2016-07-27

Plura de assassinis, hostibus humani generis

Cum pergam vocabula quærere ad eos nominandos, quos nonnulli "territores," alii "tromocratas," fortasse etiam "latrones" et "sicarios" vocitant, in locum infra appositum incidi Francisci Baconis, qui Dialogum de Bello Sacro conscripsit. Quæ verba me aliquatenus monent de jurisperitis Americanis, qui nostro sæculo ineunte ostendere temptabant assassinos nostri ævi sive territores etiam dici posse "hostes humani generis" sicut piratas atque archipiratas. Licet enim per jus gentium cuilibet civitati piratas deprehensas capere et in jus trahere: id quod arguebant Americani etiam de tromocratis Mahometanis esse agendum, cum latrones in prœliis captos vellent indemnatos in vinculis ad sinum Guantanamensem tenere sed non ut hostes justos, quibus leges Genavenses tuerentur. Hæc autem dixit Verulamius de bello justo in hostes humani generis (inter quos assassinos numerat) gerendo:

Vera enim causa hujus rei hæc est: quod piratæ communes humani generis hostes sint, quos idcirco omnibus nationibus persequi incumbit, non tam propter metus proprios, quam respectu fœderis inter homines socialis. Sicut enim quædam sunt fœdera in scriptis et in tractatus redacta contra hostes particulares inita, ita naturalis et tacita confœderatio inter omnes homines intercedit contra communes societatis humanæ hostes. Adeo ut, ad hujusmodi bella indicenda, non opus sit denuntiatione aliqua sollemni, non exspectanda supplicatio a natione læsa ut summittantur auxilia, sed istiusmodi formulas omnes supplet jus naturæ in bello piratico. Idem censendum est de latronibus per terram et insidiatoribus viarum, quales adhuc dicuntur pagi nonnulli Arabum, et reguli quidam montani, qui secus angustas vias et a viatoribus frequentatas habitant. Neque (ut prius de piratis dictum est, principibus tantum vicinis hos debellare conceditur; verum etiam, si quæ natio est, quantumvis longe dissita, quæ merito et gloriæ sibi duceret bellum istud suscipere (veluti Romani olim bellum gesserunt pro liberanda Græcia), proculdubio hoc facere cum justitia possint. Nec absimile pronuntio de regno assassinorum jam exstincto, quod situm erat super fines Saracæ, atque olim magno principibus orientis, pro tempore, terrori fuit. Ibi consuetudine receptum erat, ut regis mandato, et ex cæca obœdientia eidem præstanda, quivis illorum obligatus esset, et veluti voto obstrictus, ad cædem cujusvis principis aut personæ perpetrandam, quam rex suus designavit. Consuetudo ista, sine controversia, totum illud regimen invalidum reddidit, et nullo jure subnixum; tanquam machinam quandam, contra societatem humanam exstructam, quæ ab omnibus incendi et destrui meruit.

Sic igitur de terrore locuti sunt illi, qui ante nos vixerunt:

Nec absimile pronuntio de regno assassinorum jam exstincto, quod situm erat super fines Saracæ, atque olim magno principibus orientis, pro tempore, terrori fuit.

De conventu factionis Democraticæ

Hac nocte in conventu factionis Democraticæ contionatus est Guilielmus Clinton, qui præses Reipublicæ fuit ab anno 1993º exeunte in annum 2001um ineuntem. Ille etiam ultimus fuit qui expensa cum tributis redituum adæquavit, quo tutior esset publicus fiscus. Ejus uxor, quamvis apertissime pecunia argentariorum corrupta, hodie, postquam patefactum est factionem sinistram in ejus aversarium Bernhardum Sanders conjurasse, acclamatione ab eodem Sanders promota est candidata creata, quæ cum Donaldo morioni partium dextrarum certet ad summum magistratum petendum.

Malim utrumque (et Hilariam et Donaldum) more Atheniensium non ad munus publicum ferendum suffragiis eligi, sed in exilium ostracismo abigi: nam neuter videtur bonum commune promoturus. Sed duas ob causas Hilariam Donaldo, si minus e duobus malis eligendum sit, antepono: primum, quod sperare licet fore ut illa, sicut olim maritus, fiscum publicum et salutem pecuniariam tueatur; deinde, quod Vladimirus Putin tyrannus Russorum eam metuere videtur.

