad minuenda mala non magis valent
Quam nenia praeficae ad excitandos mortuos.
Res turbidae consilium non fletum expetunt.

Quis enim tam aversus a Musis, tamque humanitatis expers, qui horum publicatione offendatur? Quod si hi placent, non gravabor et alios eiusdem notae, sed alius poetae, adhibere, qui tanquam superiorum gemini et germani sunt. Sunt autem Accii, veteris ac gravissimi tragici, ex Oenomao,

Nam si lamentis allevaretur dolor,
Longoque fletu minueretur miseria,
Tum turpe lacrumis indulgere non foret,
Fractaque voce divum obtestari fidem,
Tabifica donec pectore excesset lues.
Nunc haec neque hilum de dolore detrahunt,
Potiusque cumulum miseriis adiiciunt mali,
Et indecoram mentis mollitiam arguunt.

Qui versus hactenus latuerunt, eosque nunc primum in vulgus publicamus. Quorum priores Trabeae, mihi ad verbum e Philemone mutuati videntur: qui eandem sententiam ad verbum extulit,

εἰ τὰ δάκρυ' ἡμῖν τῶν κακῶν ἦν φάρμακον,
ἀεί θ' ὁ κλαύσας τοῦ πονεῖν ἐπαύετο,
ἠλλαττόμεσθ' ἂν δάκρυα, δόντες χρυσίον.

Nam tertius versus ad verbum redditur tertio Trabeae,

Auro parandae lacrumae contra forent.

Fortasse de hoc nimis.

At haec omnia desunt recentioribus in editionibus. Nam paulo postea Muretus homo omnium optimus in calce Poematum Sacrorum haec scripsit:

Cum veteris Comici Graeci Philemonis nobilem sententiam a Plutarcho et a Stobaeo acceptam animi causa exprimere tentassem, et dicendi genere et numero veterum Tragicorum simillimo, placuit etiam experiri numquid eandam comice explicare possem. Visum est utrumque non infeliciter successisse. Per iocum igitur prioribus versibus Actii, posterioribus Trabeae nomen adscripsi, ut experier aliorum iudicia, et viderem numquis in eis inesset vetustatis sapor. Nemo repertus est qui non ea pro veteribus acceperit. Unus etiam et eruditione minime vulgari, et iudicio acerrimo praeditus, repertus est, qui ea a me accepta pro veteribus publicaret. Ne quis igitur amplius fallatur, et rem totam detegendam et carmina ipsa hic subicienda duxi.

Nam si lamentis allevaretur dolor… [et ita porro]

Itaque e calamo Iosephi Scaligeri cito volaverunt tela huius generis:

In Rumetum

Qui rigidae flammas evaserat ante Tolosae
Rumetus, fumos vendidit ille mihi.

Dixi illud "huius generis" quia in variis libris vetustis hoc carmen aliis in formis reperitur:

Qui flammas rigidae vitaverat ante Tolosae
Muretus, fumos vendidit ille mihi.

Qui rigidae flammas evaserat ante Tolosae
Falsidico fumos vendidit ore mihi.

Quorum trium distichorum primum saepius laudatur, nec sine iusta causa: nam in titulo, qui est "In Rumetum," latet iocus aculeatus quem audies si celeriter ea verba enuntiaveris. Hunc iocum Theodorus Beza explicavit altero in epigrammate, quod tamen in se parum salis candidi, atrae bilis nimium continet ut subiungatur.

De muscis quibusdam apud Muretum repertis

2011-04-15T01:55:00.002-04:00

Inter annotationes in Catulli carmen sexagesimum septimum, quas scripsit Macus Antonius Muretus nebulo salsissimus, haec verba me praeter modum delectaverunt:

Nec peccatum a me.] Post hunc versum pentameter desideratur. Itaque concurrerunt emendatores, ut ad mulctram muscae; et, quod quisque potuis, attulerunt. Alius,

Verum istaec potius ianitor ipse facit. alius,

Verum istis me auctorem esse facit populus. alius,

Verum isti populo di mala multa ferant.

Guarinus ait, vidisse se librum veterem, in quo esset,

Verum isti populo ianua quid reficit.

At ex hoc nulla idonea sententia exprimi potest. Ego, inane spatium relinquere, quam inanes versus ponere, satius duxi.

Quibus dictis, recte iudicavit Muretus noster de difficultatibus huius versus, qui hodie sic inter cruces a Mynors ponitur:

"Non (ita Caecilio placeam, cui tradita nunc sum)
   culpa meast, quamquam dicitur esse mea,
nec peccatum a me quisquam pote dicere quicquam:
   verum †istius populi ianua qui te† facit,
qui, quacumque aliquid reperitur non bene factum,
   ad me omnes clamant: 'ianua, culpa tuast'."

isti r. populo ε. qui te V: quidque Statius.

Goold, qui anno millesimo octogesimo tertio editionem audaciorem in lucem edidit, sic ad mulctram concurrit:

verum istuc populi lingua quiete tegit

At in minutias descendere hodie quidem mihi displicet, quod in adagia discenda semper sum proclivior. Itaque Mureti illud "concurrere ut ad mulctram muscae" in memoriam tenebo, lectiones tamen varias huius versus, cuius studium "sive fatum nobis, sive quo alio nomine appellari placet illud, quidquid est, quod in his rebus valet, eripuit," praetermittam atque in id, ut Muretus ipse admonuit, incumbam, quod debet discipulorum etiam levis animi studium movere: nam interpres noster, antequam coeperat hoc paraclausithyron explicare, graviter iniunxit, ne in obscurioribus rebus tempus tereremus, his verbis:

Stultum est, quae ita scripsit Catullus, ut ne tum quidem, nisi a paucis, quibus hae res cognitae essent, voluerit intellegi, ea se quemquam hodie credere coniectura assecuturum. Pauca igitur quaedam cursim annotabimus: de historia quidem ipsa suum cuique iudicium relinquemus. Non enim eo haec legimus, ut sciamus quae tandem illa fuerit, a qua haec tam pulchra edita sint facinora; quisve aut senex ille Balbus, aut invalidus filius, aut officiosus pater, aut ceteri denique participes huius tam honestae societatis: quos, ne tum quidem, cum viverent, cognoscere, ulla laus erat: sed ut animadvertamus, si qua insint, quae ad Romani sermonis elegantiam facere videantur.

Equidem facile Gallicissimo (et numeroso) oratori philologoque assentior, qui elegantia non solum careo sed etiam siti eius exsiccatus et fere confectus quasi per tescas academicas immensasque haerenas Anglicas et nimis saepe sine calce Latino compositas vagor fontem quendam facundiae quaerens, cuius aquae non semper inquinantur fictis nominibus (ut "intertextualismus" pro recordatione seu eo quod est "auctorem signficare") tertio quoque in sensu repertis. Itaque ad adagium: illud "ad mulctram muscae" in Iliadis altero sic multo fusius expressum invenimus:

Ἠΰτε μυιάων ἀδινάων ἔθνεα πολλὰ
αἵ τε κατὰ σταθμὸν ποιμνήϊον ἠλακουσιν
ὥρῃ ἐν εἰαρινῇ ὅτε τε γλάγος ἄγγεα δεύει,
τόσσοι ἐπὶ Τρώεσσι κάρη κομόωντες Ἀχαιοὶ
ἐν πεδίῳ ἵσταντο διαρραῖσαι μεμαῶτες.

Antiquissimum igitur hoc proverbium, sed non inter Erasmi Adagiorum invenitur, qui tamen "muscarum turbam" sine ulla mulctra dixit in mortales inter se "rixantium, bellantium, insidiantium, rapientium, ludentium, lascivientium, nascentium, cadentium, morientium." At satis nota fuit haec Homeri translatio sensus, ut etiam in versibus de Arte Poetica a Marco Hieronymo Vida pactis non iniucunde reperiatur:

At non exiguis etiam te insistere rebus
abnuerim, si magna voles componere parvis
aut apibus Tyrios, aut Troia ex urbe profectos
formicis, Libycum properant dum linquere litus.
Sed non Ausonii recte foedissima musca
militis aequarit numerum, cum plurima mulctram
pervolitat, neque enim in Latio magno ore sonantem
arma ducesque decet tam viles decidere in res.

At ex omnibus Mureti illud "ad mulctram muscae" propter salsam elegantemque brevitatem quam maxime arridet.

De philosophia Deformatoris.

2011-04-08T23:56:00.001-04:00

Ne videar emortuus esse, cum revera vivus libellis academicis scribendis sim sepultus, subdo e Valentini Andreae colloquiis, quibus titulus Turris Babel est datus, oratiunculam cuiusdam Deformatoris:

Qui res omnes ex praescripto et legibus administrant—nae illi mihi nimis abiecti sunt et humiles! Quin potius vivimus, ut tempori indulgeamus, et quam in partem illud inclinat, ibi incumbamus? Frustra enim renitemur, nec nisi nosmet ipsos demergimus. Hoc est, quod huius saeculi moribus me adapto, parum sollicitus quid ante me actum, quid post me agendum sit.

Exuitur Ecclesia hodie: amovebo et ego laciniam!

Dissolvitur Politia: amovebo et ego vinculum!

Conturbantur mores: movebo et ego Camarinam!

"Camarinam movere" dicitur, ut Erasmus inter Adagia enucleavit, ex Graeco illo κινεῖν τὴν Καμαρίνην (seu Ἀνάγυρον). Totius autem Deformatoris declamatiunculae sententia nos docet rationem certissimam qua lucrum faciamus: philosophia igitur in quam operae pretium est incumbere, dummodo una in re ab hoc strepitosi Deformatoris exemplo discedamus: eam lucrosam philosphiam tegamus et omnia contraria palam dicamus. Itaque coram populo dicendum nobis ad mores maiorem semper spectandum, ad nostros memoriamque reipublicae, ad omnium legum iustitiaeque commune fundamentum, ad illam libertatem quam nobis e tyrannorum dominatu vidicaverint ac nobis tradiderint patres patriae, quo firmius pietate, caritate, prosperitate vinciamur; privatim tamen omnino ex contrario gerendum. Deformatores enim ditissimi sunt callidissimi mendaces.

De tribus floribus Catullianis

2011-04-03T02:51:00.002-04:00

In Catulli carminibus nuptialibus, quibus numeri (nam apud poetas quid non secundum numeros?) sexagesimus primus et sexagesimus alter tribuuntur, tres flores reperiuntur de quibus imprudens discipulus nonnihil effutire potest.

iam licet venias, marite:
uxor in thalamo tibi est,
ore floridulo nitens,
alba parthenice velut
luteumve papaver. (61.184–188)

Ut flos qui in saeptis secretus nascitur hortis,
ignotus pecori, nullo convulsus aratro,
quem mulcent aurae, firmat sol, educat imber,
[iam iam se expandit suavesque exspirat odores;]
multi illum pueri, multae optavere puellae:
idem cum tenui carptus defloruit ungui,
nulli illum pueri, nullae optavere puellae:
sic virgo, dum intacta manet, dum cara suis est;
cum castum amisit polluto corpore florem,
nec pueris iucunda manet, nec cara puellis.
Hymen o Hymenaee, Hymen ades o Hymenaee! (62.39–48)

Papaver quid sit nemo est qui nesciat, sed qui flos sit alba parthenice volui discere, itaque ad commentarium in Catullum a Marco Antonio Mureto scriptum me contuli. Muretus Gallicissimus, qui omnibus praestabat et ingenio et diligentia cum de inerti concubino desertum domini amorem audiente et nuces spargente dissereret necnon totas paginas annotationibus doctis implevit quibus eiusdem pueruli delicati comam cinerariique munus enodaret, ad hos flores fusius explicandos tantum dixit haec pauca:

Alba parthenice.] de parthenice, & papavere, vide Plinium.

Maximas gratias agimus Mureto, ob tale auxilium! Quisnam enim hominum praeter Muretum subsidium tam benignum, tam ingeniosum, tam lepida doctrina refertum lectori umquam praebuit? "Vide Plinium." Quibus verbis dixit id quod potest de omnibus floribus, animantibus, lapidibus, terris, fluviis, immo fere de omnibus rebus ita dici, ut qui dixit nihil dixisse videatur. "Vide Plinium." Quidni dixisset: "Nihil de his stultis floribus curo; itaque lector qui de talibus nugis sollicitatur ad eum confugiat qui de omnibus floribus, et sub sole inventis et fortasse qui nusquam invenientur, tam veram doctrinam quam fabulas falsas tradidit; ac lectori nostro licebit totum diem terere per immensi corporis volumina innumerabilia quaerenti duos stultos flores."

Itaque vidi Plinium. Et, cum quaerens nullam parthenicen invenissem, gratias Mureto iterum agens, has quinque herbas vel plantas similibus nominibus notatas inveni:

Vicesimo primo in Plinii libro inter herbas vulgares inveni parthenium ab aliis leucanthes dictum (quam Magi contra tertianas sinistra manu evelli iubent);
item in vicesimo altero parthenium quod alii helxinen (falso tamen nomine) vel perdicium vel sideritem vocant (ad lanas inficiendas utile);
item paulo postea aliud parthenium seu herba urceolaris quod contra vehiculorum eversiones singulare et a Minervo Pericli somnio monstratum refertur;
item parthenium Mercuri sive linozostis (quod Hippocrates miris laudibus in mulierum usum praedicavit);
item vicesimo quinto in libro parthenis absinthii modo fruticosa, maioribus foliis pinguibusque.

Quas cum invenissem et enumeravissem, iterum gratias egi Mureto.

Facilius autem esset lectori imprudenti et pigro, ut sum, si Muretus potius scripsisset, "Vide Propertium." Nam apud Propertium leguntur hi versus, qui tam ad parthenicen quam ad papavera necnon ad florem teneri ungui carptum spectant:

hic erat Arganthi Pege sub vertice montis,
   grata domus Nymphis umida Thyniasin,
quam supra nulli pendebant debita curae
   roscida desertis poma sub arboribus,
et circum irriguo surgebant lilia prato
   candida purpureis mixta papaveribus.
quae modo decerpens tenero pueriliter ungui
   proposito florem praetulit officio,
et modo formosis incumbens nescius undis
   errorem blandis tardat imaginibus. (1.20.33–42)

Ut his in versibus Catullianos flores e duobus carminibus nuptialibus excerptos et ob similitudinem in unum locum coniunctos intelligas, non necesse est tam doctus sis quam Muretus. Propertius igitur videtur intellexisse albam parthenicem sibi velle lilium candidum, quod plurima per saecula quasi signum castitatis virginalis habebatur (etiamsi hodie apud nos saltem mortem potius vulgo significat flos ille purus et albus quam pudicitiam). At in papaveribus color mutatus est: nam idem flos soporiferus qui apud Catullum luteus vocabatur Propertio videbatur purpureus dicendus. Cui confusio colorum addere possumus tertium priapeum carmen quondam Vergilio tributum, sed a Mureto nostro inter Catulli carmina intrusum, ubi haec leguntur:

Florido mihi ponitur picta vere corolla,
primitus tenera virens spica mollis arista,
luteae violae mihi lacteumque papaver
pallentesque cucurbitae et suave olentia mala,
uva pampinea rubens educata sub umbra;
sanguine haec etiam mihi (sed tacebitis) arma
barbatus linit hirculus cornipesque capella. (3.10–16)

Lacteum nomen adiectivum, quod a Catullo in lilium seu parthenicen dictum erat, hoc in loco papaveribus datum est quae Propertio purpurea videbantur, Catullo tamen lutea. Sed luteae hic sunt violae, quae pro lilia ponuntur. Quid de his floribus dixit Muretus, qui "ipsum quoque Catulli esse, eruditis hominibus ita iudicantibus" est assensus cum idem inter Catullos versus collocaret itaque commentarium in hoc quoque carmen conscriberet? Ne verbum quidem.

Licet possimus colores papaverum lilium violarum per alios poetas persequi, sed fortasse satis est agnoscere id de quo Columella Celsus Plinius testimonium praebent: papavera variorum colorum in natura rerum inveniuntur, et praesertim alba et nigra. Facile igitur possunt poetae papaveribus quodlibet colorem tribuere, atque in his coloribus aut mutandis aut servandis possunt nexum inter se et alios auctores ostendere. Suspicor autem his in coloribus argumentum non invalidum latere quo ostendi possit Muretum non debuisse hoc saltem Priapeum in Catullum trusisse.

De tertio flore, tenui carptum ungui, fere omnibus etiam indoctis discipulis notum est adagium Graecum ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων, quod Pomponius Porphyio in Horatii Carminum tertio dixit "a prima infantia" significare. Itaque in Catulli carmine sexagesimo altero possumus tribus sensibus illud tenui ungui intellegere:

primum, flos a caule primis et durioribus partibus digitorum seiunctus est; qui sensus apud Propertium quoque inveniri potest;
deinde, flos nondum maturus sed adhuc quasi puerilis ante erat, quam a vita interclusa est ante tempus plerisque floribus a fatis dictum; qui sensus apud Propertium etiam in illo adverbio pueriliter accipitur;
postremo, quod his in exemplis mihi quam maxime videtur insignum, tenuis unguis potest tam in hominibus flores carpentibus quam in flores ipsos dici, quod illa pars qua folium cauli coniungitur unguis nuncupatur. De quibus unguibus vide Plinium.

