2016-06-25

De Brexitu

Eloquens puella Singapurensis pergit de Donaldo Triumpho1 scribere. Quod laudandum videtur, et præcipue quod more satyrico scribit de homine plerumque ridiculo cui tale genus scribendi est aptum. Animadvertendum autem videtur hoc: Donaldum non solum unam duxit, quæ pone velum ferream, quæ dicitur, nata erat, sed duas. Et nimis videtur tyranno favere Russorum. Quas ob causas suspectus est habendus.

Sed parum referre videtur utrum Donaldus an Hilaria palmam ferat: neuter enim tam bonus est, ut de populo bene mereatur, neque tam malus, quam ab adversario diurnariisque (qui iamdudum diurnarii esse desierunt et histrionum partes agere coeperunt) depingatur. De rebus Americanis et futuris magnam spem habeo: nam in Republica more populari moderata non omnia de uno magistratu pendunt: talis enim condicio potius est tyrannidi propria.

At maioris momenti habendum videtur id, quod modo in Britannia factum est. Nam post diuturnum certamen tamen evenit, ut populus Britannicus sibi constituerit a regimine Europæo desciscere. (De hac re scripserant et Mercatorius Reginaldus et Pastrix.)

Nam populus Britannicus locutus est: et est divisus. Eruditiores et urbani et Caledonii et Hiberni volunt in Europa manere, alii vero eos superaverunt. Idem discrimen etiam in populo Americano videmus: urbani a rusticis, eruditi a minus eruditis, pauperiores a divitioribus longe discrepant. Id ipsum e numeris suffragiorum apparet et in Britannia et in America. Sed pauci, qui ullam rempublicam aut moderantur aut moderari volunt, hoc discrimen videntur existimare esse animadvertendum. Hac quidem in re, quamvis in aliis morio potius quam candidatus videtur, ceteris longe antecellit Triumphus: qui inter Americanos solus intellegere videtur populi dolorem. Immo quamvis dives esse ducitur, Triumphus minimo pretio ambit magistratum, cum Jebediah Bush longe maius thesaurum deperderit intra menses, Hilaria etiam maius pergit effundere: nam non opus erat Triumpho præconia televisifica edere nec multa solvere sed simplices tantum sententias proferre, quæ quasi acu dolorem populi tangeret, ut alios suæ factionis vincerent et Hilariæ se præberet rivalem: adeo recte de animo populi judicavit Triumphus. Sunt enim nonnulla in republica vulnera quæ diu suppurant: sunt revera cives qui muneribus et quæstu egent, sunt priscæ leges quæ a magistratibus consulto negleguntur, sunt qui novas leges ad detrimentum civium et emolumentum ditissimorum moliuntur, sunt difficultates quae vitari potuerunt, sunt et qui lucrum e civium dolore sibi parant. Triumphus, quamquam nil aliud intellegere videtur, hæc saltem comperta habet et in orationibus prædicat, unde manat tota ejus auctoritas.

Nec deest Europæ talis dolor civilis. Videmus enim Pegidam factionem in Germania orientali gliscere, ubi cives, qui quondam speraverant se cum occidentalibus sociatos meliorem vitam adepturos esse, hac ipsa spe frustrati in iram sunt versi contra alienigenas, quos occidentales videntur magis diligere quam Germanos orientales. Videmus UKIP et FN et Jobbik et alias dextrarum partium factiones florere præcipue inter cives, qui existimant sese neglegi cum nobiles et præpotentes animos suos in alienigenas, in alienas terras, in suum lucrum vertere malle videantur. Europa enim, sive illud somnium Europæ quod tantum eruditi et urbani et præcipue divites concipiunt, multos Europæos neglexisse, immo etiam sprevisse videtur… saltim illis civibus videtur, qui esuriuntes vident alios a moderatoribus libentissime excipi. Quid enim debet de "solidaritate" quæ dicitur existimare Græcus juvenis, qui ob austeritatem a Germanis impositam munere caret nec pecuniam meretur ut semet ipsam alere, ne dicam familiam condere possit? Qui videt Bruxellenses edicere Syrios a Græcis excipiendos? Et mirantur stulti Bruxellenses "Auroram Auream" vigere. Immo, quæ urbaniores et eruditi et bene pasti ethnicæ rabiei sive odio alienorum ascribunt, ea potius creverunt e radicibus pecuniariis sive œconomicis et ipsa quasi culta sunt a Bruxellensibus et argentariis Europæis: nam paupertas invidiam gignit. Semper paupertas invidiam genuit, etiam apud antiquos, et semper gignet: hoc enim inter ferreas leges humanitatis est scriptum, sed neglegitur ab illis qui hodie putant se posse leges ferre. Qui vult rempublicam moderari stabilem, eundem oportet curare ut maior pars civium credat sese satis habere necnon etiam sperare sese satis habituram: nam stabilitas spe constat. Hoc vero ignorant rectores Europæi, qui non de civibus ipsis sed de debitis et tributis et schedulis chartaceis potius sollicitari videntur. Ubi apertius, quam tunc, cum Græci penuria coacti pæene desciverunt ab Europa? Id quod jam vidimus eosdem Germanorum diurnarios hortatos esse, qui timuerunt ne Angli divites desciscerent.