Utinam Hilaria sæpius de fisco loqueretur: nam sub omnibus aliis malis, quæ non ignoranda sunt, latent pecunia et timor penuriæ. Hoc intellexerat Bernhardus Sanders, qui magnum favorem sibi apud juvenes (debitis obrutos et spe futuri lucri privatos) comparavit de pecunia loquendo; hoc intelligit Elizabetha Warren; hoc etiam Donaldus ille intelligit, qui alioquin ratione parum utitur. Hoc Guilielmus Clinton quoque ejusque consiliarii intellexerunt. Omnia alia sunt leviora: sed pecunia, ut quæ arte mathematica nitatur, est verior.

Porro non prætermittendi videntur homines factionis Republicanæ, ut Georgius Will, qui, cum nolint ullam fidem Donaldo Triumpho tribuere, nunc aperte favent Hilariæ Clintoni. Jocantur nonnulli eam adeo a partibus sinistris declinare, ut optima candidata factionis Republicanæ numerari possit post Ronaldum Reagan.

2016-07-23

Plura de assassinis

Cum nuper locuta sit femina Singapurensis de tromocratiæ nomine, quod suspicor antiqui potius latrocinium prædationemve vocavisse, recentiores autem assassinium, hanc brevem historiam assassinorum apud Cælium Augustinum Curionem reperiendam censeo apponendam, qua illa suspicio apud me quidem roboratur: nam assassini hic aperte dicuntur esse latrones.

His temporibus viguit inter Sarracenos vel Turcas genus quoddam hominum et secta Assassinorum appellata: qui latronum more quoscumque vellent interficientes magnis Christianos in Syria cladibus afficiebant; ex quo post factum est, ut apud Italos latrones omnes Assassini vocarentur. Cujus sectæ origo sic traditur:

Aloadinus quidam secta Sarracenus, regnum in ea Persidis parte quæ Indo flumini proxima est, haud procul ab Arrianæ provinciæ finibus sub Caucaso obtinens (Quæ regio hodie Mulehet vocatur, in qua olim fuerunt Asaceni, quorum mentionem facit Arrianus in Alexandri Magni rerum gestarum historia, eos inter Cophem et Indum fluvios collocans: quem Cophen a Josepho in Judaicis antiquitatibus Cuthum appellari puto, et in hanc reigionem decem illas Israelis tribus translatas fuisse.) hic Aloadinus, ut suis persuaderet se vitæ beatæ illos participes facere posse, qui mandata sua servassent, in amœnissima quadam valle, inter duos altissimos montes, hortos pulcherrimos omni arborum suaves fructus ferentium et florum genere adornaverat; quos undique splendidissimis ædificiis incluserat, quæ auro aliisque coloribus depicta et pretiosissima supellectile instructa erant et variis in partibus lactis, mellis, vini, ac odoratarum aquarum fontes rivosque habebant; intus erant lepidissimæ puellæ cantu, musicis instrumentis, choreis, omnibusque blanditiis eos, qui ibi essent, oblectantes; et insuper ministræ erant, quæ semper intra tecta latentes omnia tum ad victum, tum ad voluptatem necessaria hospitibus parabant; locus autem totus foris et natura et arte munitissimus erat. Hoc igitur voluptatum omnium horto facto, Aloadinus montanis illis hominibus se Muamedis [=Mahometi] socium prædicabat, sibique paradisi ac beatæ vitæ impertiendæ potestatem datam. Et ex illis melioris ad arma indolis adolescendes duodecimum et decimum quartum ætatis annum transgressos deligebat, et in aula sua educabat; eosque, quo libentius mandata sua exequerentur, aliqua potione altissimo consopitos somno, in eum locum transferrebat, ubi eo somno excitati, omnibus voluptatibus per duos vel tres dies fruebantur, et post iterum eadem potione somno obruti efferebantur. Et sic fiebat, ut illi post nulla pericula, ut ejus mandata perficere possent, subterfugerent; ac quoscumque ille vellet, vel in remotissimis partibus degentes, insidiis trucidarent. Horum autem ad sexaginta milia habebat.