Alii tamen auctores, qui hoc adagio usi sunt, non tam venuste poterant tot sensus in unam locutionem plectere. Nam etiam Cicero, qui annis 56o et 55o plura dixit scripsitque Catulliana quam plerumque hodie agnoscitur, multo simplicius et uno tantum senso adagium adhibuit in epistola ad P. Lentulum proconsulem:

Sed praesta te eum qui mihi a teneris, ut Graeci dicunt, unguiculis es cognitus. (ad Familiares 1.6)

Plautus ante Ciceronem formam huius vocabuli diminutivum usurpavit, cum altero adagio uteretur, dicens:

perpruriscamus usque ex unguiculis (Stichus 761).

Nam perpruriscare nihil habet cum prima infantia commune, sed potius idem valet ac penitus: quod monuit anno 1965o Alan Cameron homo satis doctus qui intellegeret duo esse adagia specie consimilia sed sensu longe dissimilia. Paulus autem Manutius et Desiderius Erasmus, cum de illo a teneris unguiculis dissererent (apud Erasmum proverbio datus est numerus 652us), Plutarchum (saltem qui fertur) ut testem Graecum laudant, qui in De liberis educandis dixit:

δεῖ δέ, ὡς ἐγὼ ἂν φαίν, αὐτὰς τὰς μητέρας τὰ τέκνα τρέφειν καὶ τούτοις τοὺς μαστοὺς ὑπέχειν· συμπαθέστερόν τε γὰς θρέψουσι καὶ διὰ πλείονος ἐπιμελείας, ὡς ἂν ἔνδοθεν καὶ τὸ δὴ λεγόμενον ἐξ ὀνύχων ἀγαπῶσαι τὰ τέκνα.

Cameron tamen ab Manutio Erasmoque dissentit, quippe cui Plutarchus hic eodem altero adagio, quod non ad pueritiam sed ad vim spectat, usus esse videatur. Equidem nescio an possim asseverare Cameron hac in re rectum sensum habere, et praesertim quod Plutarchus de matribus puerisque loquitur, sed intellego cur ille voluerit hoc in exemplo discrimen asperum facere: nam ad eius argumentum probandum necesse erat ostendere duo esse adagia, quorum unum pueritiae semper adiectivo gauderet, unum (quod penitus sibi vult) semper eo careret: unde hoc periculum ortum est, ne argumentum in Procrustae lecti formam descenderet. At, etiamsi apud Plutarchum discrimen difficilius et obscurius videtur, nihilominus duobus lepidissimis exemplis ex Anthologia Graeca excerpta possum ostendere id quod docuit Cameron:

Τὴν ἀπὸ τῆς Ἀσίης ὀρχηστρίδα, τὴν κακοτέχνοις
   σχήμασιν ἐξ ἁπαλῶν κινυμένην ὀνύχων, αἰνέω, οὐκ ὅτι πάντα παθαίνεται οὐδ' ὅτι βάλλει
   τὰς ἁπαλὰς ἁπαλῶς ὧδε καὶ ὧδε χέρας,
ἀλλ' ὅτι καὶ τρίβακον περὶ πάσσαλον ὀρχήσασθαι
   οἶδε καὶ οὐ φεύγει γηραλέας ῥυτίδας. (5.129)

Automedon his in versibus saltatricem laudat, quae duobus in sensibus dicitur ἐξ ἁπαλῶν κινυμένην ὀνύχων:

primum quod illa scit gesticulari manibus, quarum ungues sunt partes a corpore remotissimae itaque in saltatione quam maxime movendae;
deinde quod eius aetate ita est intelligendum ut cum senectute rugosa, quae plerisque puellis fugienda videtur, conferatur.

Alios sensus, si insunt, ut a scopo aberrantes praetermittam: nam nihil revera pertinet ad argumentum quod Cameron posuit de duobus adagiis quorum formae inter se uno nomine adiectivo differunt. Satis est dicere Automedon nomen adiectivum quod est tenerum addidisse, ut sensum pueritiae saltatrici adderetur. Nunc, ut ad alterum exemplum vertamur:

Εὐρώπης τὸ φίλημα, καὶ ἢν ἄχρι χείλεος ἔλθῃ
ἡδύ γε, κἂν ψαύσῃ μοῦνον ἄκρου στόματος·
ψαύει δ' οὐκ ἄκροις τοῖς χείλεσιν, ἀλλ' ἐρίσασα
τὸ στόμα τὴν ψυχὴν ἐξ ὀνύχων ἀνάγει. (5.14)

Europae oscula, quorum gradus sunt, ut apparet, tres, ita Rufinum excitant ut eius anima ex unguibus educatur: quod non ad pueritiam sed ad vim spectat, qua de causa invenimus illud ex unguibus nullo nomine adiectivo ornatum. At potest fieri ut lector quadam dubitatione haesitaverit de hac significatione: num potest fieri ut primus et alter gradus inter se adeo minime differant nec aliter quam "dulce" nuncupantur, dum tertius gradus τὴν ψυχὴν ἐξ ὀνύχων ἀνάγει? Num gradus debent esse tam impares, tam inconcinnes, tam inaequaliter dimensi? Immo, si poetae artem est secundum naturae veritatem iudicanda, pendet omnino e puella: nam cognovi nonnullas quarum suavia vehementissima vix poterant etiam ἡδὺ vocari, unam tamen cuius basium tenerrimum et vix delibutum reapse animam ex unguibus eduxit.

De Catulli amitha

2011-03-28T22:34:00.001-04:00

Centesimi decimi sexti carminis Catulli versus septimus octavusque:

contra nos tela ista tua evitabimus †amitha
at fixus nostris tu dabis supplicium.

evitamus ζ. amitha O, amicta X: amictu ε.

Omnibus doctis hominibus qui Catulli carmina legunt quasi lusui communi videtur ultimos ultimi carminis versus quodammodo emendare—id est coniecturas vel ingeniosas vel praeter omnem valetudinis sanitatisque spem inductas in poetae verba immiscere. Inter meliores conatus possumus eum nominare a J. M. Trappes-Lomax anno bismillesimo altero excogitatum, qui voluit ordinem verborum ita paulo mutari ut versus facillime legi debeant:

nos contra ista iniecta tua evitabimus tela
at fixus nostris dabis supplicium

Nec defuit ingenium A. Palmerio, cuius lectio

caetra nos tela ista tua evitabimus apta
at fixus nostris tu dabis supplicium.

in quo levis parma caetrum nuncupata pro contra adverbio ponitur, lepidior est quam ut praetermittatur, quamvis raro hodie audiatur. Multo tamen involutior est prima lectio a Kenneth Kitchellus Ludovicianensi posita, secundum quam nihil mutandum est, sed amitha potius pro vocabulo Graeco quod est ἄμιθα seu liba intellegitur. Hac enim ratione lector ducitur in quasdam significationes remotiores, ob diversas formas libarum apud antiquos factas, nam haec lectio tantummodo potest valere si accipiamus amithas esse in speciem partium muliebrium paratas, itaque vocabulum pro illis partibus esse habendum. Gavisus fortasse esset Muretus si ipse talem emendationem primus effinxisset; equidem tamen suspicor per ambages nimis longas Kitchellum ad finem advenisse.

At quoniam propositum mihi est eodem lusu paulisper delectari, ut mentem nuper nimis sollicitam a rebus vexantibus abducam, volo per ambages paulo longiores petere et Mureti Kitchellique more rationem indagare per obscuriores Graecorum sermonis tenebras: itaque ego velim hoc modo amitha pleniorem reddere:

contra nos tela ista tua evitabimus ἀμιθρεῖν
at fixus nostris tu dabis supplicium.

Nam apud Callimachum, seu Battiaden ut Catullus ipse poetam Alexandriae notissimum eodem in carmine appellavit, legimus:

ἄγετό τις νύμφαν· «Ἐρυσίχθονα δίσκος ἔτυψεν,»
ἤ, «ἔσπεσ' ἐξ ἵππων,» ἤ, «ἐν Ὄθρυϊ ποίμνι' ἀμιθρεῖ.»

Hoc Callimachi ἀμιθρεῖ nihil aliud est quam Atheniensium ἀριθμεῖ variis litteris inter se transpositis; nec dissimile esset infinitivum quod est ἀμιθρεῖν pro ἀριθμεῖν seu numerare in fine versus poni, neque a scopo Catulli carminis de Callimachi iambis scripti nimis aberrare videtur, si Callimacho licuit ἀμιθρεῖ in hymno in Cererem dicato dici. Quid porro magis idoneum Catullo, qui basia pro savia seu suavia identidem non solum dixit sed etiam ipse numeravit?

Si hoc accipiatur, Catullus, cum videretur dicere se Gelii tela evitasse, tandem in fine versus dixerit se vitavisse ne Gelii tela numeraret, quod fortasse non nimis inepte convenit cum ipsa forma versuum: nam utroque in versu lector cogitur litteram "s" praetermittere penultimo in vocabulo enuntiando, ut numerus ad regulas elegiacas reducatur; itaque Gellium reprehenderit Catullus ob antiquius genus dicendi, quo usus est Ennius aliosque Romanos ante poetas novos scribentes, quod illius tela non ad neotericas rationes conformarentur.

Haec tamen lectio nec Mureto nec Politiano placuisset, quippe in qua neque ad Festum conferendi fuissent pedes lectoris, neque per sensum quam maxime translatum possem sensum obscoenum in carmen inferre, id quod summo consensu doctorum hominum necesse est doctus homo efficiat, quo homo doctior habeatur.

De emendatione omnium stultissima

2011-03-24T23:09:00.003-04:00

Melius nonnumquam videtur imaginem apponere nihil ad scripta pertinentem.

Quamquam libenter confiteor me fortasse nimis proclivem esse in M. Antonium Muretum, oratorem disertissimum, ob mellifluentes eius periodos necnon epistolas variasque lectiones tam doctas quam iucundas ac carmina delectabilia, ut vera cum indignatione possim in eius ingenium invehi, nihilominus ex aequo confitendum est eodem ab oratore philologoque illustratissimo quandam emendationem positam esse fortasse omnium stultissimam. Nam in nonagesimo octavo Catulli carmine, quamquam plerique philologi Politianum sequentes legunt:

culos et crepidas lingere carpatinas

Muretus tamen maluit legere:

culos et trepidas lingere cercolipas

At cur doctus Gallus noster, qui paulo antea ad nonagesimi quinti carminis versum vacuum censuit se nullum vatem neque hariolum audere versus in codicibus scriptos suis coniecturis contaminare ac mutilis potius quam recenti aliquo artifice interpolatis versibus delectari, hoc tamen in loco voluit lectionem non nimis obscuram duobus vocabulis mutatis in tenebrosam quandam locutionem torquere et Graecanicam? Has rationes ipse protulit:

Quod autem Politianus legit, crepidas carbatinas, multis de causis non placet: primum, quia est contra fidem veterum exemplarium: deinde, quid habent commune crepidae carbatinae cum ea parte corporis, quae paulo ante nominata est? Insulsum plane fuerit ista coniungere. Itaque doctissimi homines, cum hanc, quam nos sequimur, scripturam approbassent, illam Politiani, summo consensu, repudiarunt.

Certe doctissimi homines nostrae aetatis et priorum fere omnium summo consensu a Mureto eiusque doctissimis sine nomine laudatis ita dissentiebant, ut difficile sit trepidas cercolipas in apparatibus criticis hodie etiam invenire, sed ad auctoritates nullo nomine prolatas refutandas non necesse est nimis temporis terere; porro vetera exemplaria habentur hodie carpatinas vel carbatinas continere, neque dicitur trepidas esse legendum; sed ad argumentum e coniunctionis salsitate plura sunt dicenda. Nam Muretus, etiamsi fortasse a Quintiliano didicit illud ploxeni, quod in medio carmine priore reperitur, esse Transpadanum vocabulum, nihilominus non videtur animadvertisse has carbatinas ex aequo rusticas fere eodem in loco hoc in carmine esse scriptas, qua re salsa illa coniunctio quam petebat Muretus potius videtur duobus ex lusibus collatis oriri, ut uter videatur vocabulum rusticum dicacibus versibus complecti.

At unde est Muretus hoc cercolipas expiscatus? Ex Festo, apud quem cercolips vel cercolopis vel cercalopex (nam docti editores numquam volunt inter se consentire de lectione huius lemmatis; cercalopex tamen ad vulpem potius spectare debet) dicitur esse genus simiae, cui ultima caudae pars sit villosa. Scaliger tamen monuit Festum hic manifesto erravisse, non solum quod nusquam in rerum natura inveniri posset simia similis cui cauda villosa esset ornamento, sed etiam quod Graecorum sermo munere verborum componendi non ita fungeretur, ut in nomine substantivo (sicut λίπος) desineret vocabulum compositum, sed potius mallet ultimam partem e verbo temporali sumere: immo multo facilius videri nomen quod (fortasse) esset cercolips intellegere secundum notum atque usitatum exemplum quod est αἰγίλιψ, ut in simiae κέρκον-λιπούσης nomine audiremus bestiam non cauda-pinguescentem sed cauda-carentem. Haec enim verbi finitio non omnino a scopo aberrare videretur, si codicum fide defenderetur: nam Forcellinius in lexico praeclaro nostrum Catulli versum explicavit ita:

Nam clunibus simiae non caudatae nihil est spurcius.

At neque ita intellexit Muretus quid sibi vellet illud cercolipas, sed, ex quo error eius depravatae lectionis quam maxime manifestus videtur, effinxit hanc prorsus novam significationem neque alias repertam ex ea Festi caudatiore:

Cercolipas vocat obscenas partes viriles, ficto ex cauda et pinguitudine vocabulo. Trepidas autem dicit, significans id, quod Persius expressit hoc versu,

Cum morosa vago singultiet inguine vena.

Nunc liquet cur Muretus voluerit trepidas cercolipas ponere: ut obscoenas partes viriles sub nomine Graeco et incerto et sensu omnino novo, a simia in virilem partem humani corporis nulla antiquorum autoritate translato, in carmen Catulli inferret. Qualem audaciam, qualem allucinationem!

At non solum ille, sed alii quoque doctissimi homines, ut ipse dixit, hac pravitate decipiebantur: inter quos imprimis Marullus, qui contra Politianum passeris pudorem defendebat, econtra pudicitiam trepidas cercolipas maluit, ut discimus ex Mureto:

Ac praeter ceteros Marullus, qui, ut et homo Graecus, et supra modum Politiani odio imbutus, distichon scripsit, quo acerbe atque amarulente ait, Politianum Vectio pro cercolipis carbatinas dedisse, quod suum sibi munus ab eo praeripi nollet.

Lingere carbatinas vult Vection Eunomus, ipse
Ut possit trepidas lingere cercolipas.

Si ex his verbis intelligimus quae fuerit auctoritas summumque consensum doctissimorum hominum, incipimus suspicari philologorum lectiones non semper secundum fidem veterum exemplarium esse prolatas sed nonnumquam modo contra sententiam inimicorum. Mureti igitur illud cercolipas fortasse non ex stultitia lippi legentis aut quadam pravitate ingenii in morosas venas haerentis ortum est, sed ex pravissima illa stultitia quae, ut nox diem, vitiosam aemulationem consequitur ac rivalitatem.

Hoc tamen addam unum et fortasse non solum a scopo sed etiam a campo trans flumen in alios agros aberrans, de quo Muretus nullam mentionem fecit: in Plauti Trinummi offendimus quasi catalogum servorum:

Truthus fuit, Cerconicus, Crinnus, Cercobulus, Collabus,
collicrepidae cruricrepidae, ferriteri mastigiae:
inter eosne homines condalium te redipisci postulas?

collicrepidae] alii oculicrepidae

2011-03-08T10:10:00.001-05:00

Quot homines in Civitatibus Foederatis aut a crocodilis aut a pistricibus
petiti sunt occisive ab anno 1948o usque ad annum 2005um.
Civitas	Quot a crocodilis petiti	Quot a crocodilis occisi	Quot a pistricibus petiti	Quot a pistricibus occisi
Ludoviciana	2	0	2	0
Alabama	5	0	5	0
Georgia	9	1	8	0
Carolina Meridionalis	9	0	38	0
Texia	15	0	30	1
Florida	351	17	509	8
Summa	391	18	592	9

Quot tamen homines unoquoque anno a serpentibus alatis in Florida interficiantur, nemo est, quoad sciam, qui iam numeraverit.

De Georgio Buchanano extrema linea amanti

2011-03-08T00:14:00.001-05:00

Inter carmina Georgii Buchanani, de cuius nomine Pastrix doctus versificator me monuit, dum cervisiae nomen quaero, hos versus non illepidos de Leonora Peiridis, lenae filia, repperi scriptos:

Ergo mihi nunquam nisi personata videnda es?
   Cernere nec faciem fas Leonora tuam?
Alloquar absentem praesens? In luce serena
   tanquam sint tenebrae, non videam quid amem?
Osculer, amplectar, tractem quod cernere non est?
   Et tecum veluti sine semper ero?
Non ego Penelopem quae non videatur amabo:
   Gorgona si videam, Gorgona forsan amem.
Illa vel Oedipodas, vel Phineas urat amicos,
   quae faciem metuit ne tueare suam.
Per te, per verum quicunque est ille, colorem,
   perque oculos, oculos qui rapuere meos:
quisquis is est, verum vultum permitte videri,
   te volo, personam nolo videre tuam.