Brexitus, sicut multa alia detrimenta, vitari potuit: tantum oportuit moderatores Europæ semper ante oculos habere cives (nec subjectos, nec numeros) suos, nec tantum divites urbanos eruditos sed omnes. Potest etiam inter Americanos Hilaria Donaldum devincere, si eam rationem cives tuendi sequatur. Sed cæci sunt, qui in republica versantur.

Aut nimis bibi ego ipse.


  • Triumpho] Equidem a Joël dissentio, qui false, mea quidem opinione, dixit Drumpf esse nomen Donaldi natalicium. Nam nec Donaldus nec pater ejus usus est eo nomine: sed fieri potest ut Fredericus ejus avus etiam nuncupatus sit Drumpf. Permulti in Americam sæculis præteritis advenerunt, qui nomina mutaverunt quo facilis Anglice enuntiarentur. Alii inter bella totius mundi consulto idem egerunt ideo, ne ad sceleratos Europæos potius quam ad innocentes partes Americanas pertinere viderentur. Itaque non natalicium fuit Donaldo id nomen, qui natus est "Donaldus Triumphus" nomine, quamquam avus et abavi sic appellabantur. Donaldo ipse non faveo (nec Hilariam, nec Bernhardo), sed non ideo censeo falsa de eo dicenda.

2016-06-21

De Michael Sandford Britanno, qui nuper affectavit Donaldum Triumphum candidatum occidere

Michael Sandford comprehensus.
Michael Sandford comprehensus.

Michael Stephanus Sandford, adolescens undeviginti annos natus et subjectus reginæ Britannorum, est die Saturni Campis in Nevada civitate comprehensus, cum conatus esset Donaldum Triumphum candidatum, qui summum magistratum Reipublicæ sibi ambiret, occidere.

Confessus est Sandford semet in fines Reipublicæ pervenisse abhinc annum et dimidium, neque ad tempus in antecessum destinatum discessisse, sed contra leges remansisse: est igitur alienigena illegitimus, ut dicitur. Qui primum in Nova Cæsarea civitate habitavisse, deinde in Californensium urbe Sancti Bernardini. Semet ab illa urbe Campos iter fecisse eo consilio, ut candidatum interficeret, etiam tesseram emisse ut Phœnici in Arizona civitate idem temptaret, si Campis res maneret infecta.

Michael refertur autismo sive eo defectu laborare humanitatis, quo homo parum amoris erga alios homines ostendere vel etiam concipere possit. Diu nullo munere functus esse nec quæstum honesto sudore more Americanorum meruisse, sed rædam Bavaricam gubernavisse: itaque aut fraude aut patrimonio aut stipendio quodam a Britannis accepto vixisse. Qua ræda vectus Campos advenisse, campos sclopetarios petivisse ubi disceret manuballista uti.

Donaldus Triumphus contionem habet Campis.
Donaldus Triumphus contionem habet Campis.