Unde potentia ejus ac successorum, qui Sexmontii vocabantur, ita crevit, ut eundem ordinem etiam in Syria instituerit et præfectum Damasci habuerit. Erat enim quasi quidam equestris ordo, cujus summus magister Sexmontius vocabatur; et præfectos alios variis in locis militiæ suæ habebat. Arx vero illa, in qua horti erant, Tigadum appellabatur. Hi milites cædibus et latrociniis totam Asiam Christianis infestam reddebant. Sed eos post Tartari, arce septem annorum obsidione capta, penitus deleverunt. Hæc est illorum, quos aliqui Essenos, et alii Arsacidas errore vocaverunt, historia, ut nos apud fide dignos auctores invenimus.

Hæc historia mihi in animum revocat spectacula cinematographica medio sæculo vicesimo edita, in quibus Jacobus Bond vel alter quidam speculator ejusdem farinæ cogitur in insulam irrepere quam pulchræ ac periculosæ mulieres, voluptatibus potionibusque ad perniciem virorum formatæ, inhabitant.

De oratione Mahometo fugienti ascripta

In Cælii Augustini Curionis Sarracenicæ Historiæ (1567) libro primo legimus de fuga Muamedis sive Mahometi et de oratione hortatoria, quam fugiens coram primis suis assectatoribus habuit:

Quæ dogmata initio quidem a multis deridebantur, et illorum causa pro mente capto [Muamedes sive Mahometus] habebatur. Verum cum jam affines omnes et Bubaci familiam, quæ potens erat, multosque ex plebe in sectam suam pertraxisset, Meccæ magistratus, id Reipublicæ, ni cito hujus hominis audacia reprimeretur, perniciosum fore animadvertentes (aperte enim in principes invehebatur) manus illi injicere, ut supplicio afficerent, sunt conati. Qua de re certior factus Muamedes Mecca profuigt: eumque multi propinqui, affines, amici, et clientes, quibus jam eum talem esse, qualis haberi volebat, persuasum erat, sunt secuti: et ab hoc anno, qui fuit post Christum Servatorem natum DXCIII [sic], Arabes suos annos numerant: huncque annum Legiræ, id est fugæ annum, vocant. Hac igitur multitudine visa, magis quam antea viribus suis fidens, talem ad eos habuit orationem:

"Quantopere semper cupiverim legem, quæ mihi per Dei optimi maximi nuntium Gabrielem mortalibus præcipienda tradita fuit, promulgare, et ipse Altissimus novit, et vos amici mihi testes estis. Nulli enim unquam labori peperci, nulla pericula, nullas ærumnas subterfugi, ubi me communi hominum saluti consulere, et munus mihi divinitus injunctum exequi placide posse sperarem: ut homines a flagitiosa vita ad sanctam revocarem, atque ex Orco, in quem præcipites ruunt, in cæleste regnum retraherem. In hoc videlicet Dei ipsius, cujus legatione in terris fungimur, benignitatem imitantes, qui cum omnes Adami culpa mortales, in immanes inferni tyranni manus cecidissent, voluit tamen propulum suum, sicuti Abrahamo parenti nostro promiserat, servare, lege nempe illi proposita, per quam vitam sempiternam adipisceretur. Ideoque primum Mosem misit, qui initia quædam et fundamenta jaceret hujus doctrinæ, et homines sempiternarum pœnarum metu ad saniorem vitam revocaret. Sed cum ea ratione parum Mosis lex profecisset, Jesus Christum misit, qui mitiore quadam via mortales deliniret, ac Deo obsequentes redderet. Nunc autem humano genere ita rursum depravato, ut nulla sit certa et constans religio, nulla disciplina, nulli probi mores, mihi, quem jam ab ipsa mundi origine ad hoc destinaverat, id muneris injunxit, ut extremis malis extrema remedia adhiberem, et ferro atque igne, quicqud prave esset, vel sese huic legi opponere auderet, rescinderem: ac regnum Dei, augustioremque in terris, quam ulla antehac fuerit, Rempublicam constituerem."