Quos versus legentibus philologis et criticis, ut nunc interpretes a semet ipsis habentur, fortasse statim in mente cucurrit theoria personarum, ut vocatur, qua vox narratoris non eadem ducitur esse atque ea poetae. Nam iis qui Iuvenalis, ut exemplum afferam, opera terere solent, adeo difficile est tot et tam diversas sententias quot in variis carminibus reperiantur uni tantum voci ascribere, ut facilius intellegere videatur vocem et sententias poetae esse in unoquoque carmine ita modulatas, ut histrio solet persona sumpta depositave nunc Philaenen agere, nunc avarum Harpagonem, nunc imperatorem coram καὶ τέκνῳ morientem. Quod in his quoque versibus, de lenae filia personata scripta cuius personam persona poetae non vult videre, potest et hodiernis interpretibus delectare: at mihi, nullo facultate interpretandi praedito, aliud praebetur oblectamentum. Nam hic progressus rerum, a visu ad alloquium, deinde in oscula, ac postremo praeter amplexum, ad mentem vocat quinque illas lineas, quas Pomponius Porphyrio, ad Horatii primi libri carmen decimum tertium annotatiunculam ponens, brevissimis verbis sic expressit:

in quinque partes amoris fructus esse partitus dicitur:
visu, adloquio, tactu, osculo, concubitu.

Quorum graduum quinque primus, qui est visus, apud Buchananum ansam praebet ut locus communis aliquatenus detorqueatur: nam visus dicitur omnium linearum esse extrema, ac tristissima causa eius qui extrema linea amare cogatur. Sic in Terentii Eunucho loquitur Phaedrus (cuius nomen Platonicum, et cur id ipsum ad quinque lineas spectet, alias est explicandum), qui rus ab urbe urbanaque amatrice expulsus queritur:

Hem biduom hic
manendumst soli sine illa? Quid tum postea?
Nil est. Quid nil? Si non tangendi copiast,
eho ne videndi quidem erit? Si illud non licet,
saltem hoc licebit. Certe extrema linea
amare haud nil est.

Propertius postea quarto in primi libri carmine extrema linea amoris paulo immutavit in formam amatoris elegiaci magis propriam:

haec…forma mei pars est extrema furoris

Nec longe abest, si sequimur emendationes Phillimori (post Kraft et Rossberg) anno 1919º prolatas, versus sextus undecimi carminis eiusdem Propertii libri:

Ecquid in extremo restat amare loco? ] Phillimorus
Ecquis in extremo restat amore locus? ] alii

Porro Lactantius Placidius, qui fertur, cum in annotatione ad Statii Thebaidem apposita fabulam de Hymenaeo saepe in marginibus librorum (neque usquam aliter) decantatam paucis verbis vel mutandis vel addendis ornaret, eodem modo puerum Atheniensium formosissimum descripsit:

Istum cum una ex civibus suis, virgo nobilis, adamasset, ipse, mediocribus ortus parentibus, quia nuptias desperabat, quod poterat tamen, puellam extrema amoris linea diligens, eius animo solo satisfaciebat aspectu.

Ex quinque igitur gradibus seu lineis seu punctis amoris, extrema dicitur esse visus, quo solo animum in puella deperientem alere videtur inter amantium cruciatus non minimus numerandus. Ut ad Buchananum revertamur, vox narratoris queritur non sibi licere amatam videre, cum non vetetur eam alloqui, osculare, amplecti et ita porro. Quomodo enim potest fieri ut amor post extremam lineam progrediatur, si prima ipsa linea sit negata? Mysterium τῆς Ψυχῆς.

De cervisiae coctoribus, tonsoribus, pistoribus manentibus.

2011-03-07T01:06:00.001-05:00

Insolitum hexametrum repperi Gradum ad Parnassum lustrans:

cērvĭsĭă. Cērvĭsĭae cōctōr, tōnsōr, pīstōrquĕ mănēbūnt, B. SYN. Zȳthūm.

Cum nescirem qui poeta sit littera "B" insignitus—nullum enim in indice poetarum apparet nomen quod e littera illa omnium secunda exorditur, etsi Avienus et Cappela ibi leguntur—coepi per rete universale hunc versum quaerere. Alteram editionem recensens potui tres illi primae litteras addere.

Buch. Bene: die Bücher placent. Fortasse nominis pars his in litteris legenda est, sed haec editio indice caret poetarum.

At nullo clarius fit hoc aenigma ex eo quod inveni in libro cui titulus duodecivicesimi saeculi more ad nauseam tendit per ambages has: Fragmenta Poëtarum Veterum Recentiorumque, Ponderosioribus metris, cum laudi, cum vituperio inservituris:Nec non Intermixtis Apophtegmatibus, Axiomatibus, Variis In- & Descriptionibus, Sententiis, ac Documentis, Sacris, atque Profanis, Interjectisque metris Leoninis, Rhythmis, & Epigrammatibus, inmodum Polyantheae Poëticae proposita Per Alphabeticos Titulos in ordinem disposita, Pro erudita legentium utilitate Luci publicae exposita a Iosepho Ernesto Barisien Bohemo Pragensi, Presbytero Ecclesiastico et scriptitore titulorum nimis verboso:

Quibus e versibus facile tu, lector tam docte quam benevole, intelliges auctorem musophilum solere singulos versus nomine notari poetae, sed iuxta hos versus qui ad cervisiam spectant nihil posuisse. Debemusne igitur sub littera B sive Buch apud Gradum illum posita nomen Iospephi Ernesti Barisien intellegere? Nam nullum nomen apud poetas illo opere laudatas repertum in se "Buch" continet, quamquam Iohannis Baccherii fragmenta ibi inveniuntur. At fortasse minime interest utrum Bachcherius an Barisien hunc versum scripserit, an alius quispiam: cur tamen in Gradu laudatur versus tam pedestris et mediocris, neque etiam sensus plenus? Nisi fortasse ideo, quod nullus alius versus ad cervisiam spectans potuit inter carmina Latine exarata reperiri.

De pretio litterarum diminuto

2011-02-12T00:10:00.001-05:00

Aliquis nuper mihi misit brevem commentatiunculam anno bismillesimo in actis diurnis Neoeboracensibus divulgatam, quae, quamquam ego antea abhinc annos iam decem undecimve non animadverti, nunc mihi legenti primo risum deinde vero quandam maestitiam movet: nam haec acta, quae solent unaquaque hebdomade indicem parare librorum quam maxime in pretio atque in manibus dicuntur, eo anno decreverunt ne his in indicibus volumina ad puerorum oblectationem scripta cum iis vulgo iam adulto destinatis commiscerentur. Hoc sane quod eo tempore e decem libris laudatis quinque fuerunt pueris adolescentibusve dicati, quorum in tribus fabulae narrabantur de Harrio Potter.

Unde risus.

His tamen indiciis moniti possumus aliquid deprehendere de litteris nostri saeculi necnon de eas legentibus: rarius studium apud viros feminasque iam adultos moveri libris quam apud pueros, qui ad scripta legenda quodam impetu saepius citentur. Hic impetus duabus e causis oriri videtur: primum, quod a parentibus et docentibus libri laudantur ut quasi facilis atque aperta porta ad maiorem doctrinam puerum libenter legentem ducens—necnon ad maius lucrum ob muneris futuri genus magis optatum et hac doctrina meritum; deinde, quod libri ad pueros delectandos scripti saepe plus in se continent merae voluptatis quam alii ad homines iam adultos spectantes. Ars enim scriptoribus nostrae aetatis plerumque deesse videtur, quamquam plurimi sunt qui artem fabulas enarrandi profiteantur. Nec praetereundum est hoc: quod pauci hodie volunt legere, cum possint per televisificum instrumentum aut per ordinatrum fabulas spectare viva voce actas; pauci porro qui poetarum volumina evolvant, plurimi tamen qui Dominam Gagam audiant.

Unde fletus.

Nam Britannia Spears poeta—immo philosopha—longe doctior quam Domina Gaga videtur.

De custodibus facile fallendis

2011-02-11T01:13:00.001-05:00

Post theam apud Vietnamenses sorbillatam modo me media nocte recepi domum, ubi inveni plurimos custodes publicos opperientes et vicum obsidentes. Cum tandem solam viam ad vicum invenissem qua per biocolytas licueret aut intrare aut exire, quo facilius omnes autoraedae inspicerentur, meam in area stativa reliqui et ad duos custodes progressus rogatum quid fireret. Hi primo responderunt greges vigilum cum canibus quendam fugientem indagare, deinde vero cunctantes et paulisper tacentes (difficile enim nostris custodibus publicis eodem tempore et cogitare et loqui) lampadis palmaris lumine oppido splendente oculos perstrinxerunt, ut vultum inspicerent et discerent num ipse fugitivus et scelerosus viderer: tandem biocolyta femina lente et paulo perplexe rogat:

"An… geris tu… focale in papilionis formam nodatum?"

Cui "Sane gero!" non sine festivitate respondeo.

"Bene tibi:" inquit illa, "certius enim certo tu non es quem petimus."

Itaque hoc hac nocte didici: qui criminosus facinora nefanda sibi admiserit, eum oportere laute vestitum esse ut perquam facilllime possit omnem fallere custodum indagatorumque diligentiam. Nam omnes sciunt scelerosos solere se tamquam pauperes vestiri; vel potius eo innocentius quemlibet hominem ignotum esse habendum, quo lautius idem vestitus esse videatur!

De rebus "in scriptione mentis scriptoris"

2011-02-07T23:49:00.001-05:00

In margine trium codicum manu scriptorum, in quibus vel Nennionis vel Gildae Gesta Brittonum continentur, ad nomen Bruti filii Silvii adicitur recensio familiae primis a stirpibus (id est a Cain) usque ad scriptoris ipsius diem reducta. Haec paene omnia ob taedium libenter praetermittam, sed huius longae ennarationis sententia ultima studium mihi magis movit itaque videbatur hic subicienda:

Sic inveni ut tibi, Samuel, id est infans magistri mei, id est, Beulani presbyteri, in ista pagina scripsi; sed haec genealogia non scripta in aliquo volumine Britanniae, sed in scriptione mentis scriptoris fuit.

Quam sententiam auctor noster, si nullo in codice ante invenerat iam scriptam quam ipse eadem scripsit, certe in codice scriptam reliquit quae postea inveniretur. Sed quid de ultimis illis verbis, "in scriptione mentis scriptoris fuit?" Utrum scriptio et libri scripti et verba scripta tanta pollebant auctoritate ut auctori necesse visum sit nomen scribendi indagationi et coniecturis et ratiocinandi facultati tribuere, an mendax confessus est se totam rem effinxisse? Utrum auctoritatem his verbis sibi vindicat an recusat?

De nominibus ad caffeam accipiendam dandis

2011-01-13T16:55:00.001-05:00

Mos nonnullas in popinas cauponesque nuper serpsit, ut emptor ciborum, qui paulisper ante cibos allatos expectaturus sit, a caupone rogetur quid sit suum nomen, non solum ut fercula ad proprios emptores recte tradantur, sed etiam ut emptores sentiant se potius a familiari comiter tractari quam a mercatore sibi alieno merces poscere. Quod quo falsius videtur, eo magis scilicet displicet; et fere nusquam falsius quam ad Starbucks. Multi igitur apud Starbucks nomen falsum commoditatis causa cauponibus dant, quod ego quoque soleo facere.

Caupona: Breve pocillum potionis Arabicae Cappucinorum more factae. Et quid tibi nomen?

Nemo: Iohannes.

Caupona: Habesne id pro certo?

Nemo: Sic Iohannes appellor. Vin tu testimonium de nativitate inspicere quo certior de nomine a parentibus (beatae memoriae!) mihi tradito fias, an vis mihi caffeam vendere?

Caupona: Mentiris.

Nemo: Quid dicis? Nescio mentiri.

Caupona: Hodie mane tu dixisti te Robertum vocari. Num nunc vis Iohannes esse?

Nemo: Et tu insulsa male et molesta, quae posses matutinum nomen ficticium in memoriam vocare, cur modo rogasti quid esset mihi nomen?

De Tyrtaeo et Homero

2011-01-12T02:13:00.001-05:00

Tyrtaeus, in fragmento secundum numerandi rationem ab West adhibitam undecimo, militum salutem una cum belli gloria sic coniunxit:

οἳ μὲν γὰρ τολμῶσι παρ' ἀλλήλοισι μένοντες
ἔς τ' αὐτοσχεδίην καὶ προμάχους ἰέναι,
παυρότεροι θνήσκουσι, σαοῦσι δὲ λαὸν ὀπίσσω·
τρεσσάντων δ' ἀνδρῶν πᾶσ' ἀπόλωλ' ἀρετή. (11f.11–14)

Sententiam fere eandem protulit Agamemenon quinto in libro Iliadis:

ὦ φίλοι ἀνέρες ἔστε καὶ ἄλκιμον ἦτορ ἕλεσθε,
ἀλλήλους τ' αἰδεῖσθε κατὰ κρατερὰς ὑσμίνας·
αἰδομένων ἀνδρῶν πλέονες σόοι ἠὲ πέφανται·
φευγόντων δ' οὔτ' ἂρ κλέος ὄρνυται οὔτε τις ἀλκή. (5.529–532)

David Campbell Canadensis, cuius florilegium poetarum Graecarum anno 1967o collatum adhuc in scholis nostris ad discipulos carminum Graecorum rudimentis imbuendos usurpatur (necnon ad improbos discipulos reformandos), quamquam illos Tyrtaei versus explicans mentionem de Homero saepe faciebat, nihil tamen dixit hac de Agamemnonis hortatione. Huius silentii causam in viro docto (et garrulo) deprehendere nequeo, sed fortasse ille voluit sententiam praetermittere qua pueri ducerentur ad nefandum amorem belli sanguinolenti: nam alia Tyrtaei omisit quae apud West reperiuntur, ut de bello Messenio haec:

ὥσπερ ὄνοι μεγάλοις ἄχθεσι τειρόμενοι,
δεσποσύνοισι φέροντες ἀναγκαίης ὕπο λυγρῆς
ἥμισυ πάνθ' ὅσσων καρπὸν ἄρουρα φέρει. (6f.1–3)

Nomine enim asinorum magnis oneribus fatigatorum intelleguntur Messenii, quippe qui servis facti sint Lacaedaemoniis; et si haec cum aliis fragmentis ad idem bellum spectantibus et patrum gloriam laudantibus coniuncta sint, Tyrtaeus facile possit lectori videri suorum crudelitate gaudere.

Qui tamen hodie de Lacaedaemoniis pelliculas cinematographicas in lucem edunt magis proclives videntur ad vim laudandam: nihil enim aliud in ea cui titulus Trecenti est datus, quamquam nusquam ibi fit ulla mentio (si memoria mihi non deficit) de Messeniis, quibus sub iugum servitutis oppressis Lacaedaemonii vitas ad militiam dederunt, sed Sparta ipsa tamquam libertatis propugnaculum barbaris oppositum ostenditur, et bellum tamquam ars saltationis. At fortasse cum talibus pelliculis bene conveniunt nonnulli Tyrtaei versus, ut:

ἐχθρὴν μὲν ψυχὴν θέμενος, θανάτου δὲ μελαίνας
κῆρας ὁμῶς αὐγαῖς ἠελίοιο φίλας. (11f.5–6)

Et fortasse Tyrtaeus ipse delectaretur, si pelliculam illam 300 hodie spectaret, etiam sine Messeniis servis qui sibi maizum inflatum in theatrum afferant.

De sale et mensa tam Archilochi quam Horatii.

2011-01-11T22:24:00.001-05:00

Apud Archilochum legitur hoc fragmentum, cui numerus 173us a West est tributus:

ὅρκον δ' ἐνοσφίσθης μέγαν,
ἅλας τε καὶ τράπεζαν.

Haec verba, quamquam primo non intellexi cur sal una cum mensa pro iureiurando positus esset, tamen ad mentem vocaverunt carmen sextum decimum alterius Horatii libri, in quo salinum paternum sic splendet:

Vivitur parvo bene, cui paternum
splendet in mensa tenui salinum,
nec levis somnos timor aut cupido
sordidus aufert.

Pomponius Porphyrio, homo semper suspiciendus (et nonnumquam suspectus habendus) salinum Horatianum ita finivit:

Salinum patella, in qua primitiae dis cum sale dantur, sed nunc pro uasculo domestico salis dixit.

Turnebus quoque his in versibus Horatianis sensum sacrum intellexit, quem etiam apud Graecos invenire potuit:

Insulsus [ha!] videatur sensus, nisi intelligas salis olim quandam in mensa religionem fuisse, unde ἱεροὺς ἅλας Graeci dicunt: et appositus sal mensam consecrare videbatur. Arnob. lib. ii. "Sacras facitis mensas salinorum appositu, et simulacris Deorum."

In verbis quae sequuntur, tamen, Turnebus alterum explicationam, cui plerique intepretes magis favent, ipse exposuit:

Sed tamen potissimum tenuem et parcum pauperemque victum Horatius significat hominum pro obsonio salem lingentium, quod pauperes olim faciebant, ut apud Pers. Sat. v. "Varo, regustatum digito terebrare salinum Contentus perages?"

Et hoc bene accipiet, qui Plinii et Livii et Valerii Maximi testimonia de salinis legerit. Porro qui volunt in omnibus Horatianis Epicureorum doctrinam indagare locum suis studiis idoneum his in versibus invenient. Sed salini sanctitas non videtur praetermittenda, et praesertim cum Grosphus, quem Horatius hoc in carmine hortatur ut sine avaritia vivat, etiam ab eo duodecima in primi libri epistula Iccio commendetur: nam amicitiae gratia, annona pretiosa, in se religionem atque obligationem continet, itaque cum Archilochi sale mensaque conferri potest. Satis tamen de Horatio; nunc ad alios Graecos, quos oportet me mox habere lectos.