Die autem Saturni Campis ad domum aleatoriam “Insulam Thensaurariam” dictam advenit, ubi Donaldus contionem habiturus erat. Inter orationem temptavit manuballistam furari custodi publico, eo animo ut semel bisve glandes plumbeas ad Triumphum mitteret antequam ab aliis publicis custodibus satellitibusque candidati ipse cæderetur: quæ omnia exsequere non potuit statim comprehensus, cum conatus esset manuballistam custodibus surripere. Vinculis alligatus et de contione in carcerem deductus omnia libenter confessus est, necnon minatus est sese iterum temptaturum candidatum trucidare si liberatus esset. Non ante judicium liberabitur; et secundum leges Repibulicæ, fieri potest ut decem annos in carcere teneatur.

Non divuglata est causa, ob quam Sandford vellet Triumphum occidere: sed et alienigenæ illegitimi necnon etiam intemperatiores adolescentes Americani, qui sese existimant copia bonorum esse oppressos et ea libertate atque æquitate oneratos quas inquilinæ subeundis immigrationis periculis sibi petunt, sæpe in candidatum reclamaverunt. In California civitate nonnulli vias occluserunt, vexilla Americana combusserunt, non solum contumelias sed etiam ova aliasque res in fautores Donaldi jecerunt, decantantes elogium illud “Amor odium triumphat.” Nullus vero reclamator amore commotus ante diem Saturni candidatum interficere temptavit.

Reclamatrix vexillum Americanum comburit.  In tunica inscriptum est,
Reclamatrix vexillum Americanum comburit. In tunica inscriptum est, "Triumphe, morere."

2016-06-19

Domina Grammatica Immisericors



Peccatum minutum

Qui more tralaticio artem grammaticam potius quam linguam Latinam discunt, ii tantum locutionibus quibusdam brevibus atque in antecessum paratis amare queunt. Non sine peccato minuto.

De amicitia e suspicione orta

Sæpe suspiciosus sum: quod nescio an vitium sit an virtus, cum deprehendam perpaucos esse, qui sine mendaciis vivant, neque eos feliciores videri quam qui sæpissime mentiantur.

Olim, dum ego solus (sed non sine libro ante proximam scholam legendo) in popina discipulis frequentata ceno, subito juxta me consedit discipula mihi ignota, subflava, non adeo speciosa ut ideo pulchritudinis mentio fieri debere videatur, sed quæ in oculis et gestu et præcipue voce aliquid raræ calliditatis promittere videbatur, id quod etiam magis quam species studium excitat. Eam nuncupemus "A.” Primum dixit A. se in litteras Anglicas incumbere; deinde mihi de quibusdam fabulis Shakespearianis roganti respondit se comœdiis delectari, quia ridere penitus amaret, tragœdias vitare, ut quæ tristes essent, nescire alias, quæ historicæ dicuntur, esse scriptas. Statim suspectam eam habui: nam quæ primum callida visa erat, dein stultior quam homines esse solent eadem videri velle videbatur.

Eam postea raro videbam, deinde omnino non vidi per annum, fortasse diutius. Ejus pæne oblitus eram, sed quadam nocte contubernalis, discipulus artis medicæ et "fraterna," ut ajunt, fatuitate præditus (sive oneratus?), quocum ea saltem æstate (nec, Deo gratias, diutius) versabar, novam puellam domum duxit, quam paulo antea eodem die in thermopolio caffeario cognoverat. Non miraberis, lector, eandem A. fuisse: sed obstupefactus miraberis contubernalis imprudentiam.

"Ea," inquit, "hodie juxta me consedit in thermopolio; cœpimus scacis ludere. Pol! Stultissima est puella! Vel potius flavissima! Tales maximopere mihi quidem arrident! Nescio cur supercilia sic contrahas. Facillime enim eam vici in unoquoque et omni ludo; lusimus multoties, et ego eam identidem superavi, aliquando non nisi quinque sexve latrunculis motis! Itaque voluit me comitari domum! Puellæ tam stultæ et flavæ postulanti quid recusabo?"

Cui respondi, "Si existimas istam abs te victam esse, non solum falleris sed plane nescis etiam nomen ludi, quo illa tecum ludebat."

Contubernalem nihil (ut solebat) intelligentem una cum puella ego reliqui: nam æstate hæc omnia fiebant, et singulis fere noctibus mihi opus erat in pistrino munere fungi, ne in desidiam (et penuriam) inciderem. Justum porro videbatur sinere A. victricem sua præda artibus dissimulandi, ut apparebat, capta frui. Puto autem eam tæduisse fatui medici post solem ortum, itaque ad segetem fertiliorem et arva aliena transisse: nam numquam ea æstate illam iterum vidi.