Quis in illis ultimis verbis id consilium non agnoscit, quod tam fideles quam insani sequuntur etiam nunc latrones, prædones, assassini, qui ISIS sive ISIL dicuntur et ferro atque igne chalifatum Mahometanum in suos, in alienos, in omnes imponere conantur? Quid ex anno 1567º, quo historia illa conscripa est, in melius mutatum est? Quid ex anno 593º (sive 622º, ut hodie computatur), quo Mahometus Mecca expulsus est ne liberam rempublicam everteret, cujus discipuli nunc sperant sese omnes libertates, omnes respublicas eversuros? Nam si idem periculum ex iisdem partibus identidem imminet, si eadem fabula in scæna mundi identidem agitur, si in historiis eadem identidem legimus, quæ sæculo nostro nostris oculis videmus apertissime patrari, nonne aliquid mutandum videtur?

2016-07-22

De homunculis in re publica versatis

Die decimo quarto Donaldus Triumphus voluit nuntiare sese Michael Pence eligisse qui candidatus ad munus propræsidis petendum crearetur, sed coactus est id in posterum differre propter cladem, quam Mahometanus tromocrates in Gallia perpetravit. Hodie nuntiatura erat Hilaria Clinton (alterius factionis) quem velit secum magistratum petere, sed eodem modo coacta est suum nuntium differre propter tromocratam qui in Germanos Monaci sæviit. Oportet Europæos discere suos latrones compescere, ut Americani possimus nostra negotia publica gerere sine molestiis.

Obiter dicendum videtur et Gallos et Germanos nolle imagines latrocinii divulgari: Europæos enim timere, ne sui cives irascantur propter crebra multaque damna in se identidem illata. Sic Germani jam frustra conati erant dissimulare quot feminæ kalendis Januariis vim passæ sint. Stultissimum erat mentiri populo, ut ira vitaretur: nam false dicentibus deprehensis ira populi non nisi augetur.

Qui “tromocratæ" hodie a nonnullis vocitantur, apud antiquos fortasse “latrones” et “prædones” dicebantur. Sic apud Livium Viriathus, apud Tacitum Tacfarinas ante appellabantur quam cœperunt “more militiæ” suos armatos “per vexilla et turmas componere.” Sic etiam apud Ciceronem Spartacus: "Est igitur, Quirites, populo Romano, victori omnium gentium, omne certamen cum percussore, cum latrone, cum Spartaco.” Sic dicebantur quicumque non justi hostes Reipublicæ habebantur sed damnum nihilominus in cives Romanos minabantur. Plura de latronibus legi possunt apud Thomam Grünewald in Räuber, Rebellen, Rivalen, Rächer (1999). Sed juste argui potest discrimen observandum esse inter latrones prædonesque, qui plerumque longe ab urbibus prœlia gerunt, et eos, qui in ipsis urbibus frequentatissimis hodie singuli vel manipulatim cives innocentes trucident propter insaniam Mahometanam, quæ apud multos sub religionis nomine accipitur.

At apud recentiores in usum venit nomen, quod est “Assassinus,” et ad cædes nostri sæculi magis pertinet, ut legimus in Severini Weiß Disputatione Juridica Inaugurali de Assassinio:

Fuerunt autem nil nisi colluvies quædam, ut dictum est gentis obscuræ et perfidæ, ascendentes numerum sexaginta milium virorum. Habuerunt ortum in provincia Tyrensi quæ Phœnicis dicitur, et circa fines civitatis Anteradensis, quæ vulgo Tortosa appellatur, decem castella natura munitissima tenuerunt. Adhæserunt sectæ Essenorum, qui putant post mortem nec gaudii nec pœnæ esse locum: Volaterran. lib. ii. Geogr. d. sectis Syriæ: Guilielm. Tyrius lib. 20. c. 31 et sq. prout eos allegat. Tib. Dec. d. l. n. 1. Recepta Mahumetis persuasione sanctissimi omnium a barbaris reputati sunt. Quem virum optimum judicarunt, illum nulla ambitione honorum sed maxime inter se unanimes sibi in præfectum elegerunt, et seniorem aut Arsacidam appellarunt. Hoc præcipuum habuerunt, ut pro eorum secta mortem obire, et ei infensos interimere gloriosum existimarint, et se exinde immortalitatem consequi crediderint. Atque ideo eorum Gubernator sæpe, quos ille voluit, ablegavit, ut magnates aliquos Christianos sibi infensos interficerent; qui ablegati, cum a cunabulis plures addidicissent linguas, se Christianis, eundem religionis cultum simulantes, commiscuerunt, et visa occasione cædem mandatam patrarunt, licet certo scientes, sibi captis acerbissimas perferendas fore pœnas, ut ex Paulo Æmilio lib. 5. d. reb. gest. Franc. referunt Menoch. de arbitr. jud. cas. 360. n. 41. Duaren. lib 2. Disput. annivers. cap. 12.