De "Antagonistis" conscientiae libertatem petentibus

2011-01-10T14:13:00.001-05:00

Cum Paulus Villaoslada et Circulus Latinus Matritensis nuper animos nostros ad editionem Machiavelli Principis Basileae anno 1580 typis expressam vocavissent, aliquid ibi scriptum paulo insolitum mihi videbatur. Nam typographus in epistola praefatoria in quosdam "Antagonistas" Machiavelli invehitur verbis his:

Quid vero Antagonistae eius docere et persuadere, nullum non moventes lapidem, conentur, talpae etiam videre possunt. Ipsi enim non regnum aut principatum in pace habere volunt, sed libellis, epistolis, concionibus, armis denique, omnibusque conatibus (ut res ipsa docet) populum ad arma et seditiones concitant, suae conscientiae libertatem praetexentes. Sed quid tandem efficiunt? Conscientias, familias nobilissimas, populum, regnum denique totum, ut omnes vident, iam iam funditus everterunt. Interrogo igitur vos lectores, qui nam melius doceat, Machiavellusne, qui principatum acquirere et in pace retinere, nullius aut paucorum exitio docet, an isti, qui quod ipsi regnare non possunt, neque sciunt, per tot iam annos, tot miriadas animarum et corporum altercando, et feriendo orco demiserunt, urbes et provincias pervastarunt, neque vastationi finem imposuerunt?

Qui tamen sunt hi laudandae Antagonistae qui conscientiae libertatis causa tyrannidi a Machiavello doctae atque a familibus falso nomine "nobilibus" vocitatis laudatae perpetrataeque summis iustissimisque viribus repugnabant? Verisimile est quosdam Gallos esse subaudiendos: sed difficile est illud "suae conscientiae libertatem" legenti non cogitare de Gallorum filiis, qui saeculo duodevicesimo iugum tyrannidis Galliae dextraxerint, necnon de patribus nostris, qui eodem saeculo tyrannos Britannos expulerint nostramque Rempublicam condiderint. Fortasse hoc fit quod puero, ut omnibus Virginiensibus, mihi necesse fuit Machievelli Principem (Anglice saltem potius quam Italice) in gymnasio legere, ut de vafrorum regum dolis discerem itaque institutis liberae reipublicae faverem. Iucundum igitur librum semel et abhinc multis annis lectum nunc invernire Latine versum: quem perplacet iterum legere!

De novi anni malis avibus

2011-01-08T15:22:00.001-05:00

Et in peius statim vertitur annus novus: nam Gabriella Giffords Democratica senatrix Arizonensis modo nunc est a sclopetario oppugnata Tusconiae ubi civibus consulebat. Tres eius adiutores et quinque vel sex alii cives, inter quos puer numeratur, feruntur esse vulnerati, quorum fortasse duo interfecti; senatrix autem, cuius caput glande metallica comminus potius quam eminus perfossum sit, paene esse interempta—maritus enim Marcus Kelly astronauta et miles veteranus diunariis confirmavit eam a medicis vulnerariis curari. Iuvenis, qui eam aggressus est, ipse a circumstantibus captus est cum effugere conaretur.

Postscripta:

Medici nunc (altera hora pomeridiana Tusconiae) dicunt puerum iam mortuum esse, alios tamen decem vulneratos adhuc vivere, quamquam quinque sectionem chiurgicam adhuc subeant.
Vesanus iuvenis, Jared Loughner nomine, ut fere omnes vecordes hodie, pelliculas apud YouTube condidit. Hic autem de civium imperitia artis grammaticae queritur, sed eadem in pellicula soloecismos sibi admisit. Paginam porro sibi apud MySpace instituit, quam imaginibus quibusdam instruxit:

Et hoc nobis iustam causam ostendit cur non debeat omnibus civibus licere manuballistam emere possidereve. Nam nimis facile possunt furiosi delirantes periculosa arma nancisci.

De senatoribus inauguratis

2011-01-08T02:05:00.001-05:00

Novo anno incepto populares legati legibus ferendis inaugurati sunt, plus minusve. Nam duae res notandae in senatu nuper actae sunt: primum, senatores deiurio solemni secundum patrum mores vincti sunt; deinde, factio Republicana theam bibentibus cita constituit ut prima instituta rei publicae ante omnia alia negotia agenda legerentur. Utrumque tamen auspicium est stultitia insolita—itaque haud insolita—vitiatum.

Nam tres senatores afuerunt cum in leges iurandum esset: quorum unus Democraticus domi militibus veteranis consulebat, alii tamen Repbulicani, alter Texiensis alter Pennsylvaniensis, ambo avari, e ditioribus civibus sordidum lucrum, ut mos est, petebant in aedificio periegetico quod proprium est senatus. Hi igitur duo non solum contra ipsius senatus leges pecuniam sub senatoriis tectis poscebant, sed etiam contra leges institutaque ius iurandum praetermiserunt.

Quod fortasse ipsi animadvertissent, si animos in leges fundamentales intendissent cum eae legerentur. Illud fortasse difficilius fuit ob alterum vitium altera stultita effectum: nam haec lectio interpellata est a quadam muliere natalista. Sic enim vocantur qui adhuc negent Obamam rite creatum esse rei publicae praesidentem quod, sua quidem opinione, inquilinum sit, non sub Americanis caelis natum sed in Kenya—id quod identidem testibus documentisque et imaginibus photographicis allatis falsum redarguebant et diunarii et magistratus; sed nulla indicia satis certa habebuntur ab istis qui nolint cuiquam nisi suis alucinationibus credere. Itaque, cum Franciscus Pallone legis fundamentalis articuli secundi partem primam legeretur, qua vetitum est ne quis nisi civis intra Americanorum fines natus praesidens crearetur, Theresa Cao Neoeboracensis (quae etiam per YouTube garriens spectari potest) exclamavit, "Praeter Obamam! Praeter Obamam! Adiuva nos Iesu!" et statim a custodibus senatoriis comprehensa est atque a senatu amota.

Novo anno incepto nihil novum sub sole notandum nisi moriones qui sunt dedecore, macula, turpissima ignominia notandi. Nihil igitur novum.

Quid dixerit Valla de coloribus…

2011-01-06T02:20:00.001-05:00

Hac nocte, cum Graecula pensa mihi absolvenda vitarem, locus ante oculos venit admodum iucundus, in quo Laurentius Valla non solum in Bartolum de Saxoferrato iurisprudentiae professorem invehitur sed etiam variis de coloribus disserit.

Intueamur nunc rationes tuas de coloribus, in quibus quasi in triariis omnem spem profligatae causae reposuisti. Audite Iurisconsultum mira quaedam philosophantem: novam quandam et inauditam affert disciplinam, quae universum orbem revocet ab errore, et si minus revocare potest, iamdiu propter consuetudinem induratam, certe commonefaciat, ita fuisse faciendum.

"Color aureus est," inquit, "nobilissimus colorum, quod per eum figuratur lux. Si quis enim vellet figurare radios solis, quod est corpus maxime luminosum, non posset commodius facere quam per radios aureos; constat autem luce nihil esse nobilius."

Animadvertite stuporem hominis stoliditatemque pecudis. Si aureum colorem accipit eum solum, qui ab auro figuratur, sol quidem non est aureus. Si aureum pro fulvo, rutilo, croceo, quis umquam ita caecus atque ebrius fuit, nisi similis ac par Bartolo, qui solem croceum dixerit?

Sustolle paulisper oculos, asine: solent enim aliquando asini, praesertim cum dentes nudant, ora attollere. Tu quoque cum loqueris, faciem subleva, nec te nimia auri cupiditas caecet, quod in terra non in coelo invenitur, et vide, an sol est aureus vel argenteus. Unde inter lapillos candidos ἡλιοτρόπιον a sole nomen accepit. Et nos candentes taedas, candentes rogos, et excandescere dicimus, si quis ira aut indignatione commotus est, et velut inflammatus; flamma enim, quae nihil habet humoris et terrei, candida est, et soli comparanda.

Quid postea? Quem proximo loco colorem ponit? Quem putas eum, qui non est, ut sit semper sibi ipsi similis,¹ ut non modo dicat quicquid in buccam venit, sed tamquam studeat nihil dicere, quod aut verum sit aut rectum?

"Zaphireus," inquit, "est proximus," quem ipse, ut est barbarus et quasi cum feminis et non cum viris loquatur, azurum vocat: "Per hunc colorem," ait, "significatur aer."

Nonne tibi hic aliquid dicere videtur, qui ordinem sequitur elementorum? Certe. Sed nescio quare lunam praetermisit, nisi quia tunc in caelo non erat, aut eclipsi laborabat. Cum solem primum feceris, lunam debueras facere secundam, quae et altior aere est et magis suum quendam colorem habet quam aer; et cum illum dixeris aureum, hanc oportebat argenteam nominare et proximam a sole facere, ut argentum² secundum est ab auro, nisi forte lunam quoque auream putes, aureo vino madidus et distentus, aut eam hinc odio habes, quia sis ipse lunaticus. Sin volueris sororem fratri, Phoeben Phoebo, proximam ponere, profecto res ipsa et ordo postulabat: post aurum sequens locus esset argento, qui est color candidus, eo quidem magis quod postea hunc ipsum colorem, nescio quomodo, sive primum sive secundum facis, quod videlicet luci maxime propinquus sit, homo tibi ipsi contrarius et ubique veluti per somnum loquens.

Zaphireum igitur, secundo numeras loco, delectatus, ut dixi, ordine elementorum; a metallis enim, a lapidibus preciosis, ab herbis et floribus, non putasti tibi exempla sumenda, quae si propria magis et accomodata erant tum humilia tibi et abiecta duxisti, tu qui ex sole tantum es factus et aere. Nam cum seriem elementorum prosequeris, de duobus dicis, de duobus alteris obmutescis, et nobis, exspectantibus tam altum venerandumque processum, quodammodo illudis. Si primus color est igneus, sequens aerius, tertius aquaticus erit, quartus terreus. Aut non adeunda tibi erat ista Bartole via, aut prorsus ebeunda.

Pergamus ad caetera: paulo post ait album esse nobilissimum colorum, nigrum abiectissimum; alios vero, ita quemque optimum, ut est albo coniunctissimus; rursum ita quemque deterrimum, ut est nigredini proximus.

Horum quid primum reprehendam? An quod aurei coloris non meminit, quasi meam increpationem timuisset? An quod album omnibus praetulit? An quod nigro infimum locum dedit? An quod stultissimum est, quod de aliis coloribus incertius locutus est quam Apollo consuevit, ut nesciamus quod maxime explicari oportebat praeter album et nigrum. Quorum alterum, ut dixi, optimum, alterum deterrimum putat, nescio qua ratione, nisi oculos quoque ut iudicium depravatos et corruptos habebat.

Quis enim umquam rosas deteriore colore existimavit, quam eos flores, qui vulgo albae rosae vocantur? Quis carbunculi colori, quis Smaragdi, Zaphiri, Topazii multorumque aliorum anteponat margaritas? Crystallum, et eum qui dicitur *³? Aut cur serica fila murice tingerentur, lanae candidae rubricarentur, nisi rubeus color albo putaretur esse venustior? Nam si candor est simplicissimus et purissimus, non continuo est praestantissimus. Siquidem argento et simplici et puro et candido antecellit electrum, quod compositum est tum venustate tum dignitate.

De nigro autem quid dicam? Quem cum albo comparatum invenio, nec minoris praestantiae putatum, unde corvus et cygnus propter hanc ipsam causam dicuntur Apollini consecrati, et Horatius, "Spectandum," ait qui sit "nigris oculis, nigroque capillo."⁴ Tu vero Bartole oculos tuos, qui, ut opinor, erant simillimi asininis, pulchriores putas nigris Horatii oculis? Aut pilum asini, pilo equi nigri? Qualem ob decorem praecipue Virgilius descripsit, "quem Thracius albis / portat equus bicolor maculis."⁵ Et mea sententia Aethiopes Indis pulchriores, eo ipso quod nigriores sunt. Quid ego auctoritatem hominum affero? quos ille aethereus parvi facit. Peccavit ille rerum parens atque opifex, ne longius exempla repetam, qui nigrum in medio oculi posuit, et in extremis non rubeum aut croceum aut zaphireum, sed album collocavit? Et quod te palam coarguit, isti colori quem tenebris, non illi quem luci comparasti, totius corporis tribuit lumen, propter quod oculi et proprie et usitate lumina appellantur. Et quid afferri ad hanc rem potest decentius ac validius, quam quod oculus, qui unus est colorum arbiter, non albi aut alterius sed nigri coloris, aut nigro proximi—de pupilla loquor, quae plerumque nigra est—ab ipso deo rerum conditorem formatus est. Atque ut de aliis rebus loquar, quid enumerem, quod in rerum natura reperiuntur nigri coloris, quae summam tamen exhibent dignitatem, ut Virgilius, "et nigrae violae sunt, et vaccinia nigra"; "Alba ligustra cadunt, vaccinia nigra leguntur."⁶ Et in horto meo nascuntur violae albae, quae cum nigris minime sunt comparandae; et mora, si fabulis credimus, ex albis nigra fiunt, et meliora et pulchriora. Quod si rerum conditor nullam in operibus suis putavit colorum differentiam, quid nos homunculi faciemus? An volemus plus deo sapere? Aut eum imitare et sequi erubescemus?

O bone et sancte Iesu, si non cogitavit de lapidibus et herbis, de floribus et multis aliis Bartolus cum de vestibus et operimentis hominum loqueretur, poterat ne oblivisci de avium prope dixerim vestibus, ut galli, pavonis, pici, picae, phasiani, et aliorum complurimum? Et quo de ipsis hominum vestibus dicamus, ex quo stultitia Bartoli inscitiaque tenetur, vestes Aaron, quibus nihil cogitari queat perfectius, an illum Bartolinum colorum ordinem observant? Transeo, quod coelestis Hierusalem duodecim generibus lapidum constructa describitur. Quod si Bartolus legisset, profecto alio modo quam est locutus fuisset.

Eamus nunc et hominem audiamus, a divinis atque humanis rebus dissentientem, et puellis Ticinensibus⁷—ver enim adventat—legem imponamus ne serta, nisi quomodo Bartolus praescribit, texere audeant, neque ad suum cuiusque iudicium atque voluntatem facere permittamus. Nam, ut inquit Satyricus, "Velle suum cuique est, nec voto vivitur uno."⁸ Ut in illo qui nobis hanc libertatem eripere tentat, non secus ac si in servitutem nos vellet asserere, sit conflagrandum. Sed de hoc etiam superius questi sumus. Nunc illud dixisse satis est: stolidissimum esse aliquam de dignitate colorum legem introducere.

Quem putas eum, qui non est, ut sit semper sibi ipsi similis,] Haec verba nescio quamobrem ad mentem vocant Iob 15.3: "Arguis verbis eum, qui non est aequalis tui, et loqueris quod tibi non expedit."
argentum] Sunt qui pro eo quod videtur "argentum" esse "argumentum" legant.
*] Deest hoc in loco vocabulum Graecum, nec ad manum est mihi editio cuius ope possim lacunam explere, ut antea potui cum ἡλιοτρόπιον ponerem. Nomen substantivum fortasse quaerendum esset, si minus piger essem, apud Plinium, quippe qui in Naturalis Historiae libro tricesimo septimo scripserit "Vitia opalis sunt, si color in florem herbae, quae vocatur heliotropium, exeat aut in crystallum aut grandinem, si sal interveniat aut scabritia aut puncta oculis occursantia," cum et "heliotropion" et "crystallum" eo in loco reperiantur.
Spectandum nigris oculis nigroque capillo] Ars Poetica 37.
Thracius albis portat equus bicolor maculis] Aeneis 5.565–566
Alba ligustra cadunt, vaccinia nigra leguntur] Eclogae 10.39, 2.17
Ticinensibus] Ticini enim docebat Valla.
Velle suum cuique est, nec voto vivitur uno] Persii Saturae 5.53; versus praecipue ideoneus ob eum praecedentem: "Mille hominum species et rerum discolor usus."

De sollicitudine atque anxietate

2011-01-03T01:08:00.002-05:00

Unus dies nunc mihi restat ante probationes Graecas difficillimas subeundas, neque ullo modo possum dicere me sentire paratum. Quid faciam? Ad libros est mihi redeundum, ad nomina titulosque operum numquam lectorum memoriae mandanda, ad historiam litterarum lecticandam.

Οὐδείς: Quis historiam scripsit Poikilen?

Nemo: Rhetor quidam meliglossus? Nescio. Fortasse agricola quidam epistolographus?

Οὐδείς: Quis fuit Pataecus?

Nemo: Herodoti homunculus.

Οὐδείς: Et Euphorion?

Nemo: Cantor quidam nimis obscurus. At non fuit Homerus.

Οὐδείς: Quis primus fertur instrumento septem chordis cecinisse tribus ad quattuor primas additis?

Nemo: Primus qui fertur septimo saeculo carmen septifariam divisum cecinisse, cuius partem quintam Venus nullo nectare imbuit.

Οὐδείς: Videris omphaloskeptein, indocte nebulo. Quis igitur libros composuit adversus Mathematicos?