Post annum, cum novam domum sine contubernali conduxissem, didici eandem puellam A. quodam fortunæ lusu idem fecisse et prope me habitare. Nunc non recordor quemadmodum hoc didicerimus, sed cœpi eam aliquando in vicinia videre, et illa etiam didicit me non procul versari. Itaque quadam nocte, post mediam noctem, dum ego ipse cum amico (quem S. dicamus), discipulo artium mechanicarum, latrunculis ludo, ad januam subito apparuit A.: quæ primum nos paulisper spectavit, deinde dixit se velle mecum scacis ludere.

Memineram eam suspectam dissimulationis videri habendam, neque in hac suspicione sum falsus. Nam inter primum ludum, quotienscumque unum e latrunculis meis capere potuit, se a meis abstinuit et alterum e suis in periculum mortis movit. Quibus visis primo subridebat S., donec ego in vicem recusabam ne ludificatricis latrunculos caperem neve meos periclitarer: dein vero irascebatur S. Qui obstupefactus, "Stulte!" inquit, "Potuisti reginam ejus capere: ineptissime ludis!” Cui tantummodo respondi me, quod agerem, id consulto agere.

Primo et consternata videbatur A., quæ diligentissime atque enixe conabatur in ludo vinci: deinde, ut animadvertit me agere ne damnum suis latrunculis inferrem neve eam vincerem, sed tabulare prœlium sic gerere ut victoria neutri fieri posse videretur, consciens subridebat. Secundo in ludo desiit dissimulare: et S. mirabatur eam tam cito didicisse non solum prudenter ludere sed stragem per tabulam facere. Nam ille, sicut contubernalis medicus, parum suspiciosus erat. Ego vero non miratus sum, ut qui non cæcus essem. Neque A. suum ingenium postea dissimulavit.

A. sæpe recurrit meam ad januam, semper multa de nocte: quod in mentem primum tibi occurrit, lector inverecunde, noli suspicari. Volebamus tantum ludere, id est, contemplari, præsens loqui—neque umquam tædiosa videbatur. Immo et tamquam altera Diotima me docuit non amorem corporis sed "libidinem ingenii,” ut ipsa dicere solebat: et librum Nomen Rosæ inscriptum, quem mihi quasi enchiridion hujus cupidinis commendavit, adhuc in pegmate servo. Diu et servabam et mecum in bulgula gerebam carmen, quod mihi panxit (id quod nulla alia femina umquam fecit) et quod tandem post multos annos surreptum mihi erat una cum bulgula—dubito an ullius pretii fuerit carmen furi, quare maxima et pessima mihi videtur jactura. Etiam me musicæ jassiacæ imperitum docuit Carolum Mingum auscultare:

Aliquando et S. amicus se colloquiis nostris conjunxit et nobiscum poposcit fercula e popina Sinica. Sinensis ipse erat, et pelliculas cinematographicas Sinicas nobiscum partitus est, quas una multa de nocte spectaremus. Sed illa spectacula fere omnia altero quodam sermone (Quantuniensi fortasse?) edita erant atque illo (Mandarinico), quem S. intellexit, neque ille Anglice sat celeriter legere potuit, ut titulos sub imaginibus positos intellegeret: itaque ego et A. solebamus invicem titulos Anglicos legere et quasi partes histrionum agere, ut S. audiendo sciret quæ dicta essent. Sic nocturnæ horæ inter amicos olim terebantur.

Domina Grammatica

img-alternative-text

2016-06-12

Apud Platonem in Timæo legimus:

Καὶ μὴν ὅτι γε τὰ μὲν τῶν ἀγαθῶν θρεπτέον ἔφαμεν εἶναι, τὰ δὲ τῶν κακῶν εἰς τὴν ἄλλην λάθρᾳ διαδοτέον πόλιν… (19a)

Ultima verba sic intelligo: filios malorum clam mittendos esse in alteram urbem. At aliter videntur interpretati esse multi:

img-alternative-text
img-alternative-text
img-alternative-text
img-alternative-text
img-alternative-text

Quomodo explicare possumus has varias atque inter se diversas interpretationes? Ipse imperitior sum rerum philosophicarum, ut quidquam pro certo statuam, sed ad mentem (quamvis parvam atque ignorantia sæptam) duo occurrunt.