Unde discimus hos “assassinos” a nostræ ætatis “tromocratis” parum discrepare, neque multum esse cum temporis fluxu mutatos, sed eadem scelera patrare usque in nostrum sæculum.

Quibus dictis, ad ultimas orationes conventiculi factionis Republicanæ vertendum videtur. Inter oratores memoratu dignos primus numerandus est Petrus Thiel, Francofurti natus sed in America eruditus, qui magnam pecuniam sibi comparavit et plurima ad libertates promovendas fecit: qui nuntiavit sese gaudere esse cinædum, esse fautorem rerum conservandarum, esse fidelem factioni Republicanæ. Quod Donaldus Triumphus ipse, qui ultimus contionatus est, roboravit, cum promitteret se cinædos tribadesque et hermaphroditos et eos, qui alterius sexus vestimentis induuntur, defensurum esse a tromocratis Mahometanis (quorum unus nuper Orlandi in Florida civitate cinædos quinquaginta trucidavit). Hac in re Donaldus a plerisque Republicanis dissentit: nam veteres Republicani, aliquando ad Mahometanos quam ad Europæos propiores, malunt cinædos reprimere et priscos mores Americanos fovere, sed novi (ut est Triumphus, qui ad Democraticam potius factionem diu hærebat) Donaldo duce colunt potius novos mores Europæos.

Proxima hebdomade altera factio, quæ Democratica dicitur, suum habebit conventiculum, ubi Hilaria candida ambientis toga honestabitur. Præter duas factiones, de quibus interest, exstant aliæ: et diurnarii nunc mirantur quendam (cujus nominis obliti sumus) aliæ cujusdam factionis nunc a militibus majoris pretii haberi quam aut Donaldum aut Hilariam. Ego autem miror diurnarios adhuc sollicitari de his spectaculis vulgaribus.

Postscriptum

Unum est corrigendum: Hilaria enim noluit vel non potuit exspectare (quod fecerat Donaldus) ut cras nuntiaret quocum ambiret, itaque id nuntiavit hodie, etiam post infausta tromocratæ sivi assassini facinora relata.

2016-07-21

Plura de conventiculo factionis Republicanæ

Hesterna nocte coram reliquiis factionis Republicanæ contionati sunt tres memoratu digni.

Theodoricus Canadensis, rattus (ut medio ævo secundum Cangium dicebantur mures majores) qui ne natus quidem erat in America sed nesciomodo in Senatum irrepserat, diu locutus est, sed non nisi peroratio ullius momenti habetur: nam fere in fine orationis Canadensis hortatus est ne quis die comitiali domi maneret sed ut omnes secundum suam quisque conscientiam suffragium ferret. Id “secundum conscientiam” potius quam “ad dextræ factionis candidatum eligendum” sic interpretantur omnes, ut sibi velit “ad alterius factionis candidatam eligendam.” Nam Theodoricus a Donaldo Triumpho devictus noluit victori favere videri (sive, ut hodie dixit, noluit “catulus servilis videri”); maluit potius omnes fere aperte hortari ut Hilariæ Clintoni faveant. Itaque de scæna explosus ab aliis legatis principibusque factionis spretus est et vituperatus; nonnulli irati etiam in ejus uxorem excandescentes clamitabant “Goldman Sachs” (nomen argentariæ domus malæ famæ, apud quam illa munere fungitur).