Nemo: Nescio an verum videatur me posse dicere quis adversus Mathematicos scripserit, neque an ulla res possit comprehendi quasi comprehendo neque an ea possit decerni quasi decerno, quod nihil esse verum videtur.

Vae me! Actumst de me. Nihil scio. Unus dies nunc mihi restat. Rursus igitur ad libros terendos.

De Anna Chapman, Rosula Fabricatrice, Oprah

2010-12-31T15:13:00.001-05:00

Cum annum fere peractum mecum reputo, nunc liquet quam iniuste Annae Chapman, speculatrici Russicae, aqua et igni interdictum sit. Quae non solum est sclopetorum perita, ut multi cives Americani sunt, sed multo pulchrior quam saepe apud nos fit, atque, id quod paene nusquam inter nostrates inveniri potest, artibus est aliis quam bellicis et mercatoriis erudita. Nam, secundum spectacula televisifica Russica, Anna puella didicit et eleganter βαλλίζειν et recitare. Nostri vero cives plerique neutrum horum possunt, quippe quae nostris in scholis non doceantur—itaque nec membra nec linguam movent sine ineptiis, neque inveniri potest qui quidquam memoria comprehendat. Utinam possemus plures speculatrices pulchras litterisque imbutas in oras nostras allicere et quasdam vaccas nostrates deportare: quidni igitur rogemus Annam elegantem ut nobis reveniat dum Oprah illam morionem clam ad deserta et tesca loca mittamus "renditione" (ut speculatores aiunt) "extraordinaria?"

Ex Americanis quae quondam civibus fuerunt exemplaribus et ostenderunt omnes non solum posse sed etiam debere et pulchritudinem et fortitudinem simul colere, Geraldina Doyle inter praestantissimas numerata, et quae nonnumquam Rosula Fabricatrix vocabatur, hac hebdomade de vita discessit. Cuius imago anno 1942º lucis ope descripta et postea tam cum robore quam cum venustate picta mulieres hortabatur ut opificum muneribus fungerentur ad Germanos Italos Iapones pacandos. Sed ante eam mortuam non plerumque notum fuit hoc: quod Geraldina tantummodo paucas hebdomades in fabrili officina laborabat antequam munere se abdicaret. Nam cum didicisset se alteram successisse quae manum machina laesisset, valde verebatur ne idem sibi accideret, quod sibi violoncellistae esset maximo damno. Hodie tamen, otiosi atque ignavi cives, et mares et feminae, nullo instrumento musico canunt, nec muneribus funguntur (qua de causa difficultatibus pecuniariis laborat respublica), nec curam corporis sic sibi praebent ut quondam, sed hiantes sedent coram instrumentis televisificis Oprah spectantes. Ubinam sunt οἱ καλοὶ κἀγαθοὶ? Num omnes sunt in Russia?

An fortasse paulo acerbius hodie videor in cives invehi? Quod facile explicari potest: nam necesse fuit, ut autoraedae novas lampades electricas emerem, pantopolium—immo sentina omnis mercaturae—adire cui nomen WalMart, ubi summa faex turbaeque turpissimae congregantur ad liberos suos mugientes verberandos et quodam rustico sono quem intellegere nescio inter se numquam loquuntur sed potius elata voce clamant, ubi corpora crassissima semper e vestimentis arte strictis effunduntur, ubi argumento naturae humanae in peius degeneratae fortasse nimis facile creditur, quippe quod ab oculis, auribus, naribus nullo modo arceatur.

De Atheniensibus aura vescentibus

2010-12-29T16:22:00.002-05:00

Abhinc annis duobus Sandra doctissima margaritam Holbergianam sive unionem lectoribus praebuit de Hispanis "sola aura vescentibus." Cui haec Holbergii verba ad memoriam vocaverant et Vergilii illa "vescitur aura aetheria" necnon "vescitur aura" et Lucretii illud "vesci vitalibus auris." Hodie autem quoddam fragmentum Euboli comoedi Graeci versuum, e fabella cui titulus Antiope datur excisum, mihi obvium venit, sale sane non carens, in quo aliquid ab Holbergianis auris haud absonum dicitur de Atheniensibus:

Ζῆθον μὲν ἐλθόνθ' ἁγνὸν ἐς Θήβης πέδον
οἰκεῖν κελεύει· καὶ γὰρ ἀξιωτέρους
πωλοῦσιν, ὡς ἔοικε, τοὺς ἄρτους ἐκεῖ·
ὁ δ' ὀξύπεινος· τὸν δὲ μουσικώτατον
κλεινὰς Ἀθήνας ἐκπερᾶν Ἀμφίονα,
οὗ ῥᾷστ' ἀεὶ πεινῶσι Κεκροπιδῶν κόροι
κάπτοντες αὔρας ἐλπίδας σιτούμενοι.

Qui Graeculorum sermone κάπνει, idem "vesceretur" si Latinizaretur; "auras" autem dicunt utriusque linguae periti. Quae sequuntur, ἐλπίδας σιτούμενοι, cum illo κάπτοντες arte coniuncta, forsitan in mentem quodam luso verborum vocaverint volantium versus Aristophanis:

οἵ θ' ἑλείας παρ' αὐλῶνας ὀξυστόμους
ἐμπίδας κάπτετε…

Sed haec coniectura a scopo aura vescentium longe aberrat; ad quos ut revertamur, non fortasse nobis praetereundum est alterum eiusdem Antiopae fragmentum, quippe in quo Atheniensium mos vescendi a Thebanis, ut videtur, tractetur:

πώνειν μὲν ἁμὲς καὶ φαγεῖν μέγ' ἀνδρικοὶ
καὶ καρτερεῖμεν, τοῖς δ' Ἀθηναίοις λέγειν
καὶ μικρὰ φαγέμεν, τοὶ δὲ Θηβαῖοι μέγα.

Doricum vocabulum πώνειν Attice scriptum esset πίνειν, id est "bibere"; ἁμὲς autem ἡμεῖς, seu "nos." Forma quae est φαγέμεν ut verbum infinitivum apud Homerum reperitur.

At, num hos per locos lectos possint verba Holbergiana melius intellegi, nescio. Placuit tamen paulisper ab historia litterarum Graecarum effugere et Latine perbreviter balbutire.

De mora brumali

2010-12-26T22:42:00.004-05:00

Speraveram me hodie discessurum et iter rursus Nusquamiam suscepturum, quo facilius sine molestiis interpellationibusque me pararem ad Graecas probationes quarto die Ianuarii mensis subeundas. Nesciebam tamen Iovem in mente habere Borean cum Chione ad easdem partes Virginiae (plerumque nivibus et glacie liberas) mittere, quas sub nivibus praealtis sepelirent. Nam hiems, si nondum pessima habetur, tamen inter pessimas tres, quae et nostra et patrum memoria ac tota civitatis historia acciderunt, numeranda fertur, quippe ob quam plus pede nivium iam hodie obruamur et quae nives caelitus nobis adhuc demittere pergat. Viae interclusae atque a custodibus publicis interdictae: interdictum iter Nusquamiam. Exspectandum igitur, nec sum cui placeat sedere exspectareque.

Nives iuxta aedes ventorum flatu cumulatae paene ad culinariam fenestram attingunt. Vix verisimile videtur: maluissem autem sub sole Floridensi apricari!

De donis ad Christi diem natalem emendis

2010-12-20T18:41:00.004-05:00

Quodam in loco altas per nives et gelidas vias commeatu vehiculorum stipatas
ad pantapolia tabernasque contendendum est dona natalicia emptum.

Cuiusdam urbis areae stativae prope tabernas sitae fere omnes sunt
crebris emptoribus tam plenae ut nullus locus vacuus inveniri possit.

Nil nisi glacies aut in viis aut in animis iracundorum hominum
dona emendi gratia huc illuc festinantium.

Forsitan maior pars mundi hac hieme sub pruinis, nivibus, frigida brumae dominatione nunc iaceat.

Officiis nataliciis absolutis, loculis pecunia liberatis, cives statim domum a tabernis se deducunt
ne particula quidem temporis teratur, nam statim omnia sunt ante natalicium Christi festinanda.

Aliter tamen in Florida.

Ego enim hodie ad Cedream Caionem iter feci, ubi nec Sanctus Nicolaus neque ullus Pater Natalicius sed potius Sancta Concha Natalicia puerulos dormientes visitat. Cedreae mundus alter, in quo tempus aliter et lentius progreditur. Placet. Cras tamen autoraedam ad Virginiam civitatem gubernabo, iter multo longius taediosiusque ad regionem frigidiorem.

Iterum de Celebrationis homicidio

2010-12-19T20:35:00.001-05:00

Secundum rhetoriscum quendam, inventio est excogitatio rerum verarum aut veri similium, quae causam probabilem reddant. At non solum ab oratoribus fabulae excogitantur quae ad verisimilitudinem accedant, sed a nobis omnibus, quippe qui res, quas esse factas audiverimus, semper ad quandam compaginem—id est ad fabulam mente effictam—aptare conemur. Cuius argumenti in testimonia res eas afferam quae in actis diurnis nuntiatae sunt in oppido Disneiensi, cui nomen Celebratio, accidisse.

Matteus Giovandittus

Matteus Giovandittus, dives homo liberalis et liberalibus artibus eruditus, litteris antiquis, philosophiae, religioni, rebus gestis deditus, qui olim in Massachuseta civitate scholas regebat et discipulos humanitate imbuebat, immaniter est secure trucidatus. Paulo postea David-Israel Zeno Murillus, pauper domo pecuniaque carens, a custodibus publicis comprehensus est. Murillus enim temptabat nummos antiquos vendere quos quondam fuerant Giovanditto; porro Murillus, in tabernaculo ubi versabatur, ordinatrum gestabile eius generis quod "iPad" vocatur necnon alias res, quae propriae fuerant Giovanditti, condidit quas venderet.

Qualis igitur haec fabula? Nonne verisimile videtur ditiorem et humaniorem a sordido quodam paupere occisum esse, et ad lucrum furto latrociniove faciendum? Quae enim fabula simplicior narratur?

David-Israel Zeno Murillus

At custodes publici Murillum iam suspectum habebant, quippe cuius imago lucis ope descripta in Giovanditti ordinatro esset reperta. Sed qualem imaginem invenerunt? Cur vir alterius imaginem in ordinatro servat, nisi ob vel amorem vel libidinem?

Altera fabula nunc in mentem se trudit. Nonne omnes hae res ad nomen libidinis spectare videntur? Nonne verisimile ditiorem virum et seniorem, qui voluptatem explere gestiret, pauperiorem et iuniorem quaesivisse quem in lectum et in stuprum illiceret? Quae enim fabula antiquior narratur?

Narravit hanc fabulam David Murillus ipse, qui dixit Giovandittum se domum invitasse, φάρμακον quoddam in suam potionem immisisse, conatum esse se stuprare; se igitur scelestum hospitem secure, quam quodam in armario invenisset, percussisse. Addidit hoc: illum, ut sementem fecisset, ita messisse.

Scimus igitur hanc fabulam patronos pro reo narraturos, cum coram iudicibus stet Murillus. Illam tamen, quam ego primam tradidi, forsitan actores publici in Murillum memorent. Scilicet una res non mutatur nec mutari potest: constat enim Giovandittum esse a Murillo occisum.

Itaque Murilli vita nunc pendet de hoc: utrum suae fabulae an alteri plus fidei a iudicibus tribuatur. Capitale enim apud Floridenses homicidii crimen. Si iudices crediderint eum ob stuprum egisse, fortasse tantummodo eius libertatem adiment; alioquin, si latro visus erit et famosus, ad sellam eundum. Omnia nunc ei de fabulis et de vi narratorum pendent.

De matre tua, quam oportet fuisse vaccam

2010-12-18T23:39:00.000-05:00

Nonnumquam legimus mendacia pro veris habita esse. Solo enim, quem Plutarchus dixit Thespin histrionem post tragoediam actam rogasse num eum puderet ita mentiri, ipse a Platone simulatus est ex Aegyptiis ἀληθινὸν λόγον audivisse de Atlantide insula mira, quae tamen numquam exstitit—quod scilicet nihil obstat quin permulti delirantes etiam hodie adseverent Atlantidem quadam clade aut atomica aut caelitus missa (utrum a deorum ira an a stellaribus animalculis volante disco vectis scilicet ambigitur) esse vastatam et sub undis mersam. Tanta enim potestas fabularum, ut contra prudentiam et pudorem quaerant quod numquam fuit nec fuisse poterat, qui penitus velint credere id fuisse. Satis enim est istis praebere quandam particulam spei, ut mente fingant totum montem, immo totam insulam.

Septimo decimo saeculo libelli quidam in lucem editi hanc particulam spei plurimis delirantibus dabant. Fama enim Fraternitas et duo alii tractatus in quibus arcana cuiusdam societatis "Roseae Crucis" divulgabantur adeo animos incendebant et ad tot tantasque novas rationes "philosophice" vivendi excogitandas inflammabat ut scintillae harum flammarum inter carbones etiam hodie supersint, inter Latomos, ut vocantur, et alios senes qui fraternitatis nomen sibi adhuc vindicent. Nullum tamen vestigium huius fraternitas Roseae Crucis ante Famam reperiri potest, quia, ut verisimile videtur, coetus ille philosophicus a Iohanne Valentino Andrea, ut ludibrium, excogitatus est anno 1614º. Hic Iohannes postea nonnula colloquia satirico modo composuit et in libellum collegit, cui index Turris Babel, in quibus Fama ipsa inducitur, quae in operis initio, taedio fessa, dicat:

Ego quid ago, ludibriorum omnium parens, ne agam nihl?

atque iterum in dialogo ultimo, ut rumorem fraternitatis secum de scaeno mundi deducat, dicens:

Ehem, mortales! Nihil est, quod Fraternitatem exspectetis: fabula peracta est. Fama astruxit: fama destruxit. Fama aiebat: fama negat… quae res bene vertat, mihi et vobis spectatores, plaudite.

Omnia, quae inter haec duo fiunt, efficiunt ut despientes curiosi, supini, scrupulosi, securi, mobiles, immobiles, astrologi, calculatores, mendici, impostores, hypocritae, impii, scriptores, otiosi, laboriosi, plurimi alii ludibrio habeantur propter fidem in Famam et spem in ficticiam fraternitatem Roseae Crucis impositam. Cuius ludibrii partem iucundissimam ad voluptatem legentium subdidi.

Turris Babel XVII

Personae

Sciolus,

Barbarus,

Sapiens

Sciolus

Quam inique nobiscum egit hucusque Philosophia, quae corticem nobiscum communicavit, nucleum abscondidit. Nam quae verioris sapientiae sunt, ea nos omnia latuerunt: scilicet spirituum commercium, naturae concentus, signatura rerum, cabala linguarum, anatomia creaturarum, opera constellationum, medicinam characteristica, et infinita alia quae admiranda nostra Fraternitas nobis reduxit et ab iniura vindicavit.

Barbarus

Satis, opinor, affligitur mundus Cicerone, Aristotele, Galeno, Justiniano; nec opus est Mauris et Arabibus nugatoribus; atque utinam nec Reuchlinum nec Erasmum Germania nostrum umquam vidisset! Haberemus utique sub antiqua simplicitate et rectitudine melius, tutius, expeditius.

Sapiens

Vaccam oportet fuisse matrem tuam—ita mugis! Hoc potius decebat precari: ut, quae incohata est ab iis, litteratura perficiatur et fastigium suum impetret; quae enim nobis desint, vel unica fraternitatis Fama tibi dixerit.

Barbarus

Si quid precibus meis daretur, exorarem utique rei litterariae interitum, quae tot nobis labores, tot etiam capitis rationes invexit, ut sub librorum mole deficiamus.

Sciolus

Ad haram! Ad haram! Neque enim aliter quam foeno pascendus es.

Sapiens

Enimvero suos etiam ortus, suosque occasus habent litterae: nam quae ante saeculum renatae sunt, nescioquam senescunt ut iam propemodum delirent. Cuius culpam curiosis aliquot debemus, quae* non contenti solida aliqua eruditione, volatile quid affectant. Qui morbus religiosos iuxta ac prophanos invasit, ut nescio quam occultam, lubricam, allegoricam, mysticam, abstractam, harmonicam litteraturam affectent, nihil minus tamen quam priscos illos Heroas assequantur.

Sciolus

Si recte audivi, de litteris tibi sermo est.

Sapiens

Certe et de litterarum corruptoribus, quorum in numerum est cur te recenseam.

Sciolus

Corruptorum vero, dum litterarum augmenta ut qui maxime appeto ac procuro?

Sapiens

Sane: verum ea via, quae certissimis laqueis et inevitabilibus tenebris eam involuit. Nam quae tibi occultior philosophia est, ea mihi etiam specus et antrum infernale creditur.

Barbarus

Vah quam litterati ipsi sese excolunt et solantur!

Sapiens

Per te numquam stabit, quo minus religionis caligo, politiae tenebrae, historiarum fumi, artium fuligo, morum nebulae reducantur; qui in rem preciosissimam—litteraturam—es iniurius.

Sciolus

Hem! Nihil ne novi habes de Roseis fratribus?

Sapiens

Hoc habeo: nihil potuissem tui similibus prodire aptius, nihil etiam ad hebetandum illud gloriosulum acumen, certius et convenientius.