Primum, omnia vel dicta vel scripta imitari alia ac repræsentare: verba non esse facta, nec verba Latina Anglicave esse verba Græca. In septima epistola, quæ aut jure aut false Platoni adscribitur (nec refert an recte, dummodo auctor doctrinam Platonis tenuerit), feruntur esse in rebus intellegendis quinque: primum nomen, ratio, imago, unde et scientia sive intellectus oriuntur, postremum res ipsa, quæ non eadem est ac nomen, ratio, imago, neque etiam atque intellectus rei. Imagines autem apud Platonem reperiuntur permultæ, nam non solum fabulæ (ut id Atlantidis insulæ) in colloquiis narrantur sed etiam colloquia ipsa conscripta imagines sunt colloquiorum, quæ Plato fingit homines habuisse.

Itaque interpretationes, quæ vulgo proferuntur, etiam imagines sunt colloquiorum, quæ Græce conscripsit Plato et quæ ipsa sunt imagines. Neque fieri potest ut imago sit verissima, sed tantum verisimilis. Interpretes videntur voluisse Platonis verba in Timæo expressa ad ea accommodare, quæ in Republica inveniuntur: nam ibi altera imago offertur civitatis fictæ, quam nonnulli Callipolim vocitant. Sed illa imago est altera: et hæ imagines inter se aliis in locis dissentiunt. Quare aliquando invenimus mundum a Platone dici anima esse præditum (mortali in Politico, immortali in Timæo), aliquando non (ut in Phædone): nos non debere putare Platonem sæpe sententiam suam de vera natura mundi mutavisse, sed imagines potius varias nobis ostendisse, quibus comparatis nos possemus de ipsa natura rerum meditari. Plato enim non conatus est id, quod Dionysius in septima epistola fertur male perpetravisse, ipse absolvere: videlicet intra unius libri pagellas totam et veram naturam mundi explicare, sed potius imagines varias tamquam umbras veritatis in spelunca offerre lectoribus, quorum esset de his umbris disceptantium temptare conjecturas facere de veris rebus umbrarum significationi subjacentibus. Stultum igitur videtur Timæum ad Rempublicam accommodare aut Rempublicam ad Timæum: nam philosophus (qui sapientiam non possidet sed cupit) in utroque colloquio non vera, sed imagines verorum attulit. Quia imagines veritatis sunt, eæ debent quodammodo similes et verisimiles esse, sed quia imagines sunt, etiam mancæ et imperfectæ: quare non eandem describunt civitatem, sed similem.

Oportet igitur Platonis ipsius verba legere, quæ in codicibus reperiuntur, neque ea emendare ut aliis colloquiis magis consentanea esse videantur: εἰς τὴν ἄλλην πόλιν velim dicere Latine reddendum "in alteram civitatem”: et in unam (et certam, τὴν) civitatem.

Deinde Platonem non totam doctrinam litteris mandavisse: quod variis in locis (ut in Phædrone) ipse, qui minus fidei litteris quam colloquiis viva voce habendis tribuerit, negare videatur. Immo illi, qui in esotericam doctrinam sive viva voce traditam incumbunt, referunt Platonem nonnulla celavisse, sicut illud de uno et duobus. Id "unum" pro concentu sive harmonia dicitur: nam unitas rerum ad formas veriores spectat, unde res oriuntur. Id "Duo” autem in illis dicitur, quæ quoddam discrimen sensibus præbent, ut res majores et minores, sive meliores et pejores. Nam ubicumque duo sunt, comparatio inter ea fieri potest, ut inter majus et minus, unde etiam differentia deprehenditur. Sic suspicor nos debere civitatem, quæ in Timæo nobis ostenditur, intellegere non solam esse, sed unam e duobus, quarum una ad harmoniam consulto tendit, altera (a prima quidem) dissonat: et "malos” pueros a primæ civitatis normis discordantes ad eam alteram esse mittendos.

At fieri potest ut nimium temeti biberim et nunc balbutiam.