Post rattum coaxabat Rana Gingrich, sceleratus bufo quem omnes putaverant (speraverant?) anno 1999º esse mortuum; ille autem nigra quadam arte videtur in annum 2012um, deinde 2016um esse translatum. Omnium, qui coram partibus dextris hoc anno locuti sunt, eloquentissimus videbatur Rana et ingeniosissimus. Candidatus autem creari non potuit, quia anno 2012º inter disceptationes cœperat delirare de castris in Luna ipsa ponendis et muniendis, quare lunaticus jure habetur.

Postremum inductus est Michael Pence, candidatus qui certabit ut propræses sive vice-præses eligatur. Ille parum notus erat (de qua re etiam in contione jocabatur), sed facundus et sibi confidens videtur. Hoc autem studium aliquatenus movit: ejus filius inter classiarios militat. Sæpe enim fit, ut magistratus senatoresque milites ad bella (nec jure indicta nec necessaria) gerenda mittant, sed rarius, ut ipsorum filii militent et obviam hostibus mittantur. Fieri igitur potest ut militantis pater pacem quam bellum malit.

2016-07-19

De conventiculo factionis Republicanorum (die primo)

Cœpit maximum spectaculum factionis dextræ sive Republicanæ agi. Spectaculum certe erit, primum quia nihil ibi agitur nisi quod in antecessum præscriptum est (quis enim nescit Donaldum rite creatum iri candidatum?), deinde quia homunculis tam dextrarum partium quam sinistrarum, quorum quidem de rebus publicis referat, magni momenti videtur habendum spectaculum quasi circense præbere ad moriones publicos publice celebrandos.

Extra amphitheatrum, reclamatores partium sinistrarum frustra et inauditi clamitant. Inter quos heri diurnarii aliquid valde Europæum retulerunt: centum mulieres nudæ et specula tenentes stabant longe a conventu, quæ "naturam rerum” et “muliebrem sapientiam" repercuterent in legatos ad candidatum eligendum congregatos. Quia sapientis mulieris est, ut apparet, in media urbe latronum grassatorumque frequentata denudari et speculum supra caput tenere. Id ipsum sine dubio fecit Socrates.

In amphitheatro ipso audiuntur orationes, quarum præcipuam habuit Melania Triumpha, uxor Donaldi. Hac enim in re maxime differunt Europæi ab Americanis, quod Europæorum nil refert utrum Angela Merkel vel Franciscus Hollande vel alter quidam socialista matrimonio (ritu inter Europæos obsoleto) sit conjunctus necne, sed apud Americanos nemo nisi felicum nuptiarum peritus potest sperare se ad summum magistratum perventurum, quare oportet uxores candidatorum contionari. Sed non necesse est uxoribus orationes suas ipsis componere: non enim moris est Americanis ullam artem colere rhetoricam, unde consequitur ut plerique nesciant orationem scribere nec præmeditari. Sunt nonnulli Europæi qui Obamam stulte laudaverint propter facundiam: sed ille modo legit verba, quæ logographi scripserant. Sic etiam heri Melania legebat illa verba, quæ sibi data sunt a logographis… sed ex illis verbis liquet logographos modo ludificatos esse et Melaniam et factionem dextram: nam illi sententias integras sumpserunt ex orationibus, quas annis præteritis habuit Michaela Obama uxor Barcæ (factionis sinistræ).

Sed id non satis erat… nam quamvis nemo jure possit negare in oratione Melaniæ Michaelæ sententias esse ad verbum expressas, itaque neurospaston partium dextrarum ad numeros sinistrarum partium (ad quas clam pertinere logographus nomine carens videtur) saltavisse, tamen prætextus quidam forsitan excogitari possit, quo factio dextra illud furtum consulto gessisse videatur. Hoc vero quidem excusari non potest:

Logographus enim non solum Michaelæ Obamæ verba surripuit, sed etiam notissimum carmen Richardi Astlei.

Illa autem omnia non sunt nisi prælusiones: avide enim nec sine maizio inflato nunc exspectanda sunt prœlia inter reclamatores armatos. Nam adsunt et bellicosi Novi Pantheræ Æthiopici et permulti birotis automatariis vecti et permulti custodes publici (immo quasi exercitus ad bellum civile reprimendum paratus).