*quae] maluissem "qui"

Quam doctiores curiosi illi, quippe qui "nescio quam occultam, lubricam, allegoricam, mysticam, abstractam, harmonicam litteraturam" Latine scripserint, quam nostrae aetatis corruptores litterarum, ut Lacanici parum Laconici et Derridianisti deridendi, qui occultas, lubricas, allegoricas, mysticas, abstractas (sed numquam harmonicas) "theorias" excogitant ad litteraturam Latinam detorquendam nec ipsi novas litteras patrimonio Latino volunt addere! Auctores astruxerunt, theoristae tamen deconstruunt. Quando istorum fabula peracta erit? Quando nova fraternitas Latine scribentium orietur quae artem scribendi cum scientia litterarum coniungat?

De duabus potionibus Hemingvaiensibus

2010-12-17T20:01:00.000-05:00

Ernestus Miller Hemingvaius, praeclarissimus Floridensis, qui in Ore Caione seu Occidentali, omnium Martyrum insularum extrema, vitam degebat bibulosam (itaque quam maxime Floridensem), dicitur duas praecipue potiones cordi habuisse, alteram quam in taberna La Bodeguita hauriret, alteram in El Floridita. Quas tum propter auctoris famam cum ob potionum dulcedinem idoneum videtur hic quasdam annotationes apponere.

Mollicula, quae Mohīto vulgo nuncupatur.

Haec potio constat ex:

octo partibus¹ albi Rhomii²;
sex partibus suci e malo citreo viridi (quae etiam lumia seu lima vocatur) expressi;
duabus partibus sacchari;
virgulis menthae viridis (sive menthae spicatae);
aqua spumante et glacie.

In poculum vitreum et praelongum immittantur saccharum, mentha, sucus citrei viridis. Quae deinde pistillo molliter tractentur, ne folia menthae terantur. Addatur rhomium, et potio leniter miscatur ut saccharum rhomio dissolvatur. Immittantur glacies et aqua spumans, ut poculum impleatur. Ornamenti causa addantur integra virgula menthae et frustum mali citrei viridis.

Ernestus Miller Hemingvaius
Verus Floridensis

Nomen huius potionis proprium tam Hispanice quam Anglice dicitur Mohito sive Mojito, quoniam tam potio quam nomen e stirpibus Hispanicis ortum est. Nam rhomium et mala citrea viridia per Caribarum insulas inveniuntur, sed haec potio ex illis commixtis parata plerumque habetur in insula Iohanna (quae quondam ab aboriginibus et hodie ab omnibus Cuba vocatur) esse orta, quamquam certum est nautas e saeculo duodevicesimo potione simili usos esse et voluptatis et salutis causa, quo laetiores scorbutum arcerent. Sunt qui dicant potionem easdem ob causas vel a Francisco Dracone Britanno vel quodam eius nauta esse excogitatam, quamquam nusquam adhuc possum fontem huius famae reperire, nec mihi liquet an nautae ante annum 1753um sciverint quo remedio scorbutum depellatur, et praesertim cum Franciscus Draco ipse anno 1596º scorbuto laboraverit. Immo ille dicitur quadam herba potius quam fructu usus esse ad nautas sanandos.

Nomen autem Mojito e verbo temporali Hispanico quod est mojar oritur, quod ipsum dicitur e verbo Latino molliendi esse natum. Quod si verum est, non iniuste potest haec potio "Mollicula" pura sermone nominari, quod nomen optime quadrat cum molli fragrantis potionis dulcedine.

Daequirīa

Haec potio constat ex:

novem partibus albi Rhomii;
quattuor partibus suci e malo citreo viridi expressi;
una parte sucus sacchari³;
glacie.

Ernestus Miller Hemingvaius, aetate provectior

Huic potioni, quam nautae Britanni ex saeculo duodevicesimo sub nomine "grog" bibere solebant, proprium et usitatum nomen indidit quidam Americanus qui in Cuba insula saeculo vicesimo ineunte versabatur, quae quondam ab Hispanis Iohanna vocitabatur, sed Daequiriae non in pretio habebantur donec praefecti militum eas coeperunt Vasingtoniae bibere. Nam, dum alterum bellum totius mundi tam ex parte occidentali quam orientali gerebatur itaque temeti genera solita tantum cum difficultate inveniebantur, Rhomium tamen, quippe qua insulae Caribarum abundabant, in cauponis praefectorum minimo pretio sed non sine quodam elegantiae vestigio praeberi potuit.

partibus] Singulae partes hic indicatae idem valent ac centilitrum dimidiatum, si singula potio est paranda.
Rhomii] Rhomii sive sicerae nauticae sunt genera duo: album et nigrum. Huius temeti genus album, altero fortius, paratur in Caribarum insulis quae Virgines vocantur, ut id Cruciatum sive Cruzan cuius nomen ortum est ab eo insulae Sanctae Crucis (quae prope insulam Sancti Iohannis de portu divite iacet). Rhomium album, praeter id iam nominatum, plerumque in insulis Hispanice loquentibus paratur, dum Britannorum insulae nigrum rhomium praebent.
sacchari]. Hic sucus sive syrupus facile potest domi parare, sed fortasse melius est eum in macello emere, nam suco empto plerumque additur acacia (de qua Christophorus Colonus saepe scripsit).

De secessione patrum

2010-12-10T02:20:00.001-05:00

In senatu heri Haroldus Reid, qui factioni Democraticae praeest, ex inopinato rogavit ut in disceptationem de lege Clintonia abroganda (cui nomen "neve rogaretur neve diceretur" vulgo est datum) finis subito imponeretur. Id accidit quod verisimile est eum iam scivisse eventurum: hoc cecidit; unde non potest fieri ut haec lex abrogetur novaque lex feratur, etiamsi maior pars senatorum ea volunt. Cur igitur tali modo res tanti momenti agebatur?

Factio Republicana post comitiis hoc anno habitis promisit se omnibus viribus nisuram ne quid in senatu ageretur nisi ea quae aut ad vectigalia diminuenda aut ad impensas diminuendas spectarent. Pugnatur enim inter factiones Republicana et Democratica de vectigalibus a Frutice praesidente abhinc quosdam annos diminutis, nam diminutio illa, nisi renovata erit, hoc anno exolescet, itaque tributa iterum augebuntur. Quod nemo putat bonum fore civibus difficultate pecuniaria oppressis: neutra pars igitur vult omnes in cives vectigalia aucta imponere. Democratici tamen volunt efficere ut ditissimi cives, ut qui difficultatibus non ita ac pauperiores iique medio ordine laborent, tributum auctum pendant, cum Republicani malint pecuniosos suos fautores defendere. Hi porro dicunt melius esse rimosum fiscum publicum sarcire impensis diminuendis (quibus pauperes nunc sublevantur) quam maioribus vectigalibus a ditissimis poscendis. Ea de causa, ut plebes Romana quondam a patribus divitibus et imperiosis in Sacrum Montem secedere solebant, lucripetae nunc Republicani a Democraticis pauperibusque secedunt et negant se quidquam facturos donec in adversarios dominentur. Itaque mora atque agendi rationis obicibus impediunt omnia alia negotia senatoria.

Democraticae igitur factionis duces, qui voluissent Republicanos obstinatos frangere, constituerunt de lege Clintonia abroganda agere, quippe quae fere plurimis civibus esse magni momenti videretur. Republicani enim eo, quod hoc negotium quoque impediverunt, aperte praebuerunt se contra populi voluntatem agere itaque in se civium iram verterunt. Nec iniuste irascuntur multi: nam Republicani se puerorum more obstinantia potius quam constantia hac in re gerebant. Nec tamen debent Democratici senatores culpa vacui haberi: nam hi, cum potuerunt paulisper exspectare et satis Republicanorum sibi conciliare ut disceptatio terminaretur atque iniusta lex militaris abrogaretur, tamen maluerunt tamquam martyres festinare ad cladem coram omnibus accipiendam. Et dum puerilibus ludis senatores simulant se vafros callidosque suas partes defendere, milites homophili contra mores acceptos, contra sensum communem, contra populi voluntatem a muneribus demittuntur si audent amores suos confiteri, si recusant quominus mentiantur, si veritatem una cum amatis amplectuntur.

Supra Senatus ianuam inscribenda est haec sententia: Ruat iustitia, pereat aequitas, fiant ludi.

De Celebrationis civibus mortuis duobus

2010-12-04T02:14:00.000-05:00

Per multa saecula homines in pagis, deinde in oppidis, postremo in urbibus congregaverunt, non solum quod commodum videbatur labores diversos cum aliis partiri sed etiam quod ex hac munerum divisione nova commoda oriebantur, in quae nomina "vitae communis" et "cultus humani" et "rei publicae" imponimus. Sed paulo ante alterum bellum totius mundi, cum commoditas autoraedarum exorta esset, cives harum urbium et praesertim Americani coeperunt de urbibus ad regiones suburbanas recedere ad vitam privatiorem et quandam mediocritatem quasi auream separatim a vita communi sed non sine commoditatibus ut aiunt materialibus colendas. Hic igitur "suburbanismus," ut vocatur, non solum mutavit ubi cives habitarent sed etiam quomodo ii de vita communi et de suis officiis erga alios cives rempublicamque debitis cogitarent: suburbanismus enim ratio fuit tam ἠθικὴ quam χωρογραφική. Quoniam hae coloniae suburbanae quasi ex nihilo factae sunt, aut historia carentes aut historiam loci oblitterantes, et quoniam nullum sensum communitatis fovebant sed cives a civitate segregabant, immenses regiones suburbanae ut vastae utopiae (sive nusquamiae) habentur, quibus homines (qui nomen civis nesciunt) hortantur ad disiunctionem potius quam coniunctionem humanam necnon ad amorem sui eum aliorum anteponendum. Qui vult de hoc suburbanismo ante bellum alterum incipiente discere, is potest apud Sinclair Lewis et praecipue in eius libro Babbit multa legere, sed qui vult suburbanismum spectare florentem (vel putescentem, si maluerit eum respuere), is potest ad quamlibet pelliculam inter illud bellum confectum et Vietnamense bellum concacatum descriptam aut ad quodlibet spectaculum televisificum se conferre aut ad rationes philosophicas quibus considerantur non res externae, ut "quomodo officiis erga alios satisfaciam," sed res privatiores et introspicientes, ut "qui et qualis et cuias sim." Nam hodie, plurimis in regionibus et apud plurimos qui saeculo vicesimo eruditi sunt, suburbanismus adhuc pollet et homines ad talia sibi roganda impellit.

At nova ratio vivendi, cui nomen "novi urbanismi" inditum est, saeculo vicesimo exeunte exorta est et nostro saeculo in pretio habetur. Hic novus urbanismus suburbanismi aerumnarum sibi conscius vult non solum domus familiis aedificare sed etiam communitatem civium colere. Secundum hanc rationem aedes insulaeque cum tabernis spatiisque publicis miscentur et ita disponuntur ut commodum sit deambulare aut, si iter longius fuerit faciendum, traminibus vehi potius quam autoraedam gubernare. Oppida igitur Europaea imitari dicuntur et vitam Americanam quae ante suburbanismum floruerat. Sed praeter haec alia fiunt ut communitas fovetur: nam omnes domus aedificaque secundum plurimas regulas ad quasdam normas aequantur, saepe aedium instar quae undevicesimo saeculo aut vicesimo saeculo ineunte structae esse imaginantur, et saepe fit ut historia loci aut a civibus celebratur aut nova historia ficticia ab aedificantibus excogitatur. Sunt igitur qui crimen "hyperrealismi," de quo apud Americanos reperto Iohannes Baudrillard Gallus et Umbertus Eco Italus scripserunt,¹ in novum urbanismum obiciant, sed ubinam tota in historia hic hyperrealismus non invenitur? Nam etiam Romae fuit Romuli casa (aut, ut verius dicam, fuerunt Romuli casae duobus in collibus) et Numae "sacri fontis nemus et delubra" quorum ingenuum tofum Iuvenalis dixit esse marmoribus violatum. Nullum enim γένος neque ἔθνος—quae ipsa sunt genera mente concepta et finibus circumscripta non natura sed negotiationis more inter homines constitutis—non sibi fingit historiam,² quae non solum veritatem tegat sed etiam hoc tegat, quod nihil veritatis subest quod tegatur.

Peiore tamen in modo et periculosius nonnumquam fit his in novis communitatibus ut homines quodammodo dissimiles aut legibus aut pretio ab civium vita communi excludantur. Cuius rei ut exemplum afferam, est in Florida nova regio quae "Oppida" vocatur, ubi senum communitas augetur pueris exclusis: legibus enim vetatur ne quis nondum undeviginti annos natus plus quam triginta dies Oppidis (nisi paucis in vicis certis et ad familias pueris oneratas destinatis) maneat, neve quis ullius aetatis ibi habitet nisi senex plus quam quinquaginta quinque annos natus in iisdem aedibus versetur. His legibus contra pueros latis, multi senes, quibus iuniores sint odio, Oppida sibi elegunt ut vitam senibus communem colant et sententias alienas et suis discrepantes fugiant. Saepius tamen pretium aedium fit inter cives et alienos discrimen: nam raro fit ut novus urbanismus eandem vim ad communitatem inter pauperiores efficiendam atque inter ditiores adhibeatur.

Quod verum est de Celebratione, oppido Floridensi quod e consiliis Gualterii Disney ortum est. Celebratio condita est (si de Celebratione "condita" loqui potest) anno 1994º, sed primi Celebrationenses illuc advenerunt anno 1996º. Hi primi fuerunt plerique Disneienses qui muneribus fungebantur in Mundo Disneiensi, unde quaestum satis magnum accipiebant. Adhuc Via Mundana sine intermissione Celebratione praeter Epcot in Regnum Magicum tendit. Quamquam postea alii qui muneribus extra Mundum fungebantur sedes Celebrationi sibi elegerunt, hi quoque divites et plerumque candida cute erant, ut Celebrationeses nunc inter se non multum differunt—immo omnes pecuniosi sunt et eiusdem farinae. Fere omnes solent aut ambulare aut vehiculis electricis aut ineptiis illis quae "Segway" vocantur potius quam autoraedis per Celebrationem vehi. Quo felicius Celebrationenses festas suas celebrare possint, autumno arborum folia importantur quae ubique struantur, nam in Florida foliorum colores non mutantur; hieme autem machinarum ope nives ficticiae in caelum proiiciuntur, ut natura nolente ningat. Natura tamen artificiosum oppidum non dereliquit—nam etiam apri facile possunt in silvis prope Celebrationem inveniri. Mirum locum! sed quid aliud exspectaveris ex illis qui Regnum Magicum deserta in palude condiderunt.

Quod omnes consimiles erant et divites, pauperibus non solum absentibus sed numquam et nusquam, ne in insomniis quidem, existentibus, cives huius magicae Celebrationis nulla anxietate scelerum laborabant: nullum furtem, nullum stuprum, nullum homicidium timebant sed quasi aurea aetate fruebantur.

Usque ad hanc hebdomadem.

Currus Cataphractus Celebrationi

Die Lunae Matteus Patricius Giovanditto, ludimagister rude donatus, cui placuerunt et litteras antiquas et de philosophia, religione, rebus gestis legere, vir duodesexaginta annos natus, qui caelebs cum Chiahuahua cane habitabat, in diaeta inventus est mortuus. Videtur inter ferias Gratias Agendi esse occisus. Quem custodes publici dicunt ab alio quodam necatum esse; vicini autem dicunt Matteum vitam quodammodo periculosam egisse. Nihilominus Celebratio, quoniam et parvum est oppidum et novum, ratione statistica potest (si volueris arte mathematica male abuti) inter periculosissimos locos numerari.

Die Iovis Craig Foushee, annorum quinquaginta et duorum, qui quaestu careret et ab uxore (quam mense Iunio oppugnaverat) repudiatus esset, insanivit et, se sua domo obicibus positis muniens, custodes publicos ad proelium provocavit. Nam Foushee fuerat miles aeronauta et postea artem sclopetariam docuerat. Quattuordecim igitur horas pugnabatur inter Foushee et vigiles non solum armis militaribus instructi sed etiam curru cataphracto. Die Veneris tandem gaso lacrimifero usi sunt custodes publici, qui deinde domum intraverunt, ubi Foushee invenerunt suo ipsius Marte et sua manu mortuum. Dixit vicina maesta Foushee fuisse virum iucundum, notum, spectatum; nescio tamen cur non addiderit "bene armatum."

Celebratio igitur utopia fortasse sed non omnino iuste eutopia vocari potest: hay mas mal en el aldehuela que se suena.

scripserunt] Cf. Iohannis Baudrillard Americam (1986) et Simulacra Simulationemque (1981) atque Umberti Eco Itinera in Hyperrealitate (1975).
historiam] Lectoris est decernere quantum fidei ipse velit triubere huic historiae suburbanismi et novi urbanismi, quam nunc ipse legit, nam etiam haec historia est mente concepta—id est mente pessimi discipuli concepta.

De imperatoribus et senatoribus

2010-12-03T05:51:00.001-05:00

Michael Mullen, admiraltus et praeses summorum imperatorum Americanorum, heri coram senatoribus id professus est quod nos iuvenes clamitabamus: nihil Reipublicae referre utrum miles virum an feminam amaret, dummodo officiis satisfaceret et de Republica bene mereretur. Quod senatores noluerunt audire.

Disceptatur enim in senatu nunc an abrogranda sit lex militaris qua interdicitur "neve rogetur neve dicatur." Nam ante Guiliemum Clinton praesidem Reipublicae exercitus solebat milites investigare ut homophili (qui vocantur) demitterentur; hi porro saepe a contubernalibus pessime vexabantur necnon etiam a suis commilitonibus interficiebantur. Quamquam lege Clintonia interdictum est ne milites a praefectis interrogarentur investigarenturque ob amatoriam proclivitatem, simul tamen edictum est ut milites homophili omnia vestigia sui amoris tegerent, cum aliis permitteretur maribus ut uxores ducerent et feminis ut maribus nuberent. Iniquum etiam tunc temporis videbatur cogere alios amorem dissimulare inter alios eundem publice celebrantes, et praesertim cum veritas et fides erga commilitones debita maximi momenti haberentur. Nunc tamen temporis, post fere viginti annos, cum tempora mutata sint et nostrae leges in illis mutatae sint, haec iniquitas summa egregiaque stultita et vix ferenda videtur, nec pauci sunt qui animadverterint non solum nulla alia lege cives a professione ob proclivitatem sexualem demitti, sed etiam aliis legibus in variis civitatibus latis sancitum esse ne haec esset causa legitima ob quam aliquis a munere demitteretur. Obsoleta igitur insania nunc haec lex Clintonia "neve rogetur neve dicatur" atque abroganda, ut omnibus militibus quemlibet vel quamlibet aperte amantibus liceat sinceram fidem prae se ferre necnon ut leges, hac iniquitate sublata, tam sibi rationique esse consentaneae quam cum vita opinioneque communi quadrare videantur.

At haec opinio, quamvis plurimis et praesertim iunioribus, tamen non omnibus communis etiam hodie: nam rebus mutandis vehementer resistunt senes et praesertim quidam senatores, quorum caput et antesignanus est Iohannes McCain, bellicosus senator et Republicanus fautor rerum conservandarum qui anno bis millesimo octavo cum Sarah Palin contra Obamam magistratum summum petebat. Sed hac in re discrimen non inter factiones sed inter saecula iacet: nam etiam Meghan McCain, Iohannis filia et vehemens fautrix Republicanae factionis, non solum patrem contra reclamat sed in Obamam quoque, qui se nimis tardum ad legem "neve rogetur neve dicatur" abrogandam praebuisse videatur. Dixit illa se aegre posse mente effingere militem in vehiculo bellico contra tromocrates pugnantem semet ipsum rogare quocum contubernalis vellet in otio privato concumbare; non iam solum Republicanos ob iniustitiam erga homophilos esse culpandos sed factionem Democraticam quoque et praesidentem et senatores, qui deberent aequitatem iustitiamque homophilis promissas absolvere.

Senes nolunt confiteri homophilos iam militare et iam diu militasse. Quid tamen respondent imperatores? Mense Februario David Petraeus, imperator bello Afghanico praefectus, dixit se cum homophilis militasse et sua referre tantum hoc: an commilito posset sclopeto uti. Mullen heri fere eadem senatoribus dixit: se cum homophilis diu militasse; hoc autem addidit: exercitus Americani interesse "quid faceres, non qui esses." Responderunt igitur senatoribus summi imperatores; nam diligenter de re anquisiverant, nec causam invenerunt cur lex exoleta esset servanda. At senes senatoresque nolunt hoc responsum audire.

Senes volunt effingere homophiliam a militibus improbari: quod exercitus iam scit esse plerisque militibus falsum. Mullen tamen consilium iam excogitavit iis qui malunt de contubernalium vitis privatis sollicitari quam de hostibus: aut dignitatem erga omnes commilitones praebeant, aut novum munus inveniant. Hoc quoque senes noluerunt audire.

Hodie in senatum vocabuntur plures imperatores ad testimonium dicendum. Nescio utrum hi cum praeside summorum imperatorum consentiant an cum senatoribus. Nec scio cur operae pretium sit loqui, si senatores recusaverint quin aures admoveant nisi audiant quid audire velint. Sic tamen saepe cum senibus. Sed non nimis sollicitor, cum iuvenes magis ad officia, ad bonum commune, ad Rempublicam spectare quam anxietate Freudiana ob alterius hominis vitam privatam laborare videantur.

Et qui hodie sunt iuvenes, ipsi quodam die sedebunt in senatu.

De novis instrumentis Freudianis: sive de mentulis tormentulisque.

2010-11-30T00:05:00.001-05:00

Itali habent Lamborghinos suos, Iapones tramina ferriviaria omnium celerrima, Dubaienses turrem praealtam. Necnon inter Gallos, quotienscumque Nicolaus ille sentit se paulo curtiorem, Carla soccifer fertur scire eius sollicitudinem ita mulcere ut etiam Neapolionem bona parte superesse (sibi saltem) posse videatur. Americani tamen omnium gentium angore Freudiano maxime laborare videmur, qua de causa omnium gentium quam maxime gaudemus sclopetorum generibus novis.

Hodie igitur nuntiatum est milites nostros, qui bellum in Afghanenses novem iam annos frustra gerunt, nova tormentula accepisse quibus, etsi a caprariis et miserrimis pauperibus in bello omnium nostrorum longissimo superantur, nihilominus possint sentire se infestis Afghanensibus esse quodammodo longiores. Nam haec tormentula novissima, quibus index XM25 est inditus, non solum instrumenta telescopica praebent sed etiam radios lasericos (ut vocantur) proiciunt ut intervallum (ad bis mille et tricentos pedes seu septingenta metra) inter militem et hostem metiatur. Hoc intervallum a tormentuli ordinatro altero ordinatro in glandibus (sat magnis) imposito datur, quae ipsae etiam volantes satis calleant ubi sint ut possint certo intervallo aut ante aut post hostem in antecessum constituto displodere magni vi, tamquam pyroboli manuales. Omnia igitur de hoc sclopeto "magna," necnon pretium: nam unumquodque sclopetum constat tricenis quinis millibus dollariorum. Qui numerus non longe abest a stipendio fere medio solitis et usitatis opificibus per singulum annum soluto. Potens igitur et magna et pretiosa…"compensatio Freudiana."

Exercitus iam poposcit duodecies millia et quingenta horum tormentulorum; summa huius negotii ad $500,000,000 accedit. Melius faciliusque nobis fuisset unicuique caprario Afghanensi binos hircos emisse pretio multo minore itaque bellum vitavisse. Aut, quamquam nec novem annos iam praeteritos mutari possunt nec frates, patres, filii mortui ab Orco revocari possunt, possumus tamen nunc sine novis sclopetis emptis omnes nostros milites de remotis tescis Afganensibus deducere et sinere rusticos bellicosos inter se de harenis et saxis pugnare. Sed nimis rationis in tali consilio, et parum mentulae: itaque bellum tam sine pausa quam sine ratione geretur, nova instrumenta occidendi effingentur, quibus tamen Afghania numquam paciscetur. Nam hoc non bellum est sed certamen Freudianum ac mercatoribus sclopetorum lucrosum.

Olim intra octo annos libertatem impetravimus; postea intra quinque bellum civile gessimus; iam tamen in Afghania novem annos trivimus et plures, secundum duces, teremus; quem ad finem? Qualis gens essemus, immo qualis mundus esset, si tantam vim adhiberemus non ad fratres occidendos sed ad omnes adiuvandos?

De regiminis digitis impudicis necnon de Sinensium actis diurnis.

2010-11-28T21:12:00.001-05:00

Quarta hora matutina aeroportum petam ut domum regrediar. Quod itinera in dies difficiliora fiunt ob novas regulas ad libitum a custodibus excogitatas, quibus cives innocentes semper invisitatis contumeliis indignitatibusque afficiantur, constitui usui fore Sinensium acta diurna consulere ut discam quomodo ea gens, quae tyrannide dictitatur esse oppressa, nostris de novis regulis sentiat.

Ut multis aliis in rebus, Sinenses nos pro ludibrio habent. Nec iniuste. Verba illius pelliculae in sermonem Latinum versa subdidi.

Novae rationes "securitatis causa" in peregrinatores impositae iram in aeroportibus movent.

Cives Americani turbati sunt quod saepius in aeroportibus instrumenta adhibentur quae totum corpus scrutentur. Nonnulli dicunt illis instrumentis res intimas nimisque privatas retegi. Vigiles tamen, quibus muneri est vectores volantes custodire, dictitant novas rationes esse constitutas ne quaedam genera materiae displosivae, quae aliis modestioribusque instrumentis indagari non possint, a tromocratis adhibeantur; vectores porro qui recusent quominus machinis inspiciantur, posse in conclavibus secretis privatim palpari.

Pellicula telephono gestabili de vectore descripta, qui recusaret neve instrumento inspici neve digitis palpari, per YouTube divulgata iam viva per ora virum volitabat. Detractores porro dicunt his novis rationibus nihil effici nisi ut ii ditescant, qui olim regiminis ministrorum muneribus functi sint et nunc quaestum petant apud negotiatorum societates. Itaque vicesimus quartus dies mensis Novembris ab iratis vectoribus datus est reclamationi.

Nemo scit ad quem finem hae rationes novae pergant. Nonnulli igitur dicunt cives Americanos a tromocratis iam esse victos.

"Securitatem" nunc censemus petendam aut imaginibus pornographicis aut palpatione. Facti sumus gens merae πορνείας, cuius regimen de nihilo aliud cogitare potest nisi de corporibus nudis aut spectandis aut demulcendis, quamquam nostri patres iamdiu monuerunt, qui libertatem necessariam pro temporaria quadam securitate tradere vellet, eum nec libertatem nec securitatem merere.

Tradidimus (gratias non solum Frutici agimus ob illud peccatum sed etiam nostris ingeniis timidis ignavisque), itaque nihil meremus nec bene de republica meremur.

Postscriptum

E custodum manibus rapacibus evasi incolumis et sine magna mora—et sine vellicatione. Nam utroque tempore, et antea cum Nusquamia discesseram et hodie cum Nusquamiam iterum petivi, anus quaedam, quae prae provectae aetatis detrimento vix poterat calceamenta exuere et sarcinas aperire et res ordinatim ad custodum fastidium explendum exponere, e viatorum agmine evocata et in locum vitreo saeptum trusa est quo "diligentius" custodum digitis impudicis vexaretur. Scilicet omnibus liquet anus matronas tremulis artubus esse timendas, quarum plurimae sint auctores terrorum atque eversores bonam ordinem rerum. De me tamen, quippe cuius ex ore mera innocentia ipsa una cum risu affabili semper efulgeat, non necesse est sollicitari.

De comissatione baccalaurea paranda

2010-11-20T03:42:00.001-05:00

Cum quibusdam amicis rerum gestarum studiosis soleo diebus Veneris locos mediaevalos et recentiores Latine scriptos legere et cervisiae copiam haurire. Inter hos amicos numeratur Andreas, astutus homo et frugi, qui mense Decembri uxorem est ducturus. Ob causas mihi nullo modo liquidas, alii discipuli videntur putare me debere praeesse ei festo antenuptiali qui apud nos "comissatio baccalaurea" vocatur. Ego autem numquam compedibus hymenaeiis vinctus omnino nescio quid de hoc amicitiae munere sit mihi faciendum.

Baccalaurei nomen in mares imponitur aetate legitima—id est in vesticipes qui possunt focale virile rite nodare potius quam id puerile unco metallico fibulave ad patagium affigunt—et suis facultatibus (potius quam parentum) viventes sed quibus nondum est laqueum mandatum matrimoniale. Hoc nomen mediaevale, ut gradus scholasticus, a nomine "vaccae" est ortum, fortasse quod medio (ut dicitur) aevo rustici caelebes habebantur tam stulti insubidi inepti quam vaccae secundum sententiam rusticarum. Huic tamen rationi etymologicae parum fidem tribuo, quod suspicor vaccas quolibet saeculo a mulieribus maioris aestimari quam ut cum viris conferantur. Ad alteram igitur explicationem vocabuli est fugiendum, qua baccalaurei medio aevo vocabantur equites minoris gradu dignitatis, quod optime quadrat tam cum opinione a baccalaureis hodiernis de semet ipsis concepta, quippe qui velint mente effingere se quasi equites per vitam vagari fortes serpentes alatas vincentes ac leves regum filias amantes, quam cum opinione omnibus aliis hominibus communi, secundum quam baccalaurei omni dignitate prorsus carere dicuntur.

Comissatio autem baccalaurea quasi ritus habetur quo is, qui mysta fiat, ante limen matrimoniale transgressum ad hanc mutationem paretur; ritus igitur ipse non debet transgressivus haberi sed praeparatorius, ut barbara vocabula a discipulis cultuum adhibitis ipse ad rem afferam quamvis a talibus studiis plerumque abhorrens. Nam hac comissatione anima viri non in alteram formam mutatur—immo hoc munus nuptiis ipsis datur—sed initiando commemorantur omnes vitae caelibis voluptates dissolutae et derelinquendae, quae amplificantur atque in maius tolluntur, quo manifestius mysta discrimen sentiat inter dulcia oblectamenta vitae caelibis et matrimonii ergastulum. Itaque nullum limen hoc in ritu transgreditur, sed potius fines inter varia vitarum genera, itaque inter varia hominum genera, roborantur imaginibus horum hominum—id est baccalaureorum—quasi ridiculis ac vulto ficto et in peius detorquato positis. Itaque baccalaurei his in comissationibus debent plus quam baccalaurei videri, immo hos oportet Alcibiadi ipsi libidine stupri ganeae ceterique cultus antecellant.

Hoc igitur est mihi pro bono amico parandum. Sed quid faciam ut omnia rite efficiantur? Nam ille ipse, rerum gestarum studiosus et bonus discipulus et probus homo, iam vetuit ne comissatio nimis licenter celebraretur. Quid? Interdictae sunt aleae, interdictae saltatrices (et praesertim hae interdictae sunt!), interdicta fere omnia nisi temetum. Vult bibere, omnia alia timet. Simplicius est eius voluntatem sequi et consilia simplicissima capere: tabernas vistabimus et vappam in eius gulam infundemus et eum…non ad matrimonium sed ad vitam ebriositate laborantem ducemus. Boni amici qui bonas vitas agant nonnumquam sunt omnium amicorum difficillimi.

De Hymenaeo

2010-11-12T01:05:00.001-05:00

Nonnullae fabulae non nisi in aliarum marginibus enarrantur.

Cum maiora poetarum antiquorum opera evolvimus, si placuerit primos interpretes consulere et commentarios in Homerum, Vergilium, Horatium, Statium iuxta eorum versus lecticare, saepe invenimus doctos interpretes videri ab proposito versuum explicandorum aberrasse quo fusius quasdam res temporis oblivione reconditas explicarent. Quod possumus duabus rationibus explicare. Simplicius enim licet non sine quadam traliticia auctoritate dicere hos errones more senibus menteque captis grammaticis solito per campos sibi iucundos esse vagatos itaque tempus nobis terere auctores legentibus probos. Si vero magis nobis placuerit rationem his doctis viris tribuere, eos ponamus inter alios qui "variam et miscellam et quasi confusaneam doctrinam" congessisse quam in compagem reddiderint nobis non primo aspectu liquidam. Secundum quam sententiam eos dicamus non solum commentarios scripsisse quibus poetas enodarent, sed etiam poetarum opera selegisse ut compagem haberent in qua suam scientiae acervam ponerent sive qua miscellam doctrinam ita informarent ut pictores, qui non solum parietem pigmentis ornarent sed etiam parietis spatia mente designarent ad certas imagines accipiendas quae per rationem collocandi sententiam maiorem exprimerent. Hac sententia freti forsitan facilius, vel saltem benignius, intellegamus interpretum egressiones quae nobis ad poetarum versus parum referre videantur.

In huius "interpetationis interpetationis" exemplum locos quinque ex interpretibus quattuor subdidi, quorum omnes fere nihil ad explicandorum versuum sensum pertinent, sed quibus altera fabula apud poetas nusquam reperta ennarratur. Primum autem operae pretium est in memoriam vocare Herodotum, qui suam variam et miscellam et quasi confusaneam doctrinam ad eam normam informavit cui homines tam hesterni quam hodierni laudatissimum nomen historiae imposuerunt, septimo in libro narrasse primo Athenienses virgines prope Hymettam collem aquam ducentes a Pelasgis quibusdam esse raptas, vero Pelasgos ab Atheniensibus esse victos atque ex Attica expulsos. Haec scripta sunt quinto saeculo ante Christum natum, nec videntur postea magni momenti habita usque ad quartum saeculum post Christum natum, cum Aelius Donatus ad Terentii fabellam scaenicam Adelphorum haec scripsit in nomen quod est "Hymenaeum":

…Alii virum fortem Atticum dicunt fuisse, qui raptas praedonibus virgines, oppressis latronibus, intactas patriae restituerit. (in Adelph. 905, sive V.vii.6)

Haec fabula neque ullum nexum cum Terentii illo "cupio; verum hoc mihi moraest, tibicina et hymenaeum qui cantent" praeter nomen ipsum in se continere videtur nec cum Herodoti fabula nisi haec duo: primum, quod pugnatum erat Athenis; deinde, quod Atheniensium filiae fuerunt a praedonibus vi liberandae. Necnon idem potest dici in Maurum Servium Honoratum, qui de Hymenaeo ad primum Aeneidis haec verba apposuit:

Hymenaeus quidam apud Athenas inter bella saevissima virgines liberavit, quam ob causam nubentes eius invocant nomen, quasi liberatoris virginitatis. (in Aen. 1.651)

Haec parum sensus ad Vergilii "Pergama cum peteret inconcessosque hymenaeos" addere potest nec multum nisi nomen nobis explicare. Equidem tamen respondere velim et Donatum et Servium his annotationibus fabulam servavisse sibi notam et ad Hymenaei cultum spectantem, quam ad Terentii Maronisque versus apposuerint non solum ad nomen enodandum sed etiam ad fabulam narratam narrandam, quo plures cuppedias miscellas unam in lancem lectoribus praeberent. Eo modo uterque interpres suos libros non solum oblectamentis instruxit sed etiam inter alios miscellanea locavit, quo in scribendi genere Herodoti libri poni possunt.

Sane qui volunt negare his locis esse cum Herodoto quicquam, iis nunc addere licet argumentum his in scholiis decantatum esse plurimis fabulis commune etiam primis ex litterarum tenebris, cum Homerus ipse arma virosque Troiae Achaeaeque cecinerit: sed taceant paulisper obiurgatores, nam nexum hunc magis perspicuum reddidit is qui (fortasse saeculo quinto post Christum natum?) scholia illa in Iliadem conscripsit nunc littera D insignita:

…Ὑμέναιός τις Ἀργεῖος παραπλέων τὰς Ἀθήνας, κατέλαβεν Ἀττικὰς παρθένους, ἁρπαζομένας ὑπὸ Πελασγῶν τινων, αἷς ἐπιφανεὶς αἴτιος ἐγένετο τοῦ μὴ βιασθῆναι, ἀποδιώξας τοὺς Πελασγούς. διὰ γοῦν τοῦτο νομίμως γαμούμεναι, ὥσπερ προσκαλούμεναι αὐτὸν, ὕμνον τινὰ ἔλεγον εἰς αὐτὸν ὃν ἐκάλουν Ὑμέναιον. (in Il. 18.493)

His verbis parum explicatur de Achillis scuto sed satis de Pelasgis, de colle Hymetto, de Hymenaeo ut possimus pro certo habere hanc fabulam aut eandem esse atque eam Herodoti aut saltem ab eodem fonte manasse. Quaedam particulae autem mutatae sunt: nam Hymenaeus Argivus potius quam Atheniensis vocatur et naves in fabulam inducuntur. Quamquam nemo alius, quoad sciam, dixit Hymenaeum esse Argivum, tamen et de piratarum navibus et quo natu sit Hymenaeus magni postea refert interpretum. Nam is qui Servii interpretationes auxit eandem fabulam ad Aeneidis quartum fusius enarravit:

Licet fabula de Hymenaeo in primo libro narrata sit breviter, tamen plenior talis est:

Hymenaeus Atheniensis adeo pulcher fuit ut adulescens puella putaretur. Is cum unam virginem nobilem ipse mediocriter ortus adamasset eiusque nuptias desperaret, quod unum poterat, sequendo puellam amori satis faciebat. Sed, cum Atheniensium nobilissimae virgines Eleusinae Cereri sacra facerent, subito adventu piratarum raptae sunt; inter quas etiam Hymenaeus, qui illo amatam fuerat secutus, tamquam puella raptus est. Sed, cum piratae praedam per maria longinqua portassent, in desertam regionem delati ac fatigati somno se dederunt; quos cum universos occidisset Hymenaeus, relictis ibi virginibus Athenas reversus est petiitque a civibus, ut, si virgines quae raptae fuerant reduxisset, dilectae nuptias impetraret. Quas cum reduxisset, optatam in matrimonium virginem meruit. (in Aen. 4.99)

Hic primum inter nostras fabulas Hymenaei nomen cum τοῖς θεσμοφορίοις coniungitur, qua de causa fortasse non nimis delirare videamur si placuerit nobis suspicari huic fabulae esse aliquid cum Atheniensium religione commune. Quam tamen meram coniecturam nolo sequi, quod cor nimis tristitiae patitur ob alteram sententiam, in qua puer amoris desperatus puellam quocumque sequebatur. Eundem dolorem, sed verbis Terentianis, Lutatius seu Lactantius Placidus (qui vocatur) una cum eadem fabula expressit in annotatione ad Statii Thebaidem apposita ad rationem nominis Hymenaei dandam:

Hymenaeus, puer formosissimus, genere Atheniensis fuit. Is cum annos puerilis aetatis excederet, neque adhuc virum implere posset, ea pulchritudine praeditus fuisse dicitur, ut feminam mentiretur. Istum cum una ex civibus suis, virgo nobilis, adamasset, ipse, mediocribus ortus parentibus, quia nuptias desperabat, quod poterat tamen, puellam extrema amoris linea diligens, eius animo solo satisfaciebat aspectu. Cumque nobiles feminae cum virginibus sacra Cereris Eleusinae celebrarent, subito adventu piratarum raptae sunt; inter quas et Hymenaeus, qui illo amatam subsecutus fuerat, cum puella abripitur. Cum igitur per longinqua maria praedam piratae vexissent, ad quandam regionem tandem perueniunt, ubi et somno pressi ab insequentibus sunt peremti. Hymenaeus, relictis ibi virginibus, reversus Athenas, pactus est a ciuibus dilectae suae nuptias, si eis filias suas restitueret. Quas ubi pro voto restituit, exoptatam accepit uxorem. (ad Theb. 3.283)

"Extrema" illa "amoris linea" nonnullis in locis legitur, sed primum apud Terentium, qui in Eunuchi fabella scripsit:

Nil est. Quid nil? Si non tangendi copiast,
Eho! ne videndi quidem erit? Si illud non licet,
saltem hoc licebit: certe, extrema linea
amare haud nihil est. (Eun. 638–641, sive IV.ii.10–13)

Haec enim linea extrema a nonnullis vocatur e quinque illis tam notissimis quam ignotis, ita apud Terentium, Plautum, Ciceronem, Propertium, Nasonem, Petronium, et apud Longum, Achillem Tatium, Lucianum (vel saltem eum qui fertur Amores eo nomine scripsisse), et apud fere omnes interpretes Latinos, ut medio (ut dicitur) aevo apud scriptores innumerabiles repertis. Quibus in lineis eruendis nunc laboro ad libellum stultum exarandum atque ad acroasin indoctam habendam.

De consiliis capiendis

2010-10-22T20:54:00.000-04:00

Autumnus Floridensis.

Cervisias bibentes et dioscoreas frictas edentes, ut mos est Floridensibus, nos qui solemus diebus Veneris locos medio (ut dicitur) aevo Latine scriptos lecticare coepimus loqui de quibusdam rebus paulo recentioribus. Nam apud nos hoc anno est quidam vir doctus et Bohemicus, qui stipendio qui Fulbright nominatur fruitur et arti pingendi studet, et qui nonnihil iam congessit de picturis in quibus delineanturthesauri antiquitatum collatarum, et in quibus orbis novus variis modis repraesentatur. Ostendit porro et multas papiliones his in imaginibus pictas et alias picturas in thesaurorum parietibus appositas (sive imagines in imaginibus impositis), quae videntur exemplaria imaginum xylographicarum libris additarum esse secutae. Equidem autem ex aestate conabar libros sexto decimo saeculo et postea scriptos colligere qui ad novum orbem et praesertim ad Floridam spectant et in quibus natura huius regionis variis modis tractatur. Haec duo studia videntur quadam inter se competentia gaudere, nec longe absunt a propositiis illius musei historiae naturalis cum studiorum universitate coniuncti, ubi et aboriginum vita et papiliones omnium generum exhibeantur. Itaque forsitan possit fieri ut oratiunculas de his rebus curemus in museo quodam huius anni die habendas. Sed talia instituere parareque nescimus…at talia somniare placet.

De Q. Lollio Urbico praefecto urbi

2010-10-20T03:08:00.006-04:00

In tabernis solemus de martyris oratoribusque cum amicis colloqui, nam utrosque melius intellegimus ebrii.

Duabus in Apologiis nomen cuiusdam Urbici legitur, qui videtur utraque in oratione esse unus et idem Q. Lollius M. f. Urbicus, praefectus urbi.

Igitur et priusquam causa ageretur, facile intellectu cuivis fuit, qualisnam accusatio futura esset, cuius qui fuerat professor et machinator idem fieri auctor timeret, ac praesertim Sicinius Aemilianus, qui si quippiam veri in me explorasset, nunquam profecto tam cunctanter hominem extraneum tot tantorumque criminum postulasset, qui avunculi sui testamentum quod verum sciebat pro falso infamarit, tanta quidem pertinacia, ut, cum Lollius Urbicus V.C. verum videri et ratum esse debere de consilio consularium virorum pronuntiasset, contra clarissimam vocem iuraverit vecordissimus iste, tamen illud testamentum fictum esse, adeo ut aegre Lollius Urbicus ab eius pernicie temperarit. Quam quidem vocem et tua aequitate et mea innocentia fretus spero in hoc quoque iudicio erupturam, quippe qui sciens innocentem criminatur eo sane facilius, quod iam, ut dixi, mentiens apud praefectum urbi in amplissima causa convictus est.

Sic Apuleius altero in Apologiae capite contra Sicinium Aemilianum exorsus mentionem fecit de Lollio Urbico, qui voluisset gravem sententiam in Aemilianum mendacem fraudatoremque ferre. Vehementiorem tamen praefectum Iustinus Martyr suis verbis delineavit altera in Apologia, cum iudicium Ptolemaei et Lucii describeret:

καὶ τὸν Πτολεμαῖον, φιλαλήθη ἀλλ' οὐκ ἀπατηλὸν οὐδὲ ψευδολόγον τὴν γνώμην ὄντα ὁμολογήσαντα ἑαυτὸν εἶναι Χριστιανόν, ἐν δεσμοῖς γενέσθαι ὁ ἑκατόνταρχος πεποίηκεν, καὶ ἐπὶ πολὺν χρόνον ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ ἐκολάσατο.

τελευταῖον δέ, ὅτε ἐπὶ Οὔρβικον ἤχθη ὁ ἄνθρωπος, ὁμοίως αὐτὸ τοῦτο μόνον ἐξητάσθη, εἰ εἴη Χριστιανός.

καὶ πάλιν, τὰ καλὰ ἑαυτῷ συνεπιστάμενος διὰ τὴν ἀπὸ τοῦ Χριστοῦ διδαχήν, τὸ διδασκαλεῖον τῆς θείας ἀρετῆς ὡμολόγησεν. ὁ γὰρ ἀρνούμενος ὁτιοῦν ἢ κατεγνωκὼς τοῦ πράγματος ἔξαρνος γίνεται, ἢ ἑαυτὸν ἀνάξιον ἐπιστάμενος καὶ ἀλλότριον τοῦ πράγματος τὴν ὁμολογίαν φεύγει· ὧν οὐδὲν πρόσεστιν τῷ ἀληθινῷ Χριστιανῷ.

καὶ τοῦ Οὐρβίκου κελεύσαντος αὐτὸν ἀπαχθῆναι Λούκιός τις, καὶ αὐτὸς ὢν Χριστιανός, ὁρῶν τὴν ἀλόγως οὕτως γενομένην κρίσιν, πρὸς τὸν Οὔρβικον ἔφη· «Τίς ἡ αἰτία; τοῦ μήτε μοιχὸν μήτε πόρνον μήτε ἀνδροφόνον μήτε λωποδύτην μήτε ἅρπαγα μήτε ἁπλῶς ἀδίκημά τι πράξαντα ἐλεγχόμενον, ὀνόματος δὲ Χριστιανοῦ προσωνυμίαν ὁμολογοῦντα τὸν ἄνθρωπον τοῦτον ἐκολάσω; οὐ πρέποντα Εὐσεβεῖ αὐτοκράτορι οὐδὲ φιλοσόφου Καίσαρος παιδὶ οὐδὲ τῇ ἱερᾷ συγκλήτῳ κρίνεις, ὦ Οὔρβικε.»

καὶ ὃς οὐδὲν ἄλλο ἀποκρινάμενος καὶ πρὸς τὸν Λούκιον ἔφη· «Δοκεῖς μοι καὶ σὺ εἶναι τοιοῦτος.»
καὶ Λουκίου φήσαντος· «Μάλιστα,» πάλιν καὶ αὐτὸν ἀπαχθῆναι ἐκέλευσεν. ὁ δὲ καὶ χάριν εἰδέναι ὡμολόγει, πονηρῶν δεσποτῶν τῶν τοιούτων ἀπηλλάχθαι γινώσκων καὶ πρὸς τὸν πατέρα καὶ βασιλέα τῶν οὐρανῶν πορεύεσθαι.

καὶ ἄλλος δὲ τρίτος ἐπελθὼν κολασθῆναι προσετιμήθη.

Itaque Iustinus non solum in Urbicum invectus est sed etiam in mendaces negatoresque qui aut prae metu aut ob pudorem nollent sua facinora confiteri. Quae autem aliis de martyriis narrari solent—miracula, cruciatus, mors mortalibus horrenda—omnia praetermittuntur, ut narratio tantum ex iudicio ipso ac rogatis responsisque constet. Ptolemaeus ex iudicio quasi a scaena abducitur; deinde Lucius intrat et abducitur; postremo tertius sine nomine: sed Urbicus manet, quippe qui personam agat principalem. Cuius momenti hac in narratione ille sit hoc ostenditur, quod ex Urbico exorsus est Iustinus, qui postea ad Crescentem transit et Christianos plerosque adversus calumnatores defendit: horum orationis graduum primus tamen est Urbicus, nec iniuste, quia praefecti urbi fuit veritatem a mendaciis dignoscere. Qui eodem munere fungitur ut apud Apuleium, sed more inverso: nam qui altera in oratione punire voluit mendaciloquos, veriloquos punit idem altera in oratione.

Non liquet uter primus suam Apologiam conscripserit et in lucem ediderit, Apuleius an Iustinus. Nec debemus incaute putare alterum alterius orationem aut audivisse aut legisse, cum facile possit fieri ut neuter alterius opera noverit. Sed idem Urbicus, quippe qui duabus in Apologiis utroque sermone et eadem in urbe et fere eodem tempore habitis munere inverso functus sit, nos invitat ut rogemus num aliis in locis hae duae orationes inter se collocutae esse videantur.

Verba et Facta

Cor Delatorium

De Iacobo Bond et Thoma Moro

De Sancto Chema verissima relatio imaginibus illustrata

De novo quodam libro stulto

De aequalibus imparibus

Iterum de placenta Neapolitana, nostrae reipublicae holere novissimo.

De aqua et holeribus

De locutionem q.e. "πότερ' ἀπίωμες ἢ λαβώμεθα;"

De deformatoribus qui museum Smithsoniense hodie claudi coegerunt.

De mille hominibus qui ludem pedifollis hac nocte non spectant, quod iis fortasse esset melius.

De artifice et medicina humani doloris

De maiestate a viro quondam bono laesa

Michael Nutteri Oratio in Iuvenes Tumultuosos

Imagines deambulationis

De florum brevissima aetate

"Quid vis de hac pecunia facere?"

De conclavi scholastico, quod sortitus sum

Fortuna melopsittacus

Controversia patris duorum, frugi et luxuriosi

15. Pater filii prodigi dementiae reus

Thema

De Atlantide descensura

De vectigalibus in ditissimos impositis augendis

De oppidanorum moribus, quibus scelera non tolerantur

Postscriptum

De vita et convivio, senectute et ebrietate

Utrum sint Hispani dicendi flavi proceresque an Germani

Thema

Patris declamatio

De Tito Andronico et Iona

De dinosaurorum ovis

Quae e Quintiliano didicerim.

De bellis-bellatricibus puellis, Tamacio Saeto, et Lucio Bessone

De cuiusdam senatoris cursu honorum ad finem perducto

De Florida ardente

De mendosa garrulitate

Descriptio Floridae e Brevi Historia excerpta

De una sententiola numerosa sed inani

De iudicio amoris et amoris beneficiis

De quodam libro cuius ne titulum quidem intelligo

Quae facile fingantur

De duabus legibus nuper in Florida latis

De Dominico Strauss-Kahn comprehenso

De Eurovisione anno 2011 celebrata

Germania (Lena)

Hungaria (Catia Lupa)

Britannia (Caerulei)

Gallia (Almaricus Basilius)

Italia (Raphael Gualassius)

Atropatenes (Eldarius Gasimovius et Nigaria Iamala)

Variis de aliis

De Doctore Quo apud Americanos

Postscriptum

De fide, divitiis, virtute civium

De cruce florente

De tartareo vapore iuventutis

De virgulis fissis quibus epistolae gerantur

De versibus quibusdam Trabeae et Accii

In Rumetum

De muscis quibusdam apud Muretum repertis

De philosophia Deformatoris.

De tribus floribus Catullianis

De Catulli amitha

De emendatione omnium stultissima

De Georgio Buchanano extrema linea amanti

De cervisiae coctoribus, tonsoribus, pistoribus manentibus.

De pretio litterarum diminuto

De custodibus facile fallendis

De rebus "in scriptione mentis scriptoris"

De nominibus ad caffeam accipiendam dandis

De Tyrtaeo et Homero

De sale et mensa tam Archilochi quam Horatii.

De "Antagonistis" conscientiae libertatem petentibus

De novi anni malis avibus

De senatoribus inauguratis

Quid dixerit Valla de coloribus…

De sollicitudine atque anxietate

De Anna Chapman, Rosula Fabricatrice, Oprah

De Atheniensibus aura vescentibus